“Smeer hem en blijf bij jezelf!”…. “Nou dat is lastig, ik wil bij jou. De reis is al zo lang geweest van boven naar beneden. Van heide en venen.” ……. “Heinde en verre, bedoel je. Jij komt hier niet vandaan zeker? Toch kom je me bekend voor….. Hebben we elkaar niet eerder ontmoet?” …. “Nee dat kan niet want ik ben hier niet eerder geweest. Ik wil bij jou, om het warm te krijgen. Het is vreselijk koud. Heb zo’n dorst, sta al weken droog…” …. “Je begint een beetje blauw te verkleuren ja…. Maar ik wil niet meer met anderen, sorry. Ben het beu.”….. “Nou laat me bij jou blijven. Het is al te lang alleen geweest.”…… “Hmmmmm maar ja, alleen het kan lastig zijn. Om alleen te zijn, maar daar moet je doorheen.”……. “Hoezo? Waarom? Waar doorheen? Wat bedoel je?”
Bij jezelf blijven is een moeilijke opgave. Zeker wanneer je het liefst bij iemand wilt horen. Je wilt niet alleen zijn, maar in elkaar opgaan. En dan bij jezelf blijven zonder de ander of jezelf te verliezen…. Hoe doe je dat?
“Op wie lijk ik dan? Komt het door de opgehesen broek? Of mijn stem? Hoe ik eruit zie?”….. “Jeetje, hoe heet die gast? Die eikel met zijn bretels? Zijn haren begonnen al grijs te worden, een witte lok.” ….. “Oh dat heb ik ook van die haren en huh maar ik ben toch geen eikel?”
Soms is het fijn om in de menigte op te gaan. Niet persé uniek willen zijn. Uniek kan eenzaam zijn. Het idee of gevoel, dat niemand het interessant vindt… welke kant jij op gaat. Omdat zij die kant niet opgaan. En jij gaat zelfs alle kanten op. Zit je ineens overal, bij iedereen. Vast geplakt. Zonder connectie… geen verbinding, de omgeving verziekt en dan ineens poef, weg….. Hoe kan dat nou? Wat zit er in de lucht?
“Misschien kun je een kant kiezen? Of een richting?”…….. “Ik wil geen kant kiezen, ik wil gewoon….. Gewoon zijn en doen, doen wat goed voelt. Ik wil bij jou me opwarmen en gezelschap. Even niet meer alleen…. Het maakt me niet uit dat je hard doet tegen me. Ik kan het hebben. Heb eerder gevochten en ben heel sterk! Hoewel ik het liever uitpraat, want op het moment is voor mij vechten geen optie.”
Alleen voelt het goed, wanneer je bij jezelf blijft en dus niet kijkt wat anderen vinden? Hoe voelt bij jezelf blijven? Kan dat ook samen bij jezelf blijven? Want een beetje saamhorigheid voelt veilig en fijn. Een beetje uniek zijn is ook iets bijzonders, dan voel je je misschien ook wel het meest jezelf…. Hoe kan dat het beste gaan stromen? Hoe is het samen in balans?
“Hoest nou, smeer hem, je blijft de hele tijd praten. Op mezelf sta ik goed, alleen en stevig met mijn voeten in de grond in de grond. Het is niet nodig, dat er iemand over mij waakt. En ik ben klaar om over anderen te waken. De koek is op!” …….. “Nou dus… mag ik bij jou aan je voeten liggen dan? Mag ik jouw rots in de branding zijn? Ik kan er ook voor jou zijn.”…….. “Nee ik sta liever op mezelf. Je moet me geen woorden in de mond leggen. Jou op sleeptouw nemen schiet niet op, want dan is het weer geven, geven, geven. Het idee dat er iemand constant bij me is, daar krijg ik de kriebels van.”……. “Pffff nou, je hebt van mij geen last. Het lijkt me fijn om samen te zijn, want ben al te lang alleen geweest. Je mag ook mijn rots in de branding zijn, dan ben ik er en misschien heb jij uiteindelijk ook het voordeel van mij… Alleen weet je het nu nog niet wat ik voor jou kan doen. Bescherm me alsjeblieft, ik kan niet meer verder. ”
Zonder doel, het niet weten waarnaartoe, werkt afkerend. Het aangaan en later zien wat de uitkomst is, dat is een andere mogelijkheid. Het is niet nodig om altijd te weten, waar het op uitdraait. De weg ernaar toe kan al veel opleveren en het uiteindelijke doel kan verrassend zijn. Open staan voor alles wat er op je pad komt, geeft een gevoel van vrij zijn. Is dat voor jou ook?
“Mag ik bij jou? Dan verwarm ik je? Jij bent goed in een lekker sapje maken, volgens mij is dat jou specialiteit.” …….. “Niet zo slijmen en smeer hem…. Serieus hoeveel kun jij praten, sssstt ben even stil. Krijg je daar geen last van, van al dat praten?….Dat geouwehoer de hele tijd komt me de keel uit, heb daar geen zin in. Hou op met die vragen, anders dan….” …….. “Doe nou niet bitter en doe nou gewoon… Dreigementen komen bij mij niet binnen…… en als je wilt, scheld je me de huid vol… het maakt me niet uit…. Ik wil bij jou…. Please, ik zal stil zijn en vertel me wat je nodig hebt.”
Het maakt soms niet uit wat er gebeurt, het hoeft niet altijd gelijk duidelijk te zijn. Het wordt dan op een ander moment helder, waarom iets plaats vindt. Ga mee in de flow en laat het los. Laat het met de stroming mee gaan. Hoe gaat dat bij jou?
“Volgens mij blaasje de boel op. Het is benauwd, dat opdringerige gedoe. Mijn maag begint om te draaien en het komt mijn keel uit. Al die vragen gaan veel te snel en het overvalt me.”…… “Oh jee, sorry het is gewoon gezwellig samen. Het is niet de bedoeling om je lucht te ontnemen. Wat kan ik voor je doen, zeg het me. Zal ik je wat meer ruimte geven?”……. “Voor nu een goed plan, want het grijpt me naar de keel. En al die loze beloftes die ken ik onderhand….”….. “Geen loze beloftes ik beloof het je. Ik ga niet helemaal weg, want wil dichtbij jou, maar voor jou niet te dicht dichtbij.”
Het niet forceren en loslaten is soms wat een situatie verlangt en nodig heeft. Een stapje terug te doen, geeft lucht. Ruimte nemen om een oplossing aan de oppervlakte te laten komen. Heb vertrouwen en zie wanneer en wat zich aandient. Hoe werkt dat voor jou?
“Vind je het prettiger wanneer ik in de buurt ben, maar niet te dichtbij? Mijn mond houden en stil zijn? Je zegt het en ik doe het.”……… “zucht kreun zucht kreun zucht kreun zucht kreun………. Ok dan… Blijf maar in de buurt, helemaal zonder jou wil ik ook niet meer….Kom bij mij dan bescherm ik je.”
Het is allemaal goed….
november 2022
CinTa-kracht 