ABC kruid

“Alfabet waar ben je?” de kleine zingt met een opgezet stemmetje een eigen liedje. We lopen door een maïsdoolhof op een zonnige dinsdagmiddag. We zijn de enigen, die hier ronddwalen door de gangen van het grote veld. De kleine is fanatiek met de speurtocht, verborgen letters zoeken. “ABC, alfabet waar ben je?” Een frisse wind dwaalt door de lange stengels van het maïs met het liedje mee. Je schoudertjes gaan om hoog en je lijfje rilt. “Doe maar gauw een jasje aan, want de wind is te koud voor je.” De wortels van maïs planten zijn zichtbaar en het is oppassen voor de omgevallen stengels. De bladeren zijn wat scherp en Jacqueline en ik moeten regelmatig bukken om door te kunnen lopen. Oh wacht volgens mij zit er iets op mijn lip… met mijn tong haal ik het van mijn mond af. Dacht even een koortslip te voelen, maar gelukkig is het pindakaas.

We kijken rond om de letters te kunnen vinden in het doolhof. “Oh, wat zit daar achter een kolf?” Een wittegrijze bolling, soort cocon. “Kijk het zit overal tussen het blad. Ook in de oksel en aan de stengel. Vreemd. Wat zou dat zijn?” Het is niet iets wat bij het maïs hoort. Het lijkt zich te hechten aan de plant, maar of het een diertje is of ziekte van de plant. Het is onduidelijk wat het is, maar fris ziet het er zeker niet uit.

De graan is nog niet geel gekleurd en de ‘haartopjes’ zijn ook niet rood, dat verkleuren duurt tot augustus of september heb ik het idee. “Alfabet waar ben je?” de kleine schurk loopt met het blaadje voorop en de pen in haar hand. Alsof ze het al jaren doet en kan schrijven hahaaha. Heerlijk zoveel zelfvertrouwen en daadkracht. Doen of je kunt lezen en weten wat er op het blaadje staat. De kleine pittige kapitana zal het ons wel even vertellen welke kant we op gaan. Terwijl ze de woorden zingt, roept ze ons mee: “deze kant op, kom je Jacqueline?” Vol enthousiasme neem je ons mee op je avontuur. Je bent zo bloeiend, sprankelend en voor jong en oud een genot. Je bent lief voor anderen en het is of je ze even ‘ziet’, de aandacht geeft. Door jou krijgen we er nog meer de zin in om actief mee te doen.

Mijn moederinstinct wil je beschermen, want de wereld is niet altijd even lief als jij nu denkt en voelt. Niet iedereen komt met de beste intenties in je leven. Toch wil ik niet dat je deze pure liefde, deze sparkle verliest, want het is zo’n genot om te mogen beleven en zien. De energie en enthousiasme dat jij aan anderen doorgeeft…. Dat alle obstakels lijken te verdwijnen door jouw positieve vibes. In je eentje de grootste lol hebt in deze speurtocht. Doe jij je ding magicgirl, ik ben er en bescherm je wanneer het nodig is. “Gevonden! Kijk! Een letter.”

“Wijs jij ons de uitgang? Welke kant op?” “Alfabet waar ben je?” die kleine sterke meid houdt het al bijna 2 uur vol in dat grote maïsbos. Wij zijn er aan toe om eruit te gaan, iets te drinken. Jij loopt voorop en wilt je laarsjes uitdoen, maar liever niet op blote voeten. Het is gevaarlijk zonder schoenen, dat gaan we niet doen. Prima even huilen dan kan je gelijk even je tanden laten zien en het binnenste van je mond. “Top ziet er weer prima uit” en je lacht of je kiespijn hebt maar het dringt tot je door dat het beter is met je laarsjes aan. “Kom op magicgirl laat ons zien dat je de ingang kunt vinden.” Binnen 5 minuten zorg je ervoor dat we moeiteloos weer het doolhof uitstromen. Je bent aan het zingen “ABC kom met me mee. Deze kant op”, Je wijst ons de weg de goede richting op en binnen no time zijn we uit het maïsveld. “Jacqueline blij? Mama blij? Tatum blij? jaaaaaaaaaaaaa. Danki mammi danki mammi!”