Duivenkervel

Buiten klinkt het geritsel van de bladeren van onze boom in de tuin. Bladeren liggen op de grond en de takken hangen op half 11. Buikpijn, sinds een andere boom is gekapt, willen ze zich in onze tuin vestigen. “Nee, dit gaat hem niet worden,” klinkt mijn stem vanuit de keuken. Schrik me iedere keer een hoedje, wanneer ze uit de boom vliegen. Mijn buik zit er vol van, dit gaat niet werken. “Die duiven mama,” zegt de kleine meid. Ze rent naar buiten en staat onderaan de boom, om de windgong op en neer te bewegen. In de hoop, dat het geluid die grijze troepmakers verdrijft.

In het park wacht de kleine birdy met haar loopfietsje bij een overvolle, vieze prullenbak. Mijn bloed gaat er soms van koken, hoe het afval in een park achtergelaten kan worden…. Blijkbaar normaal want tien jaar geleden werden de etensresten en plastic tassen ook al op deze manier achtergelaten. Om het hoekje staan een aantal mannen op leeftijd biertjes te drinken en te roken. In een grijze grauwe bedoeling beginnen ze op elkaar te lijken. Voor wandelaars is het lastig om langs te komen. Door fietsen, brommers, scootmobielen en de troep, die naast de prullenbak is beland. De mannen zitten bij elkaar, verstopt, achter een grijze waas van sigarettenrook en verbittering.

Meestal is het makkelijker om mijn mond te houden en het te laten. Het begint te borrelen vanbinnen en ik krijg er buikpijn van. Het enige dat helpt tegen de verbittering is een borrel. Liever een kop thee dan alcohol, maar thee smaakt dan niet meer. Sterkere middelen zijn dan nodig om mijn geweten schoon te maken.

Heeft het zin om anderen te vertellen, wat voor mij belangrijk is? Misschien is het een idee om via andere kanalen mijn gal te spugen over vervuiling van onze omgeving, onze aarde? Om direct mensen aan te spreken op het gedrag… Blijf liever onzichtbaar en meegaan in het grijze gebied. Kan mijn huid een weerwoord aan? Een extra schild is nodig om mijn huid te beschermen. Mijn dochter beschermen, moeder Aarde beschermen……. Buikpijn… Onzichtbare verbittering voelt voor mij niet als een antwoord….

Na een paar borrels praat mijn lever met een dubbele tong. In de spiegel staar ik mezelf eens aan, diep in de ogen… Mijn haren zijn zwart en huid witgrijs. Rook verschijnt langzaam. De spiegel van Sneeuwwitje… met de prangende vraag: “Wat doe jij dan allemaal? Om zo min mogelijk vervuiling achter te laten?” Meer rook ontwikkelt zich. Mijn ogen knipperen van het prikken. Mijn vermoeidheid overstemt mijn verbazing en laat het moment gebeuren. De stem uit de spiegel vervolgt, “Je doet al iets, alleen er kan meer. Er is altijd meer om aan te pakken. Laat je fantasie de vrije loop in oplossingen zoeken naar waar jij voor staat….. Je hart weet wat te doen staat.” Door de rook zien mijn ogen niets meer. De vermoeidheid slaat toe door alle troep, die mijn lichaam mag gaan verwerken. Mijn ogen blijven dicht en kijken naar binnen.

september 2023

Doetip: Ken je iemand die zich meer mag uitspreken? Iemand die het lastig vindt om zich zichtbaar te maken? Terwijl je merkt dat deze persoon zich ergens voor wilt inzetten? Kijk wat je kunt doen om die persoon uit de grijze rook een podium te geven. Een spiegel voor wie de vragen stelt en ze beantwoord wilt hebben.

“Het onzichtbare van binnen naar buiten zichtbaar laten worden”