Klein duimpje

Daar staat ze dan. Haar kleine lijfje, beentjes haast niet te zien, haar kleine voetjes verdwenen in jouw grote sportschoenen. Een brede glimlach met een ondeugende blik in haar ogen roept “mama, kijk eens”. Ze doet een poging om te lopen met de veel te grote schoenen. Jouw lange lijf staat reusachtig achter haar. Met een trotse blik achter haar te lachen om haar gestuntel in jouw schoenen. Zittend op mijn hurken zeg ik, “Kom maar ladybird, je kan het!” Ze schuifelt mijn kant op in kleine stapjes…. en dan in die grote schoenen. Het is een erg grappig gezicht. Ze steekt haar duim op, haar kleine duimpje. “Kijk, mama het lukt.” Samen lachen om het gestuntel en het beeld van die kleine meid in de te grote schoenen en met een te grote pet op haar bol. Dit beeld van jullie beide koesteren als een warme en grappige herinnering. Die dag spreken we af samen een keer naar de Efteling te gaan. Je gaat een kaart regelen, om de wachtrijen over te slaan. “Ach het is voor mij allemaal ok. Vind het gezellig om samen ernaar toe te gaan. Wij regelen een vriendenticket. Zullen we na de zomervakantie gaan? Dan is het rustiger, dat scheelt ook in drukte.” Je steekt je duim omhoog en zegt: “Sure”.

En vandaag, donderdag 5 oktober, staan we dan in het Sprookjesbos bij klein duimpje met de reus in rust. De reus ligt op zijn rug te snurken, terwijl klein duimpje een grapje uithaalt met de veters van zijn schoenen. Nu, vandaag is het serieus, de grote lange reus met grote sportschoenen ligt te rusten. Eerder vandaag op mijn hurken langs jou aan het bed. Het bed waar je ligt om voor te bereiden om de laatste reis te maken. De zomervakantie is voorbij, maar samen naar de Efteling zit er niet meer in. Het besef komt binnen, wanneer mijn laatste woorden voor jou klinken…. “We hebben mooie herinneringen gemaakt, daar doe ik mijn duim voor omhoog.” Ons kaartje met laatste woorden voor jou uit liefde geschreven, met tekening van de kleine meid ligt op je bed. “Miel, het is ok…. vanmiddag nemen wij je mee naar de Efteling. Het is oké…. Grote lange reus, de kleine doet haar duimpje voor jou omhoog. Op deze manier ga je overal met ons mee.”

5 oktober 2023

“Witte veertjes kietelen je voeten, schaterlachend in herinnering zullen we elkaar weer ontmoeten”

Doetip: kleine en grote herinneringen maken en onthouden door er rituelen van te maken. Voor mij heeft het Sprookjesbos al een paar mooie momenten en dierbaren vastgelegd. En de kleine gebaren die als metaforen terugkomen geven een warm gevoel in de herinnering. Een plek, gesprekken, verbindingen, gebaren, woorden wat ook maar raakt, herhalen laat het een kracht worden. Mij helpt het in het proces van verlies en rouw.