“Waar zijn mijn sleutels nou?” Mijn oma rommelt in haar grote tas. Het is niet de eerste keer dat ze in die grote tas op zoek gaat naar iets. Genoeg om in op te Bergen en kwijt te raken. Voornamelijk haar sleutelbos is de reden van haar zoektocht. Ze is klein en heeft van die kleine abrikooskleurige wangetjes en zilvergrijze haren. Haar kleding begint steeds wijder te zitten en dan die grote tas ligt op haar frêle benen. Ze heeft ook een pittige kant hoor dan kunnen er weleens rottige woorden uitkomen en sappige verhalen. Best grappig uit zo’n klein oud vrouwtje. “Breng jij oma naar huis?” roept mijn moeder ondertussen vanuit de keuken. “Je hoeft niet te schreeuwen, geen probleem” roep ik haar richting op. “Ja ik vroeg het al een paar keer” verzucht mijn moeder…. Je kunt ook gewoon hier naar toe lopen denk ik dan, maar ach ze staat ook al de hele dag…. Mijn moeder geeft aan dat we moeten opschieten, omdat anders de deuren sluiten van de receptie. Alleen heb ik niet zoveel zin om de druk op te voeren, dus doe net of ik haar niet heb gehoord. Ondanks de hoest en verkoudheid blijft mijn oma roken… “Ze is er al 81 jaar mee geworden” zegt ze… en wat dacht je van al die stinkbakken op de weg! Dat worden er steeds meer en meer.” Ja daar heeft ze een punt, dus wie kan haar daarin tegenspreken? Een aantal van haar vingers hebben een gelige kleur door de rook. Ze doet het altijd af met haar spuug maar dat werkt niet echt. En hop die vingers gaan de tas weer in op zoek naar de sleutels. In de onhandigheid vallen allemaal nootjes uit haar tas, die ze uit het bakje heeft meegenomen… ik ga stuk van het lachen. Oma heeft het niet eens in de gaten van de nootjes. De hele middag heeft ze haar ogen al uitgekeken naar alle videoclips en muziek op de televisie. De mobiele telefoons zijn voor haar ook onbegrijpelijk dat het daadwerkelijk is uitgevonden, videobellen. Ze snapt daar niks van. Tijdens het zoeken van de sleutels als een naald in de hooiberg, valt ook haar aansteker op de grond vlak naast haar voeten. Ik geef het haar en ze zegt, “Hey die is niet van jou.” Het is me ook een typetje hoor hahaha. “Waar zijn de sleutels toch? Oh hier ik heb ze gevonden” zegt ze met een blije glimlach.
“Oma weet jij de weg hier in het gebouw? Ik heb geen idee waar we zijn… De receptie is nu dicht. Welke kant moeten we op? Weet jij de weg via de achteringang?” Oma haalt haar schouders op en kijkt wat verbaasd naar de schilderijen aan de muur… Het is koud hier in de gangen van het verzorgingstehuis. Het is ook al laat en de meesten liggen al in bed. Veel lichten zijn uit, waardoor het vrij donker is. Dat maakt het lastiger om de weg te vinden. Een frisse wind waait wat bladeren omhoog, die door de buitendeur in de gang zijn gekomen. Mijn handen over elkaar wrijvend om het warm te krijgen. Mijn vingertoppen zijn koud brrrr. “Heb jij het niet koud oma?” Ze hoort me niet en vraag het nogmaals. Geen reactie… Ze staat daar stil te kijken naar een schilderij met prachtige gele en groene kleuren. “Wat een mooie kleren… prachtige rok, die zwiert zo mooi in de wind,” zegt mijn oma ineens in de stilte. “Net een etalage hè, oma? Doen we net of we in de stad lopen, windowshoppen.” Mijn oma kijkt me vragend aan en wrijft een keer over haar oor. “Huh wat zeg je nou? Ik begrijp je niet?” en ze haalt haar schouders op. De wind suist door de gangen van het tehuis en wij zijn zoekende. De wind maakt een piepend geluid, wanneer het zijn weg door de gangen vindt. We volgen het piepen van de wind langs de schilderijen…. en we beginnen te draaien en draaien in het rond. De gangen zijn hetzelfde en lopen rondjes…. De wind draait en waait met ons mee en het wordt kouder en kouder… Om ons heen piept en kraakt het…. In rondjes en blijven draaien…. weten niet meer op welk punt we ons kunnen richten… het waait en het draait maar door… en dan plots… stil…. Het is stil… Stil in de gangen van het tehuis. Een speld horen vallen…. We zijn ineens de enige twee, die zijn overgebleven in dit volle tehuis. Brrrr wat is het hier toch koud…. voorzichtig lopen we naar een bankje. Het bankje piept en wiebelt wat wanneer we gaan zitten. Daar zitten we dan rustend in de koude wind voor het schilderij met de geel groene zwierige rokken… Ik ben buiten adem… en zij drukt met haar vingers nogmaals in haar oor. “Oh oma kijk daar staat een bordje, misschien staat daar jouw afdeling op. Welke afdeling is dat? Oh nee wat zei mama nou? Uuuuhm afdeling F ja afdeling F. Dat weet ik nog want dat liedje van Flavor Flav stond op,” daar moesten we nog zo om lachen. Fijn van die ezelsbruggetjes, anders zou het voor mij onmogelijk zijn om dit soort dingen te herinneren. Op het bordje staat gelukkig ook haar afdeling en zachtjes hoor ik mijn oma op de achtergrond zoeken naar haar sleutels. “Waar zijn mijn sleutels nou?” gaat haar stem tegen zichzelf. Op het moment dat ik om de hoek de receptionist zie zitten, gaat hard het geluid van een piepend windje achter mij. De stilte in het gebouw verraadt het geluid en de receptionist kijkt me verschrikt aan. Waarop mijn oma met de sleutels in haar hand, de hoek om komt gelopen en tegen me zegt, “Hey, laat jij nou een scheetje?”
oktober 2022
CinTa-kracht 