Agrimonie

Iedere ochtend vraag je of je bij mij in bed mag kruipen. Je komt bij me liggen met koude voetjes tegen mijn warme benen. Je armen zijn verstrengeld in mijn nek en je gezicht tegen mijn gezicht geplakt. ‘Zo vastgelegd’ zegt jouw zachte, net wakkere stemmetje.

‘Mam, niet die borstel. Niet mijn haren kammen’. Haar lange haren veranderen van lichtblond naar een donkere kleur, honingblond. Haar goudwitte lokken beginnen langzaam te verdwijnen, waar ze steeds meer een eigen karakter laat zien. ‘Auw, mama dit doet zeer, auw, mijn haren.” Het is zichtbaar hoe ze zich verbijt tegen de pijn. Ze wil haar pijn niet laten zien, stoere meid. Extra voorzichtig, die klitten van onder naar boven eruit borstelen. Ze knijpt soms haar oogjes toe. “Je mag mopperen meis, die klitten zijn vervelend….” Vanaf dag 1 vecht jij een weg door pijn… Ik zie je birdy, ik zie wie je bent.

Sinds de peuteropvang is het snotteren een terugkerend fenomeen. Herkenbaar voor veel ouders. Er liggen standaard tissues in de auto en op de tafel, in de tas. Regelmatig vliegt daar een flinke witte snottebel uit haar neusje. Het broeit daar tussen al die kleintjes die een immuunsysteem op aan het bouwen zijn. Een voor een popt een snottebel uit de neus. Zie dat ook helemaal voor me als een muziekstuk. Ieder kindje met een snottebel uit de neus, om de beurt knapt die bel open, pop pop pop.

Onze gevonden routine bij de opvang werkt over het algemeen goed. De keuze om mijn kleine magicgirl naar de opvang te doen, is sneller gekomen dan verwacht. Als het aan mij lag, waren we de 4 volle jaren samen geweest. Alleen komen er soms veranderingen, waardoor andere keuzes gemaakt worden. Uiteindelijk is het op zijn plek gevallen en heeft ze het geweldig naar haar zin. Het loslaten van haar in de ochtend is van beide kanten verdrietig. Het is echt wennen aan een nieuwe fase, de ene keer gaat het dan ook beter dan de andere keer. De eerste keren overmand een gevoel van gemis bij het naar huis lopen. In het begin baal ik dat we een richting op zijn gepusht. Ik ben daar dan nog niet aan toe. Heb de tijd nodig de gedachten te laten rijpen dan klapt het emotioneel open bij me en kan het met een andere blik bekeken worden. Nu is er plaats gemaakt voor meer tijd voor elkaar. Klinkt gek, maar nu komt ze thuis en zijn taakjes gedaan. Dan komt ze thuis en kan ik haar de aandacht geven, zodoende in de middag de ruimte om echt te zijn… in plaats van de hele tijd half.

Ouders lopen richting de school. Ladybird met haar rugtasje van Woezel en Pip op de rug. Stoer en trots met haar Bumbaknuffel, want die mag mee… bouwt de trots alleen maar op. Mijn meisje kijkt haar ogen uit naar alle kinderen, de toestellen op het speelplein en de rugtasjes met alle bekende figuren erop. De spanning begint bij haar op te lopen en blijft dicht bij me staan. Onze routine is jasje uit, rugtasje ophangen. Een goedemorgen tegen iedereen en dan een toiletstop.

In het begin was het de buikpijn wegwerken van alle binnenkomende indrukken van allebei. De routine is er in gebleven om een moment van rust te creëren en het werkt ontzettend goed. Ook voor haar om te weten waar ze aan toe is. Alleen de laatste weken blijft ze hangen aan mijn benen bij het weggaan. “Mama ik wil bij jou, ik wil bij jou blijven.” Mijn hart voelt met haar mee en wil dat stiekem ook. Ik wil ook het liefst bij haar blijven. ‘Mama gaat ook naar school ladybird. Straks komt opa jou ophalen’. De tranen springen in haar blauwe ogen en ze kijkt smekend me aan. Nu krijg ik ook buikpijn, want we voelen elkaar meisje. Ik wil ook bij jou. Hele dagen door knuffelen. Wat een heerlijke periode is dat. Het was echt genieten samen. Op mijn knieën om haar een flinke knuffel te geven, dan fluistert mijn stem in haar oortje ‘mama is altijd bij jou, ook al zijn we niet samen’. Ik pak haar handje op mijn hand en leg het op haar zonnevlecht “hier ben ik, samen met jou”.

Een andere bekende routine komt naar boven en dat zijn de pinkjes tegen elkaar en een kusje erop. Onze handen weer op de buik, want die plek voelt goed. Bij mij zitten de zenuwen en verdriet in mijn buik, voor mijn kleintje misschien ook. Stevig samen in een knuffel geklit. De tranen zijn in mijn ogen ook niet te bedwingen. Een hoestje maakt de brok in mijn keel los. Mijn hand op haar buikje ‘hier ben ik, birdy’. Zij legt haar handje op mijn zonnevlecht en zegt “hier ben ik, mama”. De juffrouw heeft het in de gaten, dat wij het hier niet droog houden. We zijn aan elkaar vastgelegd, vastgeklit en het is tijd om ons uit elkaar te borstelen. Voorzichtig van onder naar boven en de juf leidt mijn meisje af met een vraag over de ‘pop’ in haar andere handje… “Wie heb je meegenomen vandaag, Bumba?” In volle passie “Nee dit is Bumbalu” roept ze.

Een vlugge kus op haar prachtige haren vindt ze haar plezier tussen de andere snottebellen. Snel naar buiten samen met de tranen. Het zal niet de eerste keer zijn en ook niet de laatste keer. Nieuwe fases volgen elkaar op en zullen blijven doorgaan, herhalen om steeds verder van elkaar te ontknopen. Onze mierzoete momenten worden in de zonnevlecht vastgelegd, tijdens een kopje warme thee met honing met handen op mijn buik…

juli 2023

Doetip: Knuffelen, vasthouden om los te laten. Neem er de tijd voor. De wekker 5 minuten eerder zetten om elkaar en jezelf vast te houden. Knuffel je zonnevlecht ter hoogte van middenrif. Masseer het, leg je hand erop. Om je passie te vinden let op je kriebels die hier ontstaan, wanneer een onderwerp ter sprake komt of iets aan het doen bent. Knuffel je kriebels om te kunnen los laten.

‘Houd stevig vast ongekend… Pop, pop, popje ontpop je… Passie dat je past… Laat liefdevol los…. Ik voel je pop, ik zie je pop…. Liefdevol laten van mijn pop… mijn hand op je buik… pas op je… laat je… tot jij, wie je bent…’