Doellozen

“Waar gaan we naar toe?” Op een koude wintermiddag zonder doel. “Nergens gewoon een stukje wandelen…” Het gaat ongeveer nog een tiental keren gevraagd worden, dezelfde vraag. Hetzelfde antwoord geven en een keer foppen met een gek antwoord. Ondertussen heeft die stok in je hand het zwaar te verduren. Na een aantal keer op de grond geslagen te hebben, sleept die een heel stuk over de stoep achter je aan. “Wat gaan we doen dan?” Gewoon een stukje wandelen in de buurt. Geen doel gewoon wandelen. “Gaan we dan op avontuur?” vraagt ze me nog eens. “Mijn idee is vandaag geen doel. Misschien is het achteraf een avontuur, maar voor nu even geen plannen.” Grappig want het doelloos rondlopen komt er bij haar niet echt in. Ze loopt een beetje beduusd mee met haar tak achter zich. Het is oké om niks te hebben, geen doel. Alleen voet voor voet, wandelen in de buitenlucht. Gewoon omdat het fijn is.

Tsjis, tsjis, tsjis, Het geluid van de tak slepend van links naar rechts. Van rechts naar links, tsjis, tsjis, tsjis. Kleine vogeltjes vanuit de bomen hun eigen taal sprekend naar elkaar. Auto’s verdwijnen naar de achtergrond. Het is fijn en het loopt lekker samen. Tijdens een wandeling kan de ontspanning komen bij mij, want bij die kleine meid blijft de grote vraag rijzen…. “Wat gaan we doen dan? Boodschappen?” Ze blijft het raar vinden om gewoon te lopen. “Waar gaan we dan naar toe? Iets kopen, naar school, naar de bossen of duinen, visite….” De blik in haar ogen van ongeloof om gewoon te lopen in het dorp…. “Dit is het gewoon stapjes zetten.” De tak in haar hand wiegt rustig over de grond achter haar aan…

Onderweg komen een aantal voetgangers en fietsers voorbij… “Waar gaan die naar toe?” Dat is voor mij natuurlijk ook een vraag. “Misschien zijn ze gewoon lopen en fietsen?” Je gelooft er niets van. “Nee, die gaan werken of naar de winkel,” zeg je vol overtuiging. “Dat zit er dik in meid, je hebt denk ik gelijk. Vind je het maar gek zo rondlopen?” vraag ik haar. “Ja mam, dan kunnen we toch iets doen?” Ze heeft een punt, want waarom niet iets doen met een reden? “Gewoon onze neus volgen.” Op een veld zijn een groepje jongens aan het voetballen. Ze juichen wanneer er een doelpunt gemaakt wordt. “Gaan we straks ook voetballen in de tuin?” Ze is enthousiast bij het zien van die spelende jongeren. Heerlijk tegen een bal aan trappen. “Ja gaan we doen, dat vind ik leuk” zegt opa.

“Waar gaan we naar toe?” Het begint grappig te worden en mijn vader en ik lachen een beetje om de situatie. Haar mondje gaat naar een kant en kijkt ons vragend aan. “Wat is het plan dan?” De tak gooit ze aan de kant. “Hier geen zin meer in.” De tak blijft alleen achter in berm. “Oh, dat kan ladybird, dat kan gebeuren.” Plots klinkt er een geluid van een hele zwerm vogels, die samen weg vliegen uit een boom. Prachtig om te zien hoe zij, daar synchroon langs elkaar heen vliegen. “Mama, kijk een vliegtuig.” De lucht is grijzig wit en wat wolken. “Waar gaat die naar toe?” Je roept hard: “Naar de Efteling! Oh kijk daar, een boze wolk!” Je wijst naar de in de verte dreigende grote donkere wolk, die onze kant uit te komt.

Tien minuten later lopen we door de stromende regen. Achter elkaar aan als een treintje. Birdy voorop, dan kom ik en mijn vader achter ons aan. Met onze hoofden naar beneden om enigszins te schuilen voor de druppels. Je draait je om en vraagt ons “Waar gaan we naar toe?” Het is even stil en dan beginnen we tegelijk hard te lachen. “Naar huis Birdy naar huis.”

januari 2024

“Doellozen: het doel lozen, geen doel hebben tijdens het doen van een activiteit. Het doel wordt niet gekozen, niets is loos op het pad zonder tijd”

Doetip: Aan iets beginnen zonder doel. Maakt niet uit kan klein of groot. In die momenten van doellozen ontstaat inspiratie, gebruiken we onze intuïtie, zintuigen, maken we herinneringen. Doellozen is het losjes ontstaan van een doel….