Braam

Keuzes maken, veel vragen en weinig antwoorden. Risico’s nemen voor het onwetenden. Grenzen overgaan en bewaken. De andere kant, anders? Fantasie gaat over in de werkelijkheid. Ontdekken en ontdekt worden. Verband in verbinding.

Kleine poortjes prikkelen langs de kant van de weg. Het valt op. De stengels reiken de hoogte in, ze vallen op. Herinneringen volgen onze wandeling langs vele bospaden. Zou daar een antwoord liggen? In de stilte, de rust, het doorgaan, onze gesprekken. Stilstaan om te zien, te luisteren, te voelen, zodat het echt binnen kan komen. Er gebeurt meer in vertraging. Daar kijken, wat zich daar bevindt, maar snel zijn want het is zo weer weg. Jij rent en springt alle kanten op, met je handen in de lucht. Zonder na te denken, volgt het gevoel. Hoog en laag, van links naar rechts, over het zand en langs de stekels. Angst pakt me “Pas op ladybird!” en roep vlug. Een doomscenario speelt als een film af in mijn hoofd, waarin haar kleine lijfje valt in het groene prikkeldraad.

Door de angstige doorbreking van de stilte, staan we plotseling stil. Het laagstaande zonnetje schijnt zijn licht op ons. Ladybird gaat op haar hurken zitten, bij iets dat lijkt op een poortje, een donkere ingang? Ik volg haar blik en kniel op de grond. Waar gaat het naar toe? Het is net groot genoeg voor ons om doorheen te kruipen. Het kost moeite om mezelf erdoorheen te wurmen. Er ligt een natte plas van bruine modder. Zal ik het doen? Verdwijnen in het moment? Wat is er aan de andere kant? Wie gaat eerst? Eerst kijken voordat we samen gaan? Iets lokt mij om verder te gaan, dan op mijn hurken blijven zitten. De nieuwsgierigheid overwint de twijfel en ga grenzen over. Langzaam en gebukt komen de schrammen op armen en benen. Waarnaar de reis vervolgt naar het onbekende….en dan begint het in de verte te glinsteren….

Witte stralende vlekjes laten zich steeds meer zien. Het fonkelt en verleidt me om verder te gaan. Zijn het sterretjes? Zijn het bloemetjes? Kleine diamantjes die alles verlichten, verblinden. Fantasie gaat de vrije loop tot het duidelijker wordt en een engeltje verschijnt dicht bij me. Het engeltje heeft een prachtig stralend wit rokje aan. Ze zien er zacht uit en wil ze het liefst aaien en knuffelen. Op een poortje met fonkelende ogen en een stralende glimlachen. Mijn ogen knipperen van ongeloof, ongelofelijk hoe alles naar muziek smaakt. Mijn hele lichaam zegt ja en het mag. De tijd is nog niet rijp om te gaan. Pluk de dag vandaag en geniet van de mooie tonen die klinken. Eet van de vruchten, ze zijn niet verboden. In deze tijd en op deze plek is het juiste moment, hier voel ik me geborgen en veilig. De beeldschone kleine witte pareltjes lokken me verder en verder het avontuur in.

“Waar gaat het naar toe? Steeds minder licht, niks fonkelt. Waar zijn de engeltjes? De tonen veranderen langzaam in de verloren tijd. De krassen op mijn armen beginnen pijn te doen. Bloedsporen volgen mijn pad, de diepte in. Bloedrood verandert in blauwzwart. Het is donker en de lichtpuntjes zijn verdwenen. Is de nacht gevallen? Waar ben ik? Langzaam kom ik bij zinnen. Wat heb ik gedaan? Is er een weg terug? Waarom ben ik blijven eten van het onbekende? Mijn hele lichaam komt in bezinning en sputtert tegen. Alles in me zegt nee. Nee ik wil niet verder. Er is geen muziek meer, alleen ik en de stilte in het donker. “Waar ben je mijn engel?”

Schaterlachen in een lage bas overstemt mijn onbestemde gevoel… Duivels klinkt het….. Pief poef paf, kleine blauwzwarte bolletjes ploppen. Alles zit onder, vol viezigheid. Overgave in overname om te overleven. De andere kant van de poort. De poort die geen grenzen kent. Flinterdun is de lijn naar een andere wereld, waarin niets is wat het lijkt. Een schaduwkant, die een extra licht kan werpen op het geheel. Van het licht naar het donker kijk ik naar mezelf. Vijf gesneden vingers aan iedere hand, een blik naar mijn lichaam. Vingertoppen volgen de ronding in mijn gezicht. Strelend over mijn wang en wrijf in de ogen. Wie is dat? Ben ik dit? Zie ik mezelf? Hoort dit bij mij? Een flinterdunne spiegel vol vragen.

“Mama ben je verstopt? Waar ben je?” klinkt een klein engelstemmetje ver weg. “Voorzichtig voor de stekels,” zeg ik tegen haar op rustige toon. Nieuwsgierig om door haar ogen te bekijken, wat zich daar afspeelt, door op mijn hurken bij haar zitten. Mijn handen hetzelfde als haar handjes, onder de kin. Kijken we de richting op van de wirwar aan takken, die alle kant opspringen. Een kijkje nemen in haar wereld door haar ogen, kom ik langzaam terug aan de lichte kant. “Voorzichtig voor de stekels” op rustige toon. Plots spring je op met je armen in de lucht en zakt weer door je knieën op de grond….. “Kijk mama, een konijntje”…

augustus 2023

Doetip: Door de ogen van een kind, hurken op gelijke hoogte. Bewonder grenzeloos werelden samen. Wat zien kinderen? Geen goed of fout… Het maakt niet uit… Vies, kliederen en schoonmaken… Wat eten kinderen? Buikpijn, een kopje thee. Vragen zoals zij vragen stellen in het onbekende. Samen in fantasie, vol plezier en ervaren, de werkelijkheid. 

“andere werelden ontmoeten door moed en kracht 

elkaar verbinden over grenzen en pracht

schoonheid die ons toelacht

familie herinnering zoet en zacht”

Doetip: Kijken door de ogen van een kind. Ga zitten, ga hurken. Volgen waar zij naar kijken en wat ze zien. De tijd daarvoor nemen en op verschillende momenten. Hun houding aannemen en laat het uit de kleine komen wat gaat gebeuren. Vragen stellen aan kinderen, zoals zij dat ook aan jou doen. Wie, wat, waar en hoe. Het antwoord kan zo simpel zijn en de verhalen prachtig. Heerlijk!