Eindelijk heb je het door.. Het schommelen. Je bent niet meer te stoppen en wilt alleen maar schommelen. Iedere keer in de Efteling weet je precies waar die staat. Gelukkig hebben we een abonnement en of het schommelen is of in een attractie het maakt niet uit. Wanneer jij vrolijk bent, zijn wij dat ook of we worden het wel van jou. Je bent ons zonnetje, waar je ook komt je straalt de vrolijkheid van je af.
In de Efteling is het standaard, iets lekkers bij de koffie meestal een gesuikerde donut. Heerlijk ze glijden zo je mond in. Voor jou de normaalste zaak van de wereld dat die lekkernij meegaat. Een keer vergeten en dat was taaie kost. Huilen, huilen het hield niet op. Je hele snoetje was nat en vol snottebellen. Ontroostbaar en onbegrijpelijk dat ik het was vergeten. Niets maar dan ook niets hielp jou door die verbittering en verdriet…. Opa had het zo met je te doen. Hij probeerde van alles om het op te lossen… Een ander koekje, snoepje, grapjes maken…. Nee niets hielp… Zelfs de schommels konden haar niet blij maken… de donut hoort bij de hele beleving voor die kleine meid. Langs het Sprookjesbos lag een pad van tranen en snottebellen…. Het is soms frustrerend dat het verdriet niet kunnen wegnemen…. Hoe kunnen we ons zonnetje weer laten schijnen?
Met zachte handschoentjes omarmen we jou kleine gespannen lijfje. Nee je laat het niet toe. We staan bij het huisje te kijken van de het meisje met de zwavelstokjes. Op mijn hurken zit ik bij jou en leg mijn handen langs je beentjes… “Het is ook balen lieverd, anders dan anders…” mijn gezicht vertelt dat ik met haar meeleef…. Dan begint het plotseling super hard te regenen. Alle drie verbouwereerd door de nattigheid bij heldere hemel… Staan we elkaar aan te staren, niet wetende wat te doen. Schuilen in het huisje lukt niet meer, het staat er vol met mensen en kinderwagens. Van links naar rechts schommelen we een beetje heen en weer onduidelijk wat het beste is te doen. Na een paar minuten begint het lachen om hoe we hier staan te dralen…. Tijd om de regen toe te laten. Het toelaten om het te laten zijn zoals het is. Het schaterlachen gaat over in hoesten en proesten… We worden nat, ach ja dan is het zo… Mijn kleine meid schommelt nog een beetje tussen de regen en zonneschijn… Samen in de Efteling lachen en huilen, wat willen we nog meer?
januari 2024
Doetip: Voor de een onverklaarbaar, voor de ander onverdraagbaar… onbegrip of onwetend… emoties schommelen… ieders emotie in de waarde laten, hoe groot of hoe klein. Het is oké… met regen of zonnestralen stroomt het weer een andere kant op.. Laat de ander weten dat het oké is met een zachte benadering door een knikje, een schouder, een knipoog of iets zoets.
“Suiker schommelingen… zoete zachte haren…. magie in het geven meisje met de zwavelstokjes… vrolijkheid is soms niet te verklaren”
Sporen van tranen lopen achter me aan. In het donker over het pad langs het kanaal…. Hoe kan er een keuze gemaakt worden tussen jullie twee? Jij mijn beste vriendin. We kennen elkaar al zo lang, onze voorliefde voor loempia’s en gebakken banaan. En dan ben jij daar, mijn grote liefde, eindelijk zijn we samen. Hier nu in de vroege ochtend alleen op deze steen. Een angst overvalt me, want zonder jullie is niet de weg. Ik wilde wel iets zeggen, maar ik durfde niet. Ben bang om een van jullie of beiden kwijt te raken.
Heerlijk waren we op de dansvloer aan het dansen en we hadden het naar ons zin. Heel de dag in het park gehangen in de zon en jij had je gitaar meegenomen. Zingen in het park met zijn allen. Mijn rok draaide vrolijk rond en mijn blote voeten danste op de maat. Diepe zucht…. Aaah waarom? Hoe heeft het deze wending gekregen? Snotterend en huilend, heb zo’n honger en ook weer niet. Het vocht komt uit mijn hoofd en het hoesten is begonnen. Het houdt niet op. Slijm blijft in mijn keel en het kriebelt, benauwd…. Heb mijn puffer nodig…. Waar ligt mijn tas?…. Ah neeeee, die ligt in mijn tas…… en die ligt nog in de kroeg…. Proestend en zuchtend zit ik hier midden in de nacht… weg uit de situatie daar…. zo snel mogelijk… al dat geruzie…. bah… en ik sta er middenin…. hoe gaat het nu verder tussen ons?
Het hoesten houdt niet op … zo erg dat alles zeer doet bij mijn buik en borst. Duizeligheid, en moet even iets eten, want anders gaat het niet goed….. Met mijn hoofd voorover in het gras in foetushouding. Huilend en snotterend kreunend van de pijn. Die alcohol in mijn bloed zal ook niet meewerken….
Nu het liefst in het water springen om alles van me af te spoelen…..
Bij mijn voorhoofd, jeukt het een beetje… en armen en benen, in het gras, haren die kriebelen op mijn huid.. Het begint iets aangenamer te worden buiten. De eerste zonnestralen reflecteren in het water. al proestend vangen van het licht. Licht pakken en rustig blijven ademen, mijn ogen dicht. Hoe prachtig en rustig het hier is. De nacht is overgegaan naar de dag met deze eerste warmtestraaltjes. Een lach verschijnt op mijn gezicht en besef me dat mijn hele gezicht onder de nattigheid zit. Tranen, snot, verdriet, hoesten, duizeligheid.
In mijn jaszak, daar zitten wat snoepjes. Bij het weghalen van het blauwe papiertje komt er een heerlijke zoete geur vrij. Hmmmmm…..Dan begint de zon mijn gezicht op te warmen. Ogen dicht, blote voeten in het gras, lach op mijn gezicht……. proef de zoetigheid.
november 2021
zachte haartjes strelen
CinTa-kracht 