Herderstasje

Verschillende handgebaren met eenzelfde boodschap: Liefde

“Een minuutje?” snel ren je naar de rekstok om het laatste beetje energie eruit te persen. Het is een lange dag geweest, want we waren vroeg wakker. Ik had al een aantal keren last van mijn blaas. Door het half wakker worden van de pijn op mijn zij liggen, lijkt het water in de blaas naar een andere kant te verschuiven. Zo irritant dat het water meedraait met de beweging van mijn lichaam. Het zakt mee naar de andere kant en dan lukt het me niet meer om lekker te liggen. Ik moet er uit om het zaakje te legen tot de volgende kolkpartij. Ik voel me een slappeling omdat het me niet lukt om langer door te slapen met een vollopende blaas. Ook jij wordt vroeg wakker om naar de wc te gaan. Je ziet dat het zonnetje schijnt, want je stem is blij. Met een pyjama vol gekleurde hartjes loop je terug de slaapkamer binnen en door de opengelaten deur schijnt het vroege ochtendlicht de donkere kamer binnen. Een stralende glimlach en twee armpjes in de lucht komen me in bed tegemoet. Je armen gaan om me heen en zegt: “goedemorgen mama!” Je gezicht op de mijne en geeft me een flinke kus. “Oeh mama ik ruik zuur, je stinkt.”

“Jij ook goedemorgen schatje,” mijn hart huilt en lacht tegelijk. Voordat je geboorte komen de hartjes mij al opzoeken. Tientallen foto’s van hartjes in de natuur, zoals de wolken, blaadjes, schaduw. De hartjes op muren, stenen, elastiekjes overal zag ik hartjes in.

“Mama kijk eens wat ik kan”, terwijl de snelheid toeneemt bij het maken van de rondjes. Ik schrik bij het zien hoe jij ronddraait op die rekstok. Binnen een seizoen zijn er verschillende kunstjes geleerd. “This girl is on fire”, zing ik haar met trots en een vleugje angst toe. Mijn handen klappen aanmoedigend, toch vind ik het spannend om naar de snelheid te kijken, waarmee ze haar slanke lijfje om de rekstok heen zwiert. Mijn vader komt naar buiten en kijkt hoe zijn kleindochter in de ronde gaat. “Opa kun jij dit ook?” roept ze vurig, wetende dat hij dat niet kan. “En mama jij? Kun jij dit?” Je hangt ondersteboven aan de rekstok en je haren hangen op de grond. Je shirt komt over je gezicht. Je lacht hard, want je weet dat het mij niet gaat lukken. Een handkus komt onze richting op. Je twee handjes komen bij elkaar en maken een hartje. “Een hartje op zijn kop,” je vingers raken bij de vingertoppen met de duimen naar boven gericht.

Het is opmerkelijk hoe die vingers iedere keer weer een nieuw hartje weten te maken. Wijsvingers naar beneden, naar boven. De hele hand vormt een hartje. Een hartje als verrekijker. Met armen langs je lijfje maken je handen een hartje die als een tasje bij je kan dragen. Nieuwe creaties komen steeds weer te voorschijn en opa? Opa die doet met je mee. Het mooiste moment voor mij is wanneer jullie beiden met de handen een hartje naar elkaar vormen door de autoruit. “Daag opa, fijne avond, we spreken elkaar,” met een glimlach straal je je handhartje naar hem toe. Hij kan het hartjestasje met hem meenemen voor als je er niet bent.

mei 2025

“hartjes, hartjes, overal hartjes

groot en klein doorgegeven

hartjes, hartjes, allemaal hartjes

voorbij zwak vuur met hartjes tot leven

klein hartjestasje dichtbij

Doetip: Zelfs in zwakte zijn hartjes overal te vinden, als een rode draad om aan op te trekken. Kijk goed om je heen, verras waar hartjes tevoorschijn komen.