Het bloemetje draait als een zingende waterlelie in je hand. Je roze, het zijn wel vijftig tinten roze, rokje draait de hele dag rond. Iedere dans is alles gegeven om daarna te verstoppen tussen de blaadjes. Zachtjes meezingen en meedeinen met het bekende muziekje. Het begint al bij de met goud beklede binnenkomst, waar die grote reuzen ons staan op te wachten. Mijn kleine birdy kijkt haar ogen uit en rent voor ons uit. Uit enthousiasme rent ze snel voor ons uit. Waarom blijf je niet bij ons? “Birdy, wacht even!” na een paar keer de longen steeds harder uit mijn lijf roepen, zodat ze me hoort. Het schreeuwen begint in mijn keel te prikkelen. En bij haar, door alle prikkels van de dag, ‘Oost-Indisch doof’ op het moment. Zelfs fluiten wil niet helpen…. De kleine meid is al de donkere ruimte ingerend, terwijl ik net bij de ingang naar binnen loop…. Mijn nekspieren worden harder. De spanning begint bij mij op te lopen. Dit wil ik niet, ze moet op ons wachten. Het is de fase waarin het prettig is, dat we elkaar kunnen zien. Ze is net te jong om in haar eentje weg te rennen. Deze regel is bij haar even gevlogen. Ze gaat te snel voor mij. De kinderwagen werkt natuurlijk op zo’n moment ook niet mee en blijft hangen achter een paar stenen. Het zweet breekt me uit en mijn mond is droog. Een paar keer trekken en we zijn los. Onmogelijk om mezelf door tweeën te delen. Ik roep nog een paar keer haar naam. Nare gedachten schieten in mijn hoofd. Oh meisje, blijf in de buurt, blijf bij mij…
Als klein meisje is het een paradijsje voor mij. De kleine ballerina’s draaien met hun armpjes de lucht in. De prachtige fee in haar witte gewaad, die al met een bedwelmende stem naar de elfjes met haar stokje zwaait. De intro spannend en magisch met de maan op de achtergrond. Dan klinken de eerste tonen van het liedje. De sfeer is mysterieus en vrolijk. De kikkers komen omhoog en beginnen vrolijk te zingen. Blijven zingen tot ze er schor van worden. De witroze lelies in het water dansen en dansen en dansen… Ze zien er zacht en kwetsbaar uit, maar staan stevig op hun plekje. Een enkele van de kleine danseresjes hapert en zit vast. Ze zal een keer op het droge gelegd moeten worden om gemaakt te worden. Natte voeten daar in het water hahaaha… Het muziekje is herkenbaar en tijdens de voorstelling zijn er een paar meezingers, die mee dansen en mee neuriën. Prachtig verdwijnt in de pracht van een fantasievolle magische avond.
Het bevalt me nu niet in het donker, ‘Waar is die kleine meid nou?’ Mijn gedachten en angst verkrampen tezamen in mijn versteende buik. Ik vind dit niet fijn. Het wordt warmer en warmer in mijn lijf. Het laatste dat ik wil is boos worden door mijn angsten. Tussen de stenen in een hoekje verdwijnen om mezelf bij elkaar te rapen. Onrustig kijk ik om me heen of ze ergens te zien is, maar niets. Mijn vader loopt een paar stappen voor me, die is de kalmheid zelf en heeft niet eens weet van mijn ontvlammende lichaam, emotie en gedachten. Van dit soort situaties begint mijn buik op te spelen. Krijg jeuk op mijn armen. Dan verloopt het niet soepel. Het lijkt of dan alle afspraken en regels niet bestaan. Nog nooit van gehoord… Hoezo regels? Waar is ze nu? De meest angstige gedachten komen voorbij. Enkele tranen ontsnappen en kuch wat misselijkheid weg. Een slokje water om het te laten stromen en de rust terug te laten komen. Eerst mezelf eens bij elkaar rapen. Waar staat ze toch? Nergens te bekennen. Ze is toch niet weer naar buiten gelopen? Mijn lichaam verstijft van angst en onwetendheid. Nog een slokje water. Een diepe zucht om de stress in de situatie te kalmeren. Het komt goed, een diepe ademhaling van boven naar de buik, rustig uitademen. Komt goed, het is een kind. Ze is enthousiast en blij, misschien ook moe. Beide benen op de grond en ik neem een flinke slok om die droge keel te smeren. Laat het traantje maar lopen. Een moment door de knieën om het flesje water onder in de wagen te frommelen. Tegelijk alvast haar flesje water pakken. En dan tijdens het bukken glinsteren springende lichtjes in het donker. De kleine gekleurde lichtjes dansen op en neer. Zijn dat haar schoentjes? Oh, wat blij nu met die lichtjes. De kleine birdy heeft het naar haar zin en zingt de sterren van de hemel. Nu in de rust komt haar stemmetje zingend door mijn oren. Oh, wat ben ik blij om haar te zien. Prachtig om haar op deze manier ongeremd te zien genieten. Het licht gaat aan, dan pas ziet ze dat ze alleen is. “Mama, waar ben je?” haar vrolijke stemmetje boven het rumoer uit. Kijkt ze om haar heen om ons te zoeken. Ze begint ons angstig te roepen tot ze me hoort. “Hier sta ik, achter jou tegen de stenen. Blijf je bij ons lopen?”
Het roze bloemetje draait tussen mijn vingers en is ondertussen nat gefrommel geworden. “Cindy, blijf je bij de les?” vraagt de lerares… Een traan ontsnapt…. veeg mijn wang droog en hoest een keer om mezelf te doen ontwaken uit ons waterlelieparadijs….
december 2023
Doetip: Fantaseer en droom, dan komen emoties los…. Iets kleins om ons in beroering te brengen…. Onze angsten een stem te geven en te laten stromen. Een eerdere angst of van een ander hoeft niet de realiteit van nu te zijn. Liefde geven is niet onze angsten meegeven. Geef die angst een stem in het donker, doe het in een doosje, lach er naar en gooi het in een stroming mee. Ben alert op de dansende lichtpuntjes….
“alles geven doosje…. angstig moment hapt lucht…. vurige buik… waterige blik… zachte zucht….gegeven liefde houdt in een doosje”
CinTa-kracht 