Lanterfanten

Ik vind het een grappig woord. De kleine staat op de trap en de twijfel slaat toe naar boven of beneden? “Oh mama Gigi (haar knuffel) meenemen.” Mijn lichaam staat naar toe gedraaid en de zenuwen slaan wat toe. “Lieverd niet stil blijven staan op de trap. Ik pak zo Gigi.” De zenuwen van alleen de trap afgaan, waarbij mijn hulp niet nodig is volgens die kleine. Ze kan alles ‘zelluf’. Als haar mama zijnde blijf ik nog even voor haar lopen tot haar irritatie. Zij kan het dus helemaal alleen en heeft in haar optiek geen bescherming nodig. Ze vind het niks als ik haar bij haar hand mee wil nemen. Ze vindt het niks dat haar mama haar staat op te wachten. Het is voor mij dus de kunst om haar het idee te geven, dat ze het helemaal alleen doet en daarnaast een vorm van veiligheid kan bieden. Niet altijd mogelijk hoor, want ze duwt me gewoon opzij of blijft net zo lang staan tot ik weg ben…. Zo jong als ze is haha… ze laat zich niet foppen. Sinds vorig jaar zitten we twee keer per week aan een tijdslimiet voor de opvang, dus in de ochtend niet de tijd om na te denken over verschillende manieren om de trap af te komen. Terwijl ze weer stil staat op de trap om te wachten tot ik weg ben…. Komt het woordje lanterfanten naar voren. Lanterfanten is niks doen. Ze doet dus ook niks op de trap, dat stilstaan…. “Ladybird niet lanterfanten op de trap.” Ze moet er mee lachen omdat ze het woord niet kent. “Niet olifanten op de trap?” Dus haar voetjes beginnen hard op de traptreden te stampen… en dat om half acht in de ochtend… Het lanterfanten op de trap is daarmee voorbij…. tot ze haar kleren aan gaat doen…. tot ze haar ontbijt opeet. … Allemaal in een slakkentempo… haar jasje gaat rustig aan nadat ze hard heeft nagedacht over welke ze aan wilt doen. Haar rugzakje hebben we standaard klaar liggen in de avond en haar kleren ook. Toch is een luiaard er niets bij. In de slowmotion waarbij haar ochtendritueel voorbijgaat, race ik als tazmanian devil ernaast. Aanmoedigend dat we een race tegen de klok hebben om op tijd te komen.

We zijn gewend om de afgelopen jaren te lanterfanten. Alles op het gemakje en zeker in de ochtend. Rustig onze gang gaan om de dag op te starten. De stress is het afgelopen jaar er in geslopen door allerlei omstandigheden. Tijdens het autorijden komen er in de snelheid auto’s voorbij, die uiteindelijk bij hetzelfde stoplicht stil staan. Een keer al duwend en inhalen op weg naar het safaripark… staan we naast zo’n snelheidsduivel op de parkeerplaats… bij het park. In alle haast snel snel spullen bij elkaar, willen ze naar de ingang. Wij hebben een abonnement dus alle tijd om binnen te komen en de dieren te bekijken. Het maakt dus niet veel uit voor het op tijd komen. Uiteindelijk komt het goed en voelt het lanterfanten beter dan de stress en irritatie. In het park gaan we samen lunchen met de olifanten. Ook zij lopen en eten op het gemak. Fijn om dat eens goed te observeren, de tijd te nemen. Naast mij de snelheidsduivels mopperend dat ze snel moeten zijn om de gorilla’s te zien…

In alle snelheid, angsten en op tijd willen komen, is de tazmanian devil plots aanwezig. Het is aan de lanterfanter om de rust erin te brengen. Tegenwoordig wanneer mijn kleine ladybird staat te lanterfanten, haar het momentje geven. Daarnaast voor mij een reminder om een versnelling lager te gaan zitten, voor dat de stressduivel de overhand heeft.

augustus 2023

Doetip: Op het moment dat er tijdnood komt, vertragen en de tijd nemen. De stress niet toelaten, kan de ruimte geven. Zorgt er bij mij voor dat er geen ‘ongelukjes’ gebeuren, als een olifant in een porceleinzaak ;).

“Lanterfanten is niet niks. Het is een olifant die rustig de tijd neemt om vooruit te komen”