Duizendguldenkruid

Een boogschutter die niets met paarden heeft. Het kan dus.. maar het toegeven, het is wat ongemakkelijk. Lekker meepraten over de romantiek van op een paard zitten… Denken aan de film legends of the fall. Meepraten over hoe fantastisch de dieren zijn. Ik wil ze ook aaien en dichtbij komen. Rijden op het paard. Dat wil ik echt graag maar…. Wil liever niet dat anderen weten, dat ik bang ben voor die grote beesten. Al enige keren zijn anderen er voor mijn ogen vanaf gevallen. Ze komen dreigend over. Al die regels die erbij komen kijken van niet erachter lopen, schoenen aan, niet dit niet. Met een vriendin die gek is op paarden vond ze altijd iets wat ik niet goed deed in de buurt van haar paard, sindsdien kom ik er niet meer bij. Ook niet bij haar trouwens… 

Tijdens het wandelen in de bossen of duinen komen we regelmatig meiden op paarden tegen. Het is vervelend, maar de lucht van een paard is voor mij niet te doen. Die grote hopen van een paard, dat dan op de weg ligt. Vies vind ik het. Het is het moment dat ik zigzaggend het tegemoetkomende paard ontwijk, voel ik mijn schoen wegglijden in een hondendrol. Bah snap dat niet. Op het moment dat het gebeurt doe ik of er niets aan de hand is, terwijl eigenlijk mijn irritatie erg hoog is en iedereen het wil laten weten hoe smerig de mensen zijn die het niet hebben opgeruimd. Maar doe het niet. Bij iedere stinkende achtergebleven rotdrol ben ik compleet over de rooie. Ruim die troep op! Het is ruim de troep op. Het stinkt. Maar kan me ook voorstellen dat het baasje denkt ach die drol naast die paardenshit stelt niks voor…. Begrijpelijk zou het ook liever niet opruimen, zo’n warme bruine hoop shit, maar getverdemme. Mensen je hebt gekozen voor een hond. Dat is dan het liefste wat ik zou willen zeggen. Ruim de afval op die langs de kant van de weg neergegooid wordt. Alleen niemand wil het horen. Zeker niet als het over hun beestje gaat. Alleen heb ik het niet over je beestje, maar het gedrag van het baasje….. Maar okay dan is een paard weer aan het ontlasten en dan kijk ik maar niet. Zeg niets en laat het maar gebeuren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het is ook normaal om te poepen natuurlijk…maar ja ze kunnen moeilijk een tas achter zijn kont aan hangen…. Dus gedraag me dan stoer en doe of er niets aan de hand is. Maar van binnen irriteert het en borrelt het…. Lachen als kiespijn en als een slang ga ik er met een boog omheen. Het voelt als een slangenstreek dat ik als boogschutter het die paardjes niet gun om daar een lekker vlaflip neer te deponeren…. Nee, niet dicht bij in de buurt komen. Zouden ze het in de gaten hebben, die beesten? Mijn irritatie? Mijn gal dat borrelt en mijn bloed daarmee vergiftigt? Hebben ze door dat mijn bloed sneller gaat stromen en angstzweet over mijn lichaam verspreidt? Soms denk ik dat ze me kunnen aflezen en dat ze zien dat naast de boosheid de angst zegeviert…. Tot op heden net alsof doen. Ga mee in het moment, ga mee in het gedrag van al die mensen die de ontlasting laten liggen en niet opruimen… Ga mee in wat anderen ‘normaal’ vinden….  Mezelf daarin ook voor de gek houden, door mijn stem niet te laten horen. Misschien op deze manier over die angst heen komen…. Het blijft spoken in mijn hoofd, wat betekent mijn gedrag? Hoe kan ik op een fijne manier mezelf uitspreken over het niet opruimen van ontlasting? 

Hoe kan ik mijn irritatie op een fatsoenlijke manier deponeren, zonder dat anderen daar de lasten van hebben? Hoe zorg ik ervoor dat paarden weer voor een deel bij mij passen? Al is het maar voor de helft. Een manier om niet meer te faken? Na het wandelen staan er een paar paarden langs de kant van de weg en mijn kleine meisje, totaal niet bang of boos. Nee zij is erg enthousiast bij het zien van die grote beesten. Het laatste dat ik wil is dat zij mijn angst of boosheid overneemt. Nog een reden om mezelf niet uit te spreken… “Mama ik wil aaien, kom.” Mijn kleine birdy wil naar ze toe, wat nu?

We lopen rustig naar het paard en ondertussen vertel ik dat we voorzichtig doen omdat het baasje van het paard niet in de buurt is. We willen het paardje ook niet laten schrikken. Ik til mijn dochter op en doe een platte hand naar voren. “Doe mij maar na,” zeg ik tegen haar. De rustige aanpak gaat ok, ondanks de kriebels en spanning in mijn buik. Eerst gaan we ruiken, dat vinden de paardjes ook fijn denk ik. Alles wat we doen zeg ik hardop zodat we allemaal weten wat er gaat gebeuren. Nog steeds is de onderdrukking van de spanning in mijn stem gaande. “Dichterbij mama,” zegt die kleine. En toen heb ik het maar eerlijk gezegd tegen mijn dochter en de paardjes. Ik vind het spannend om dichtbij een paard te staan. Ik wil het niet verkeerd doen, laten schrikken ofzo. Bang dat ze zien dat ik bang ben. 

Ik ben gaan kletsen met een paard… Mijn verhaal gedaan en gezegd dat migraine soms opsteekt bij de geur. Dat is vervelend om te zeggen, maar het gebeurt soms. We hebben samen een goed gesprek gehad, waardoor mijn angst vermindert. Het wederzijds begrip is er gekomen door rustig een goed gesprek te voeren. Het is zelfs gelukt om te aaien.

januari 2024

Doetip: Kom angsten voor dieren onder ogen door er met de dieren over te praten. Ga bij de dieren zitten en vertel ze waarom er angst is. Er kan ook een irritatie zijn naar dieren, afvragen waarom? Definieer je angst en/of irritatie en ga het aan.

“Makkelijk meegaan met de meute, verborgen emoties….sssstttt… stop! Rustig ruiken, begrijpelijk begin babbelen….. hop hop hop, draf in galop”

Vorige week vertelde je me, dat je die roderoze trui wilt met je verjaardag, en nu lijkt het niet goed. Begrijp er niets van? Hoezo die reactie? Wegleggen zonder er iets over te zeggen en dat terwijl je vorige week die trui moest hebben. Dacht dat je me vol op mijn mond zou kussen, zo blij dacht ik dat je zou zijn?! We zijn er speciaal voor naar de stad gegaan, want het moest die rode kleur zijn. Zou het dan toch niet die rode geweest moeten zijn, maar die gele? Maar nee, die gele was veel te fel, daar was ze het met me eens of niet? Heb ik me vergist in de kleur? Nee zeker niet

Verder heb ik niets aan je gemerkt hoor, je blijft aardig. Alleen, voelt het niet lekker. De andere meiden maakten wel een grapje over de kleur, dat je het aan kon doen in die tijd van de maand, dan wist iedereen, oh die is in de rooie. Maar dat leek jij ook grappig te vinden. Misschien laat ze zich toch iets te makkelijk meeslepen met wat die anderen zeggen? 

Het is jouw feestje, jij mag dan bepalen wat je wilt doen. De zon schijnt, sproetjes verschijnen. Al die spelletjes hebben jullie geregeld op het platteland van je oom en daarna samen pizza’s bakken in de steenoven. Pizza’s eten is al een hele verovering voor je… En dan alleen omdat, die ene naar het paard wil gaan kijken, gaat iedereen. Je hebt je daarna ook over laten halen om op het paard te gaan… Neeeee terwijl je daar super bang voor bent en dan toch doen? Je zou van ieder een euro krijgen, nah ja. Hartstikke zenuwachtig en dan ga je op die rug klimmen. Ik snap dat niet, want anders moet je niets van dieren hebben. Misschien wil je dat iedereen het naar de zin heeft, maar jij moet het ook leuk hebben. Jij blijft wel lachen, zelfs als je naar het ziekenhuis moet voor die gebroken arm en die flinke wond op je knie! Zal even gaan duren voor ik het ga begrijpen waarom….

Oh en ook die ene keer dat je die worm ging opeten…. gatverdamme! Waarom deed je dat? Alles om vrienden te maken? Je doet meer dingen om vrienden te maken…. op datzelfde feestje met meerdere kerels gezoend….

Volgende keer wanneer we samen zijn, moeten we het erover hebben. Nu op je verjaardag had het namelijk geen zin. Kan me niet voorstellen dat je het ok vind om je feestje te eindigen in het ziekenhuis? Je wilde graag met zijn allen pizza’s maken en van jou mocht dat zelfs doorgaan. Terwijl jij en eten helemaal niet samen gaat…. over samen eten met anderen niet te spreken… Mijn honger is voorbij, ik krijg niets meer door mijn keel… Zeker nadat je van het paard bent gevallen….. Heb het zo met je te doen….. Alleen mijn bloed kookt ook wel een beetje hoor. De enige die is overgebleven om op te ruimen en schoon te maken. Heb bijna alles in mijn eentje gedaan… De rest van het gezelschap is snel naar huis gegaan, zonder een handje te helpen….

Ik begrijp het niet… Waarom? Sowieso niet als je bang bent voor paarden? En dan gebruik je die nieuwe trui om de modder van je gezicht af te vegen? Waarom? Das echt zuur! 

maart 2022

Doetip: