Hop

“Mama, ik ben al bijna vijf hè?” De nieuwe vraag standaard in je vocabulaire, sinds de vierde verjaardag. Angst grijpt mijn keel, wanneer het besef weer eens in daalt, hoe snel de tijd gaat. Het bezorgt me een onbehaaglijk gevoel, waar het niet handig is om voor het slapen gaan over na te denken. Straks komt ineens die fase dat jij op stap gaat. Hoppen van kroeg naar kroeg met een biertje in de hand. Dansen met vriendinnen op festivals. Nachten weg of heb je een witte kraag om? Rustig aan en lekker uit eten naar de beste restaurants? Doe je je eigen ding of leun je op anderen? Misschien een passie, waar je helemaal in opgaat. De toekomst is soms lastig te verteren… Wie weet hoe het gaat lopen? 

Hoe ga je zijn in de tienerjaren? Net als ik? Avontuurlijk, enthousiast, naïef? Zoals je nu bent, maar dan met een biertje of misschien een jointje in de hand. Al sinds je geboorte wordt me verteld “Zo daar krijg je nog wat mee te stellen.” In eerste instantie wordt de ongemakkelijke opmerking weggelachen, omdat het grappig is bedoeld, denk ik. Rechts met de klok meedraaien is op dat moment wat mijn gevoel aangeeft. Maar hoe dan? Wie ziet de toekomst? Het doet me diep van binnen iets. Kleine haartjes gaan ervan overeind staan. Een ‘angst’ zaadje over hoe de toekomst gaat zijn, wordt geplant. Mijn hoofd draait overuren. Waarom zeggen ze dit? Zien ze dingen die ik niet zie? Doe ik iets als moeder? Wat kan ik doen?

Het voelt naar, als mensen iets over je kind zeggen. Het laat een bittere smaak achter…. Hoe zal de toekomst zijn? Plannen zijn er voor het najaar, pluk de nazomer. Hoe Ladybird en ik het doen, hoe we alles samen bespreken, hoe de ontwikkeling zal zijn. Het is veranderlijk en onze doelen zijn anders, dan die van een groot deel van de ouders. Voor mij top, want we mogen het zelf invullen. Iedereen is anders en de interesse is er, maar soms is het makkelijker om mee te doen. Niet opvallend zijn maar opgaan in de rest. Maar ik doe graag onopvallend mijn ding. Ik wil me los trekken, van de standaard norm. De wurggreep van de maatschappij die veiligheid en zekerheid biedt, maar ik hou van de vrijheid. Toch houdt het me wakker en blijft het in mijn hoofd hoppen, want we zijn met zijn tweeën. Het is niet te doen om me nu al druk te maken over wat toekomt, maar aan de andere kant, wat kan ik nu doen? Oplossen waarom het me raakt, want daar zit iets. Laag voor laag eraf halen, en onderzoeken. De manier om tot de kern te komen en dan kan de rust wederkeren. Een standaard opmerking, waar niemand een intentie heeft om negatief binnen te komen. Waarom komt het als een bittere pil bij me binnen?

Waarom komen deze gedachten in bed? Ze hoppen van hot naar her, net als de bijkomende emoties. Het grote lege bed ligt er vol van. Mijn maag draait een keer naar rechts in de hoop dat het meer ruimte biedt. Honger of geen honger? Suf prakkeseren, omdat het blijkbaar diep raakt. Mijn benen liggen niet lekker en draai een gat in het bed. Dit vraagstuk zal doorgaan tot de kern met een bittere of zoete uitkomst. Het maakt me niet uit, daar ligt een gouden les voor mij. Misschien zelfs voor die kleine meid. 

Jouw ritmische ademhaling in de nacht, brengt me naar de 90s hiphop. Muziek is waar we beiden blij van worden, het verbindt ons. Het geeft herinneringen en brengt ons straks terug naar onze momenten. Luisterend naar jouw beat, je slapende gezichtje ontvangt een kus. Ruik aan net gewassen haartjes, proef de hypnotiserende energie, die onder de gele klamboe hangt. Een gouden slinger die over jouw waakt in de nacht. Een bewustzijn over ons geluk daalt binnen.

De nachtelijke onrust gaat dan over in rust. Het liefst wil ik haar voor alles beschermen. Haar willen besparen, maar vooral dat ze zich geen raad weet. Kan ik haar nu al meegeven, dat ze met alles bij mij terecht kan? Voor al haar vragen en problemen. Denk ik er over 15 jaar nog zo over? Of verandert dat? Net als de relatie met mijn moeder? Dit kan me bezig houden. Aan de andere kant ik, jouw mama, laat jou niet zomaar vallen. Jij bent welkom en gewenst en onder mijn dak staat er een bedje voor je. Alleen jou in bescherming nemen kan niet altijd. Zeker nu je steeds groter wordt. Het gaat zo snel, dat ik bang ben om iets te missen. Missen wanneer het minder goed met je gaat. De muziek die is meegegeven, volgt de beat van je ademhaling, het ritme van je hart.

“Jij zult altijd mijn baby blijven, hoe groot je ook bent”.

september 2024

“Nachtelijke onrust, wie wat waar wurggreep, bescherming bewust, muziek komt toe gekust in de gelukkige gouden nasleep”

Doetip: Visualiseer de hopbel. Prachtige schubben blenden in de achtergrond. Laag voor laag, blaadje voor blaadje beschermt de kern. Kleine gouden sliertjes, die klaar zijn om door te geven, om zich te laten zien. Tijdens onrustige nachten, focus gedachten op de veilige hopbel. Regelmatig stilstaan om ieder beschermende blaadje bewust te zien. Maakt het onrustig, gaan er bellen af? Schrijf de vragen op, om op een later tijdstip te onderzoeken. Gouden rust bewust terugvinden gaat niet hop hop hop, geef het tijd.