De rups

Samen in de attractie, samen met opa. Jullie zitten naast elkaar in een ouderwetse rups. De rups staat in het oudere gedeelte van de Efteling. Tenminste dat is mijn idee en gevoel bij dit stuk. De schommels, draaimolens hebben een oldschool uitstraling. Een waar velen herinneringen hebben gemaakt. Jaren aan momenten met familie en vrienden zijn hier ontstaan op dit stukje geschiedenis.

“Mama mama zie je mij?” roept die kleine ladybird vanuit de rups. Mijn gedachten zijn afgedwaald wanneer jouw stem me roept. Jij kleine meid, mijn kleine meid roept naar mama. De hele dag door gaat het mama mama mama mama mama. Tientallen keren per dag, maar dan ineens is daar een “mama”…. Jouw stem die mij roept, jouw mama. Het daalt dan in dat ik mama ben, jouw mama. Die komt dan binnen, het besef… Jouw ogen die me aankijken en ik zie mij, zoals je mij ziet,…. Het komt bij me binnen dat ene woord die de hele dag klinkt. En deze keer komt ie binnen deze ‘mama’ ontroert mij.

Ik ben ontpopt als een rups. Mijn vaders dochter is nu mama van dat kleine meisje. Mijn kleine meisje wordt snel groter en zit nu naast opa in de snelheid van de rups. Met grote ogen kijkt ze naar opa. Vol trots dat ze erin durft roept ze naar mama. En mama neemt het in haar op en slikt een traantje weg.

Ik wil deze herinnering pakken maar de telefoon ligt in de tas… Dit moment, jouw gezicht, jouw lach, jouw trotse blik. Hoe je naast opa zit en jullie elkaar vrolijk aankijken. Het zijn de geluksmomentjes die niet te pakken zijn in een foto, in woorden. Toch waag ik een poging om de herinnering in woorden beeldend te maken om niet te kunnen vergeten.

juni 2023