Koesteren

Momenten koesteren. Momenten die tellen. Die momenten om niet te vergeten. Weinig herinneringen gebleven, naast die momenten die blijven terugkomen. Een herhaling van geluk, verdriet, liefde en haat komen voorbij in die koestering. Het verleden koesteren in alles wat het heeft gegeven. Zijn magie, in het delen, de verbinding nu of die ooit is geweest. De magie blijft, door erop terug te kijken en het te koesteren zonder oordeel. Een kus, een blik, een streling, een woord, een gevoel waarbij door het uit te schreeuwen, alle energie is dat loskomt. In het moment waarin het niet over lijkt te gaan en waarin het te snel voorbij gaat. Stappen terug om de koestering te zien, te houden en lief te hebben. Niet alleen de op het eerste gezicht liefdevolle herinneringen. Ook de pijnlijke, die plaats hebben gemaakt voor iets groters…. in iets, dat niets is, wat het lijkt. Koesteren van die pijn, van het verdriet veranderen in magische vrolijke momenten. Waarin het loslaten van die pijn ruimte heeft gemaakt, om er met liefde naar terug te kijken. Het heeft een hele tijd geduurd voordat het duidelijk wordt. De magie zit in die kleine, in eerste instantie kleine momenten. De dagelijkse momenten, waarin mijn dochter mij een kus op mijn voorhoofd geeft. Ze wil mij laten weten, dat ze me lief vindt. Mijn dochter die haar hand in de mijne legt, omdat ze bang is. Alles aan de kant legt om naast me te zitten. Het is de kunst om de koestering te hebben op het moment dat de magie plaatsvindt, want in een flits zijn ze voorbij en vergeten…

februari 2023