gewoon

Soms is er plots, een gevoel in mijn keel…. benauwend…. bedrukkend. Vocht loopt langzaam richting de uitgangen van de ooghoeken. Ademhaling is onrustig en zit hoog in de borst. De buikholte is hol en leeg. Trillingen volgen het ritme van de benen. Mijn hoofd kan geen verklaring bedenken waarom dit gevoel heerst in mijn lijf. Plots is het daar of denk ik dat maar….? Sluipt het stiekem langzaam in kleine stapjes via mijn kleine sluiproutes naar binnen. Benauwd en bedrukt gaat de dag verder. Onrust neemt in een slakkengang zijn intrede… mijn borst snakt naar lucht. De keel gaat omhoog en mijn mond valt open om hogerop het zuurstof te vinden. Omhoog, de hoogte in, in beweging komen, plaats maken in het keelgebied. Ruimte geven aan zuurstof om mijn lichaam te voorzien van het hoogstnodige. Met gesloten ogen zijn prikkels zelfs teveel. Flitsen fladderen …. Voeten stevig op de grond. Mijn voetzolen voelen onder het rubber van de sportschoenen de harde grond. Gedachten beweeg, beweeg zonder richting, beweeg…. Bewegen, het bewegen van gedachten. De zwaarte waarmee mijn lichaam zich voortbeweegt. Een vanzelfsprekende ademhaling, die gewoon snakt naar adem. Een gewone beweging die vanaf het kind zijn gewoon doet wat het moet doen. In de loop der jaren vergeet hoe het moet. Beweeg ook al is het zwaar tot het weer gewoon wordt.

april 2023