Bernagie

Die donkere tijden waarin mijn leven voornamelijk in de nacht plaatsvindt. Wandelingen in de zwarte hoekjes van de stad. Zware stemmen spreken tegen mij, over mij. Meer en meer laat mijn lichaam me in de steek. Waar ook mijn geest een eigen leven leidt. In mijn huis spookt het. Emoties spoken door iedere kamer, waarin walmen van rook de dag vervagen. De enige vraag die in mijn hoofd spookt, is “Wat maakt het allemaal uit als dit iedere keer de uitkomst is? Wat maakt het allemaal uit? De uitkomst wordt iedere keer erger….”

Jaren gaan voorbij, waarin het niet meer lukt om te vechten. Te spreken, te voelen alleen maar zitten of liggen. Het is niet mogelijk om de moed te vinden, mezelf in de spiegel te kijken. Niet mogelijk om de moed te vinden omdat het geen nut heeft. Deze overtuiging is erin geslopen samen met pijn, zenuwpijnen, ziekte, verlies, onderdrukte emoties… onverklaarbaar sijpelt het door…. al die donkere jaren…. tot het niet meer kan. Het zit vast, op slot, blokkades. Eigenlijk willen de longen het uitschreeuwen, maar de stilte overheerst. Stilte, niet meer kunnen praten, terwijl dat het delen misschien een oplossing kan zijn….Maar het donker overschaduwd iedere vorm. Schaamte en schuldgevoel verdwijnen lijkt de uitweg. Het enige dat uiteindelijk lukt is, hangen in de bank en staren. Vette haren langs mijn gezicht. Vette hap op de tafel. Televisie op de achtergrond om te verdwijnen in de volgende serie. Ik voel me verwaarloosd, verwaarloos mezelf. Het liefst niet overdag naar buiten, wil niemand tegen komen. Mijn leven is omgekeerd en vindt plaats in de nacht… de rust, die iedereen in de nacht vindt… kan mij niet vinden. Onrustig en de stilte in mij kan alleen maar afleiding vinden in het licht en geluid van de televisie. Pijn is in stilte harder, scherper en luider. Het wordt gestild met blowen en daardoor emoties onderdrukt. Niet meer voelen op alle vlakken. Stil liggen en het doet er niet toe…. Ik doe er niet toe…. Mijn geest is bedwelmd, waardoor gedachten in de rook nergens meer op slaan. Niemand kan mij vinden en ik wil niet gevonden worden. Schuilen in het hoekje, mijn veilige donkere hokje. Ik wil niet, dat iemand mij nog ziet. Ik wil mezelf niet zien…. De echte ware ik.

Steeds meer raakt mijn rug de grond van een zwarte put. Binnen blow ik niet meer…. Het ging van het bed blowen, naar huiskamer blowen, bij de deur blowen, nu op het balkon blowen… Alles stap voor stap en beetje bij beetje kleine veranderingen aanbrengen. Het kan niet langer zo…. De stilstand helpt om tot inzichten te komen… Om een soort van rust in mijn gezondheid te vinden om met de pijn te dealen. Tot de keerzijde zich steeds meer laat zien en donkere terugkerende gedachten mijn ‘zijn’ kapot maken. Op het balkon onder de sterrenhemel zit ik samen met mijn jointje. Een diepe zucht verlaat mij… de haren op mijn huid staan overeind… nagels afgebeten… broos, alles is broos en breekbaar…. Het kost me jaren en vele stappen naar voren en weer terug…. De sterren die schijnen… De ene feller dan de andere… Nachten hier zitten, uiteindelijk alleen… Vele vragen heb ik mezelf gesteld. In stilte, in het donker antwoorden opgeschreven, gezocht en gevonden. Lijstjes gemaakt met wat ik wil, wat ik kan, wat nu, wat dan…. Wat als?

Vele mogelijkheden, hulp, inzichten, veranderingen, aanpassingen, gedachten en vraagstukken later. De grens van het grijze gebied kan snel een tegengestelde richting op gaan. Dat werkt van beide kanten zo…. Lichtere dagen en donkere dagen zullen zich afwisselen waarin het nu momenten zijn geworden. Zwarte tijden zijn al lange tijd achter de rug en denk er regelmatig aan terug. De weg hiernaar toe, waarin veranderingen groot en klein elkaar afwisselen. Mijn leven is een contrast met wat het toen was. Kijk naar buiten en bedank de lichtpuntjes in de nacht voor het slapen voor alle uitgekomen dromen en hoe alles op zijn plek is gevallen. In tegenstelling tot toen diezelfde sterren, niet op een balkon maar al een aantal jaren vanaf ons tuintje in een dorp. Een van de dromen op de lijstjes geschreven. Nuchter, niet meer blowen. Schrijven ontwikkelen, het delen en het laten zien. De tegengestelde rust die ik in mezelf heb gevonden. Mezelf laten zien in al mijn kwetsbaarheid waarin het mag zijn, ik er mag zijn. Veel meer heeft mij geleid tot de mooiste droom, het is de ster in mijn leven, de showmaster van de dag…. het lichtpuntje in huis: mijn dochter ‘Ladybird’.

maart 2024

Doetip: Geef je zelfvertrouwen, geef jou een boost en extra wanneer er een dag is waarop we onze schouders kunnen laten hangen. Jij mag er zijn! Recht je onderrug, schouders naar achter, je kin een beetje ingetrokken en achterhoofd omhoog. De spotlight staat op jou gericht, adem in en daar sta je! Jij mag er zijn prachtig mens!

Sprookje

De gasten praten rustig onderling in een grote zaal. Muziek op de achtergrond bepaalt de relaxte sfeer. Het orkest bestaande uit 4 strijkers en een piano zijn een klassiek stuk aan het spelen. De vijf gigantische kroonluchters geven een ongekend lichtspektakel. Obers lopen in de ronde met drankjes en hapjes. Niemand komt vanavond iets tekort. De genodigden hebben de best gedaan om er tiptop uit te zien. Ze hebben al een tijd moeten wachten op dit grote evenement. De entree van de vrouw des huizes, haar 18e verjaardag. Haar moment sûpreme voor een acte de presence als jonge vrouw voor haar familie en vrienden. Een zestal gasten dansen als een geoliede machine, ze blijven maar draaien. Op de maat van de muziek mee, vult de een de ander mooi aan. De druk onder het personeel is flink opgevoerd de afgelopen weken, want alles moet vanavond…. perfect zijn….

Boven in de gang zijn dames aan het rondlopen met een strak gezicht. Een van de hofdames loopt met een jurk in haar hand de slaapkamer binnen. De jurk wordt op het bed gelegd en snel draait ze zich om en vraagt: “Gaat het goed met je? Kan ik iets voor je doen?” Het meisje in de stoel bijt op haar nagels en krabt wat op haar armen. Ze is nerveus en de spanning is van haar gezicht af te lezen. “Hoop dat de jurk past en is ie niet te strak en dat prikken de vorige keer. Het ging stug met het aantrekken. Een paar dagen alleen komkommer gegeten, het zal met aantrekken makkelijker gaan. Ik heb buikpijn..” en met haar handen wrijft ze over haar buik. De hofdame pakt haar handen en leidt haar af van het bijten en krabben en zegt tegen het meisje, “Je ziet er prachtig uit in je jurk en zal niet meer prikken, dat was alleen bij het verstellen van de jurk. Vergeet niet jij kunt alles! Je hebt meer in je mars dan anderen van je zouden verwachten. Je wordt vreselijk onderschat, wanneer heb je dat zelf door?” Het meisje zucht en laat haar hoofdje vooraf vallen en ziet op de grond veel haren liggen. “Ach je zegt het maar omdat het moet. Niet omdat het zo is…. Het gaat me niet lukken. Kijk al die haren liggen op de grond en hier in de borstel. Ik voel me niet goed,” zegt het meisje. De jurk is niet goed, te strak en de stof veel te ruw. Mijn haren zijn vet en zitten niet goed. Vreselijk die haren! De trap is te glad, die is pas nog in de olie gezet…. Waarom?!” Een kamermeisje haalt haar schouders op. De hofdame stuurt iedereen weg, want het is tijd om de jurk aan te trekken. “Eerst heb je hier een snoepje. Wat suiker in je lijf en je zal je beter gaan voelen.Je bent jezelf ziek aan het maken met niet eten en negatieve gedachten. Ben niet te hard voor jezelf. We gaan de jurk aantrekken, je haren zitten prachtig. Je zal zien hoe geweldig je eruitziet.” Maar bij het opstaan zit er een rode vlek op de stoel…. “Oh nee hoe kan dat nu? Het is nog niet zo lang geleden. “Nee niet nu…” sip kijkt ze naar de hofdame, die haar naar de badkamer begeleidt. Tegen het kamermeisje is een knikje genoeg om te weten dat het direct schoongemaakt moet worden. “Rustig meisje, het komt goed. Het is jouw avond.” zegt de hofdame tegen het meisje.

Een kwartier later zit de jurk prachtig om haar lijfje heen, maar haar hoofd hangt naar beneden. Ze is verdrietig en bang voor alle reacties. Ze loopt rond en wordt onrustig van zichzelf. Het overzicht is ze kwijt dus de hofdame helpt haar er doorheen. Met haar hand begeleidt ze de kin van het meisje omhoog en spreekt haar moed in. “Jij kunt dit! We hebben het geoefend.” Ze laat haar hoofdje weer hangen en ziet het allemaal niet zitten. Ze begint weer rond te lopen en vraagt wat er nu moet gebeuren. De hofdame neemt een flinke adem en zegt: “Maak jezelf niet gek lieve meid. Het is jouw avond en je ziet er prachtig uit. We hebben antislip op je schoenen gedaan, zodat je niet zult uitglijden. Hier zijn je schoentjes.” Het meisje haalt opgelucht adem en de druk verdwijnt een beetje. De schoenen zitten strak maar ze is maar al te blij met de antislip. Handig, dat het op verschillende manieren is in te zetten.

Het is haar feestje, het is haar avond, dus haar hoofdje in de lucht en niet haar gedachten de controle over haar lijf laten nemen. Het gaat leuk zijn en gezellig het gaat helemaal goed komen. Ze ziet zichzelf van de trap af lopen en vallen. Bovenaan de trap staat ze even stil wanneer het klinken van de glazen hun gehoor geven. Iedereen kijkt naar boven. Dit is het moment waar ze naar toegeleefd heeft. Ze voelt haar lijf niet meer en voelt alles in haar lichaam. Het moment om de gasten aan te kijken voor ze naar beneden loopt. Dan ziet ze tot haar grote schrik dat Lona dezelfde jurk aan heeft als haar. En nee ook zij… hoe heet die slang ook weer…. Sissi……. Oh nee ze voelt haar lichaam tegen spruttelen en haar gedachten gaan alle kanten op. Deze opzichtige jurk is niet te missen. Iedereen zal ons door elkaar halen. De prachtige paarsblauwe kleur die soms roze wordt. Straks houden ze ons niet uit elkaar? Het is mijn moment. Haar hoofd hangt en kijkt naar de grond, dan ziet ze Lona haar gestippelde schoentjes onder de jurk uit komen. De schoenen van die slang zijn ook anders, daar zit een krul in. Wanneer ze omhoog kijkt ziet ze dat Lona de haren zijn bedekt met een gestippelde sjaal. En Sissi heeft haar haren wild in de krul zitten. Ooh gelukkig daar zit toch een verschil in en kunnen ze ons uit elkaar houden. Bovenaan de trap glinsteren de mooiste schoenen en lange haren zwieren mee en dat laat ze graag zien. Ze ziet haar ouders in de hoek staan met trots. Ze knikken naar haar en lachen naar hun dochter. Ze tuit haar lippen en haar hoofd in de lucht. Ze zwiert haar haren een keer in de ronde, ze doet haar jurk eer aan. Zij mag er zijn en vol vertrouwen glijdt ze met alle gemak van de trap. De kleuren paars, blauw en roze en met haar gezichtje in de schijnwerpers, maken van haar de ster van de avond!

december 2022

“Zie, langs hangende haren voor ogen, pak mijn hand. Kom, kom mee… kom, kom er wacht pracht aan de andere kant”