Brandnetel

“Mama mag ik helpen?” snel pak je het krukje en komt bij me staan. Nieuwsgierig kom je net boven het aanrecht. Soms heb ik alle rust om de tijd te nemen voor jou tijdens het koken. Elkaar heerlijk aanvullen… Alleen komt het op het moment niet uit. De zon gaat al onder en morgen naar school. Onderhuids begint het te jeuken. Het is al laat en ben moe. Het klinkt zo zuur, maar slapen is het enige waar ik naar verlang. Ik wil snel een maaltijd op tafel hebben. Het idee prikkelt me gelijk. Aan de andere kant vind ik het lief, wanneer ze interesse toont, in hoe het eten wordt klaargemaakt…. Met grote ogen komt ze aan het aanrecht staan. Okay koppie erbij houden. Eerst handen wassen en haren vast. En dan? Het schiet allemaal door mijn hoofd. Teveel voor nu… Waar moet ik allemaal op letten? Ik sta met mijn handen haar haren vast te maken.

De flow zat er in. Ik weet dan precies hoe aan te pakken, om zo snel mogelijk te kunnen eten. Zo’n routine om niet over na te denken. Het gaat dan helemaal vanzelf op gevoel. Alles voorbereiden, schoonmaken en snijden. Tafel dekken, terwijl alles staat te pruttelen op het vuur. Nou ja, elektrische kookstel. Alleen sta jij daar nu bij met alle risico’s. Uhm, nu ben ik van de wijs. “Oh ladybird pas op hè?” roep ik naar haar, terwijl ik de borden op tafel zet. “Ja mama doe ik,” met haar lieve stemmetje geeft ze mij iets van geruststelling, maar is dat ook echt zo? Haar handje gaat namelijk nieuwsgierig naar de deksel van de pan. “Oooh pas op lieverd!” en ren snel terug naar de keuken. “Oh, daar had je je bijna verbrand.”

Nauwlettend houd je me in de gaten. In de pannen kijken, wanneer de deksel omhoog gaat om te kijken of het gaar is. Vork erin prikken. Je ziet het gebeuren en bent in de veronderstelling dat het jou ook zal lukken. “Nee niet aankomen, dat is heet.” En nu? Het kindermesje is blijkbaar oninteressant om te snijden in een aardappel… “Dit werkt niet mama…” Helaas, want het leek een mooie afleiding, iets om je mee bezig te houden. De aardappel ligt alweer aan de andere kant van het aanrecht. “Oh nee….” daar gaat de zeep. Zonder dat ik het in de gaten heb, zit alles onder de citroenzeep. Het ruikt misschien fris in de keuken, maar dat is niet de bedoeling als het eten hier staat. Ik weet niet meer waar te beginnen, het eten of de zeep. Jij wrijft in je handen, terwijl de citroenlucht eraf bubbelt. “Lekker hè mama?” in volle overtuiging van je eigen kunnen.

Tijdens de voorbereiding alles opruimen en in de afvalbak. Overzichtelijk gaat mijn lichaam van de ene naar de andere kant, maar nu is het anders. Jij staat in het midden van de keuken met grijpgrage handjes en alles in je mondje. Ik moet oppassen. “Oh shit, nu ligt het op de grond…. Pas op meis, blijven staan,” geïrriteerd met een doekje over de steeds viezer wordende keukenvloer. Het smeert verder uit. Het schiet eigenlijk niet op. Het vieze doekje laat spetters na op de tegels, als het in de wasbak wordt gegooid. “Nee dit is irritant. Waarom?” Overal spetters en troep. Het stapelt zich op. Ik kan hier heel slecht tegen. Het blijft zich opstapelen en ik loop verder leeg. “Mama, waarom doe jij zo?” een vraag die ze mij de laatste tijd vaker stelt.

De aardappels zijn klaar om afgegoten te worden. Het beetje kookvocht wat er in zit, is lekker om bij de jus te doen. “Hoe ga ik dit doen?” Mijn hoofd is leeg. Ik voel me leeg. “Kijk mama de maan.” En zo snel als je bent, pak je een vlijmscherp mes. “Nee wow pas op! Deze gaan we niet doen.” Kordaat pak ik het mes gelijk uit haar handen. “Auw mijn vinger.” Een druppel bloed valt op de vieze vloer. Ze hoort in mijn stem, dat het menens is. “Ok klaar nu. Het is gevaarlijk,” klinkt mijn strenge stem. Je begint te huilen. Het geeft me even een moment om bij te komen wanneer mijn vinger wikkelt in een tissue. “Oh dat is niet de bedoeling Ladybird.” Ik ga met mijn knieën op de grond. Ik kijk haar, met tranen prikkende ogen, aan. “Sorry schat. Ik vind het zo lief dat je wilt meehelpen. Ik mopper op mezelf…. het is te veel voor me. Teveel om over na te denken. Mijn stem klinkt dan zuur en ben moe…. Sorry meis… Ik had het beter gelijk kunnen zeggen, dat vandaag meehelpen in de keuken niet gaat. Meestal vind ik het namelijk zo gezellig dat je meehelpt. Zullen we na het eten, samen alles opruimen en schoonmaken.” Ze kijkt me aan. Met haar kleine vinger prikt ze op mijn neus en zegt: “tuuttuut, nee mama”.

september 2024

“vuur en zuur verzacht

brandschoon

yin yang in kracht”

Doetip: Plant een eigen brandnetel bij het huis, het hele jaar in bescherming. Verwarm in het voorjaar jonge scheuten bij gebruik met vuur of zuur, als aanvulling voor thee, soep. Zaadjes drogen in het najaar. Ga op zoek naar de veelzijdigheid aan recepten. Durf het aan om zonder handschoenen te snoeien en te oogsten. Krachtige brandharen halen vurig los wat zurig vastzit.