Zoals het klokje thuis tikt…. dat wil ik voor jou, voor ons. De eerste 4 jaar zijn voorbij en nu begint er een nieuwe fase. De fase dat jij naar school gaat. Je bent toe aan andere mensen en meer leren dan thuis. Jouw basis, onze basis is gelegd door ritueeltjes en structuur, maar vooral voelen waar ons hart ligt. Doen waar we blij van worden. De laatste maanden komen de cijfers 1,2,3,4 voorbij… Ze staan voor mij voor de afgelopen jaren en ontwikkeling. De logische fases die in het leven voorbij komen en dat het oké is. Het hoort erbij anders klopt het niet.
De afgelopen jaren zijn we dicht bij elkaar geweest en vullen we de ander aan wanneer het nodig is. Iedere fase bracht spanning met zich mee op verschillende manieren. Het eerste jaar borstvoeding en eet je genoeg, gaat het slapen goed. Mijn verse moederrol die in de maak is over wat belangrijk is voor mij. Dit jaar is geweldig, ik voel me geweldig. Het loopt heerlijk en alles volgt in rust en ritme en regelmaat….
Het tweede jaar loopt, jij loopt en ik ren erachteraan. Jouw lichtblonde donshaartjes gaan eindelijk groeien, net als mijn rol als moeder zich steeds meer uitbreidt. Steeds meer duidelijkheid, regels en duidelijkheid voor mezelf. De middagdutjes zijn een rustpunt waarin jij bijkomt wanneer voor mij een wervelwind begint om mijn dingen aan de tuin, huis en studie te werken.
Het derde jaar ben je toe aan de peuteropvang. De middagdutjes zijn voorbij en dat heeft ons ritme, mijn ritme in de war gebracht. De tijd voor mij even niet als mama zijn voorbij, dan loopt de spanning wel eens op. Zeker als er belangrijke gebeurtenissen plaatsvinden die me na aan het hart liggen, dan liggen emoties en stress steeds meer aan de oppervlakte. Angsten nemen toe en paniekaanvallen door de slechte nachtrust, hormonen, migraine, stress… Vermoeidheid die geen tijd heeft om tot rust te komen. Het begint op te lopen door de verstoringen waar weinig vat op is. In het safaripark komen we tot rust. Spannend hoe je rond rent en valt van een bergje… op de toestellen op en neer springt… Evenwicht bewaren op die houten blokken… Mijn adrenaline gaat regelmatig ineens omhoog en blijft in mijn nek hangen…. aaaah dan ben ik jaloers op de heerlijk luie leeuwen, die daar boven op een auto liggen te chillen. Deze dagen in het park met vriendinnen kletsen over waar we tegenaan lopen zijn goud waard. Overleggen over het hoe en wat, soms onze gal spugen tijdens een wandeling tussen de dieren. En tot de conclusie komen dat we tegen dezelfde onzekerheden aanlopen. Dat geeft een hoop rust en begrip daar ben ik erg dankbaar voor. (handen voor mijn hart uit dankbaarheid)
Het vierde jaar genieten we samen van de Efteling om een dagje uit de realiteit van de dag te ontsnappen. We leren veel van onze uitjes en het is me alles waard om dit samen te mogen delen. Het blijft lastig om ook een andere kant uit te lichten over het moederschap. Het liefst op die roze wolk blijven waarin alles harmonieus verloopt en precies weet hoe het gaat en alles perfect is. Dat is het niet. Dat is als er twee kanten in botsing komen, mijn zachte kant tegenover mijn stoere hardere kant. Toch zijn ze allebei nodig voor een, in mijn ervaring, alleenstaande mama. Het raakt soms uit evenwicht door vermoeidheid, angst, stress, hormonen, slapeloosheid, pijn noem het maar op. Dan is het opvoeden niet iets wat vanzelf gaat en zijn er momenten geweest waarin ik niet trots ben op mezelf in mijn moederrol… Maar heel eerlijk gezegd…. soms heb ik geen idee van wat ik aan het doen ben. Doe ik mijn best om op een lastige situatie te reageren, de ballen in balans te houden, mijn spanning zo laag mogelijk en zo kalm mogelijk blijven…. zij blij en mezelf blij.
De tijd is gekomen om naar school te gaan. Rustig opbouwen om in een nieuw en ander ritme te komen. Stap voor stap op onze manier in de volgende fase balans te vinden. Het zijn de overgangsfases die allerlei schommelingen teweeg brengen… Laat het nu net dat die kleine birdy schommelen onder de knie heeft gekregen en daar kriebels van in haar buik te krijgen. 1,2,3,4 beentjes in de lucht spanning en plezier het hartje klopt en (met hand op hartje) ben ik hier….
januari 2024
doetip: Leg je hand op je hart en voel je hartslag, hoor je hart, zie een hart, warm het hart…. het klopt, het schommelt, het prikt, het is zacht, het is hart…. Jouw hart, mijn hart ben er lief voor en soms lukt het niet. Snel, langzaam, ontspan, span, hoog, laag, bang, stoer… het kan allemaal. Breng het daarna terug in balans, terug naar de basis, zodat het hart liefdevol kan blijven tikken om het leven te kunnen blijven vieren.
1,2,3,4 een nieuw ritme bij iedere fase vieren…. 1,2,3,4 in overgang springt hart met plezier 1,2,3,4 hand op het hart, houden van…. hier
Tik tak tik tak tik tak tik tak de klok tikt en tikt elke seconde verder…. De tijd gaat voorbij en de klok doet zijn werk. Het is een robuuste vierkante klok, ouderwetse donkere houten grote klok. Twee leeuwen staan aan de zijkant parmantig te waken. Hij heeft een prominente plek in de kamer en neemt flink wat ruimte in beslag. De staart van de klok zwiert op en neer. In dezelfde kamer zit ik op een grote stoel met de benen kleingemaakt in kleermakerszit, een beetje onderuitgezakt… te luisteren naar het tikken van de klok. 1, 2, 3, 4 en 1, 2, 3, 4 en 1, 2, 3, 4, de vierkwartsmaat in mijn verwilderde hoofd bepaalt het ritme. De dons haartjes op mijn bovenlip dansen mee met mijn ademhaling. Dat komt omdat er drie voortanden ver vooruit staan. In herhaling gaat het al uren rustig door. Rillingen gaan over mijn lichaam, want van alle kanten door alle kieren komt de wind naar binnen… Daarnaast voelt het ook fijn en warm in huis door de kachel die aanstaat. Mijn gedachten gaan naar spelen, in een fijne bloemenweide, met de bijtjes zoemend om me heen. Hard gelachen met die Meiden en vol Passie van die Melige grappen. Lichtroze bloemetjes in kransjes geregen…. Vaak samen te vinden in het park…. Bitter, bittere herinneringen aan 4 vriendinnen, die geen tijd meer hebben voor elkaar… Samen in harmonie is niet meer. Praten lukt niet meer. Cc, Maggy, Kal en ik hebben zout in elkaars wonden gestrooid. Mijn hart is vertrapt…. Het is onmogelijk om met elkaar te praten en zijn uiteindelijk allemaal onze eigen weg opgegaan.
Plots is er een andere maat…. het ritme is verdwenen. Mijn zenuwen aan de herinneringen beginnen weer op te spelen. Naast de kalmte leeft ook de nervositeit. Wanneer er iets gepland staat op een besproken tijdstip, bijvoorbeeld. Het is niet eerder en niet later maar precies de tijd. Afwachten wanneer… dan is het tikken van de klok mijn grootste vijand. Langzamer lijkt het getik aan mij voorbij te gaan….. Huh, wacht….. Was ik in slaap gevallen? Heb ik de afspraak gemist? Hoe laat zou het nu zijn? Is het bijna tijd? Oh nee pas een paar minuutje verder…. pfffff wat kan wachten lang duren tik tak tik tak… die peuterserie. Mijn hart maakt een sprongetje bij de gedachte van vroeger. Wat was het leven fijn in die tijd, onbezorgd. Dat is in de pubertijd wel anders, wat heeft het daar een shift gemaakt. Ik heb met een schild het klieren van me afgeweerd, maar dat was niet altijd even makkelijk. Toen kwamen we erachter dat we alle vier gepest werden. Alles veranderde en zijn wij met zijn vieren vriendinnen geworden. Wat hebben we elkaar gesteund in die moeilijke tijd met alle veranderingen. We waren er voor elkaar en werkten samen aan het huiswerk. Het voelt niet lekker bij mijn borstkas, het begint te frustreren. Ik blaas een zucht uit. Tik tak tik tak. Een zwengel aan de staart van klok, misschien dat ie dan weer op de juiste maat gaat. Hij was even helemaal uit balans, maar het evenwicht is weer gevonden. Hebben we het hele gebeuren onder elkaar te veel opgeblazen? Is het al bijna tijd? De klok blijft maar doortikken en wanneer is het zover? Het slapen ging de afgelopen dagen ook wat lastiger. Gedachten blijven maar door mijn hoofd malen. Zouden we er toch voor elkaar kunnen zijn? De leeftijd van 50 komt er bijna aan en we kennen elkaar al zo’n lange tijd… Heb geen idee hoe zij erin staan en hoe boos ze zijn… We hebben ons gal flink gespuid een aantal maanden geleden. Tik tak tik tak Een paar minuten nog en dan is het zover. Dan wordt het allemaal een stuk duidelijker voor me. Het wachten valt me zwaar, dat getik van die klokkenstaart ook. Aaaaargh wordt er gek van! Lopend in het rond, wachtend op wat er komen gaat. Alle muren van de kamer heb ik onderhand gezien en de minuten slepen zich voort. Die koude lucht door al die kieren, alle richtingen uit. Dit is een ellende wat een crime… de zenuwen gieren door mijn lijf en wil dat het voorbij is. Mijn ademhaling zit vrij hoog en dan…. langs het raam gaat een zwarte gedaante….. Wachtte ik hier op? Is dit het wel? Klopt dit wel? Oh nee hè…. Met mijn rug sta ik tegen de deur. Nee ik doe niet open… tik tak tik tak….. de slagen gaan voorbij en mijn middenrif verkrampt bij elke seconden. Mijn ademhaling stokt en ben verkrampt. Wie is dat? Wie staat er aan de deur? Nee hier wachtte ik niet op. De deurbel klinkt nogmaals door de gang. Ineengedoken van de kramp in mijn borst tel ik met de seconden mee. Tik tak tik tak . Dan klinkt een stem: “Mevrouw er staat een bos bloemen voor u aan de deur. Er zit een kaartje bij. Groetjes”. Tik tak tik tak zou hij al weg zijn? Een tijdje zittend te wachten op de grond en buiten is het donker, de klok heeft al een aantal keren geslagen. De deur kan nu wel open en daar staat een bos met lichtroze, paarse en rode bloemen op mij te wachten. Op het kaartje staat geschreven, zullen we keertje met zijn vieren praten?
oktober 2022
Hartgespan en Wolfspoot:
geen keuze…
omdenken
het hart slaat
water in de keel
samenwerken
is ook een keuze…
binnen huisje tikt
buiten op tijd geprikt
spreek, het is nooit te laat
februari 2024
CinTa-kracht 