Jij me 

Na al die jaren zijn we op elkaar gaan lijken. Zoals honden dat gaan doen op hun baasje. Ik baal ervan want ik wil niet op jou lijken! Nee je bent geen lieve aanhankelijke hond die naar me luistert, integendeel. Je doet allerlei vervelends en dat wil ik niet, alleen lijkt het niet aan mij te zijn. Jij bent de baas geworden en ik jouw onderdaan. Dat is dus niet de bedoeling nee dat gaan we niet meer doen maatje. 

Het heeft jaren geduurd voordat de herkenning komt tussen jou en mij. Het is in de tijd nadat ook ik ben ondergedoken en me ben gaan afsluiten voor de buitenwereld. Steeds kleiner en minder mensen in mijn leven. Alle sociale media opgezegd, en vriendschappen verdwenen. 

Zoals jij in je eentje een wanorde ging scheppen in mijn lichaam. Was ik, alleen, bezig met orde te scheppen in mijn geest en mindset. Jij had alle tijd om lekker je gang te gaan, jaren gaan voorbij, voordat jij je laat zien aan mij. In die tijd veranderde ook ik, fysiek liet het me afweten. Alleen met de pijn en vermoeidheid en liet me niet meer zien.  Zo min mogelijk en wilde eigenlijk verdwijnen in het niets. 

Een lange grijze regenjas aantrekken en dan diep in de nacht in de regen ronddwalen. Mezelf vernietigen in de kou met een biertje en jointje, terwijl jij je gang gaat en mijn hele lichaam afbreekt, alsof je daar het grootste illegale feestje ooit aan het vieren bent. Oh ja die roofbouw heb ik ook op mezelf gepleegd. Voor een nachtje feesten lag ik de rest van de week plat of sleepte mezelf door de volgende ellende heen. 

De balans was duidelijk ver weg en niet te vinden. Wat heb ik toch een lange weg bewandeld en jij die de weg vernietigde voordat het zichtbaar was. Het is pijnlijk en met vele omwegen blaren op mijn voeten en mijn ziel. Zijn we nog samen dan hopelijk hand in hand…. Mijn overtuiging is dat je al lang weg bent na die grote ravage die je hebt achtergelaten. Zou mezelf dan ook niet willen laten zien zonder het op te ruimen.

april 2022