Het is donker…… Mijn ogen knipperen, maar er is niets te zien. Het is donker en kaal en leeg. Langzaam komt de beweging op gang. Rustig aan hoor, want ben bang. Stilstaan, ik durf geen kant uit. Toch is alleen hier vastzitten geen optie. Mijn vingers bewegen een beetje en voel niets in de lucht. Mijn tenen gaan voorzichtig op en neer. Mijn hielen omhoog, waarop mijn knieën volgen. Mijn lichaam komt langzaam in beweging. Het zicht is weg, dus waarheen? Waar ga ik naar toe? Auw, stekende pijn in mijn voet. Auw, het doet zeer. Mijn vingers gaan richting de pijn en een soort naald of pin zit in mijn voet. Auw, het eruit halen doet flinke pijn. Het is donker, waar ben ik? Het zit me hoog. Het geluid is weg, de stilte is oorverdovend. De angst rilt door de lucht en mijn richting is weg….
Het is donker en de weg onherkenbaar. Waarnaartoe? De ruimte is onbekend. Kalm blijven en voorruit blijven gaan. Heel langzaam, stapje voor stapje, voetje voor voetje doorgaan. De weg is taai en stop regelmatig om op adem te komen. Stoppen om mezelf te herpakken, moed in te praten. In het donker alleen met mijn gedachten en gesprekken in mezelf. “Deze kant op muts. Doe niet zo moeilijk. Jij ook altijd hetzelfde liedje. Je blijft vastzitten in hetzelfde riedeltje….” De weg vervolgt…. een paar uitsparingen, holten die erbij horen. Geen idee wat ik aan het doen ben. Me laten leiden zoals water een beek volgt. “Ok neus in de lucht en schreeuw een keer goed hard. Gooi die keel open en wie weet komt er iets terug. Mijn stem bereikt hoge noten en in de verte klinkt een echo.
De echo lokt me de hoogte in en wat is dat? Is dat een lichtpuntje. Een glinstering, een ster. Voorzichtig de weg naar het licht volgen. De klim wordt hoger en hoger ingezet. Het licht roept luidkeels naar me. Ondanks de vermoeidheid doorgaan met een paar tussenpozen om echt even op adem te komen. Lucht en licht is nodig om verder te kunnen. Prachtig worden de flitsen vermeerderd in de lucht. Het beneemt me de adem. Daar wil ik naar toe. Hoog in de lucht blijven diamanten glinsteren. Oh het is een helder en wit licht. Daar is het te doen, daar in het licht is de uitweg.
Maar dan… mijn voet blijft vastzitten. Het plakt vast en nu ook de andere voet. Mijn handen wagen een poging om het los te wrikken. In de verte vraagt iets aandacht, hoestend en kuchend. Het geluid bezorgt rillingen over mijn lijf en ben bang. Oh en mijn handen komen nu ook niet meer los. Wat is dit voor substantie? Mijn buik blijft nu ook in die glibberige viezigheid hangen. Ik kom niet meer los? Oh en in het licht komt een donkere schaduw aangelopen… Zou het me komen helpen? Ik gil nog eens uit volle borst om hulp. Oh wat dom van me. Waarom deze kant op? Waarom niet een andere weg gekozen. Het is mijn eigen schuld…. Weer een stomme keuze gemaakt om deze weg in te gaan….. De koude lucht grijpt me en sta standbeeld stil. Alles plakt aan elkaar en daarna begint het draaien. Mijn adem zit hoog en raak in benauwd…. in paniek. Het is naar lucht happen, door de steeds strakker wordende plakkerige emulsie om mijn lijf heen. Een dikke ademwolk verschijnt voor me en kijk nu recht in de ogen van…… Stil….. we kijken elkaar aan en er is geen beweging meer in te krijgen. Druppels glinsteren als een discobal om ons heen. Het zijn diamanten die het licht van boven schijnen. Jouw adem in mijn gezicht voelt warm aan en de blijdschap overheerst, omdat ik nu niet alleen ben. Mijn ogen kijken naar de lichtpuntjes, daar waar ik naar toe wil. Je aanwezigheid is voelbaar, gelukkig samen en niet meer alleen. Een lichtpuntje…. het laatste ademwolkje volgend in het licht, naar boven en dan verdwijnt met een glimlach op mijn gezicht…..
december 2022
Doetip: Het hoort erbij, er is geen schuldvraag. Accepteer de donkere kant, die mag er zijn. Blijf de lichte kant ook zien, anders gaat het steken. Het is in beweging en blijft niet plakken. De donkere dagen in de winter zijn er en gaan weer…. Ga ook in de winter naar het bos, naar de duinen naar de dennenbomen. Laat een verkoudheid of griepje los in de bossen. Neem zakdoekjes mee en laat het stromen. Neem wat losliggende verse dennentakjes mee naar huis om te decoreren of om in het kokende water te leggen. Het kan ook bij je gedragen worden om te accepteren dat het ok is om soms de donkerte te voelen, zonder de zelfkritiek of schuldgevoel.
schuldgevoel en zelfkritiek
maakt zwaar en plakt
licht gebruikt het donker,
om te stromen resten afgezwakt
CinTa-kracht 