Lavendel

Ontspannen golft mijn hand op de bries van de wind, omhoog en omlaag. Vlagen van een heerlijke bekende geur komen de auto binnen. De zon staat hoog aan de helderblauwe hemel. Ook de temperatuur in de auto is hoog. Het nummer van CCR klinkt op de radio “looking out my backdoor”. In de zijspiegel is de weg zichtbaar en de bomen die één voor één volgen. Wat achter ons ligt is te zien in die spiegel. Het brengt me terug naar een herinnering van onze vakanties vroeger. Met zijn drieën achterin de auto door het raam kijkend naar die opeenvolgende bomen. Ze flitsen voorbij. Wanneer we sliepen, zette mijn vader zijn muziek op en dit nummer van CCR kwam dan ook voorbij. Mijn ogen vallen een beetje dicht…. dwaal terug naar dat kleine meisje, luisterend naar ook dit nummer op de achtergrond. Flits flits weer een bomenrij achter elkaar. Het maakt me misselijk. Had in die tijd vaker dat de misselijkheid in de auto de kop op stak. De beelden in het raam gaan dan te snel en raak dan helemaal in de war. Mijn hand krabt op mijn arm tussen mijn ellebogen, zonneallergie ofzo. Krabben op mijn hoofd, wat was dat krabben een hel. Toen voor de derde keer luizen gekregen op basisschool… Ooh wat is jeuk een ellendig gevoel. Het komt weer helemaal terug….. Iedere keer dat kleine kammetje boven een wit doek. Mijn lange haren daarmee kammen was een crime, dus ging de schaar door mijn lange blonde lokken. Hoewel de lange haren weer snel mochten aangroeien was het op vakantie ook fijn om niet de hele tijd te borstelen. De jeuk komt weer terug op mijn hoofd en voel een hand ook achter mijn oren krabben.

“Hey welke afslag moeten we hebben? Kun je er een beetje bij blijven? Kan namelijk niet, en rijden en opletten, en ook nog de weg gaan zoeken. Word hier zenuwachtig van.” Zijn hand gaat terug naar het stuur. Mijn herinnering wordt plots verstoord door de hand en een geïrriteerde stem naast me. “Oh ja, sorry was even niet aan het opletten. Mijn gedachten waren even heel ergens anders. Hmmm even kijken….” We hebben al een flink stuk gereden. In alle rust voor de drukte van de ochtendspits vertrokken. Alleen is daar niets meer van te merken. “En schiet nou op, wat is de bedoeling? Welke kant wil je op? Wordt hier zo nerveus van. Jij bent er niet bij, is het wel?” Zijn stem klinkt niet blij, verre van dat. “Oh ja uhm even denken. De kaart ligt hier.” De spanning tussen ons is te snijden. Wat vervelend, wil niet dat hij boos op me is. Het is tenslotte vakantie. Hopelijk keert de rust een beetje terug.

Weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet doen…. Het begint een beetje te duizelen in mijn hoofd… Een glimp naar buiten, het uitzicht is prachtig en de zacht warme wind volgt zijn route. Het nummer “You can’t buy me love”………Van The Beatles. Oh wat een fijne automuziek. De typische Franse geur van buiten……hmmmmm. Mijn oma…. omaatje, die had allerlei zeepjes op de wc liggen. Als klein meisje daar spelen, was een groot avontuur. Op de slaapkamer en in de keuken, dan ruiken aan al die verschillende luchtjes. Ook allerlei verschillende pastelkleurtjes en vormen hadden ze. We kregen stiekem snoepjes van opa. Een van de eerste herinneringen, die ik als klein meisje heb. Mochten we even televisie kijken, dat was toen iets speciaals. Mijn oma stond dan soep te maken in de keuken in een hele grote zware pan met dikke pollepel. Soms meehelpen met roeren en proeven of er nog wat peper en zout in moest. De porseleinen beeldjes op de vensterbank waren typerend met gouden randje en de grote vazen met tekeningen erop. Kon daar naar blijven kijken, want aankomen mocht niet. Overal hadden ze kanten en perzen kleedjes op tafel voor bescherming. Buiten werd gerookt, want oma wilde die as en geur niet de hele tijd in huis. Oma was een goede schoonmaakster, daar kan ik wat van leren.

“Hey hallo, blijf jij er nog bij of ga jij slapen? Ik irriteer me mateloos, aaaaaah met de minuut wordt het erger, die warmte ook in de auto”….. Shit mijn lichaam krimpt ineen van de schrik door de harde stem, die mijn gedachten verstoren. “Zou ook willen slapen, tuurlijk. Verschil moet er zijn hè?” Waar zijn irritatie vandaan komt, begrijp het niet goed. Het bloed stroomt uit mijn elleboog. Oh heb het open gekrabt. “Nou ik zou wel even naar de wc willen… Kunnen we stoppen langs de kant? Anders zit alles onder het bloed. Mijn armen wassen.” Hij tikt met zijn vingers op het stuur en gaat met zijn andere hand zijn hoofd vast. “Pffffff had je dat spul ook mee moeten nemen. Wie vergeet dat nou?” zijn hoofd en schouders draaien al krakend in het rond. “Ok weet je…. Alles zit vast in mijn nek en schouders. Ik heb het gehad…. Jij mag weer rijden. Ben er klaar mee. Jij rijdt beter dan ik en je weet welke route. Heb er geen zin meer in. Die zon schijnt ook in mijn ogen en die warmte, pffff.” Starend voor me uit komen zijn woorden bij me binnen. Mijn hoofd maakt overuren met alles wat hij zegt. Het zijn van tevoren ook mijn inspanningen en kopzorgen geweest. De hele reis en overnachtingen geregeld en betaald. De bagage ingepakt en de auto is door mij in orde gemaakt. Het was fijn, om een een tijdje als bijrijder alles te laten golven met mijn hand en de wind. Alles wat in mijn hoofd is te laten zakken. Het heeft een uurtje mogen duren…. Na de andere 600 km die door mij zijn gereden…..

Deze reis zet me aan het denken en mijn lichaam stijf voor het stuur. Allerlei zaken malen door mijn hoofd. Het liedje van the Beatles, you can’t buy me love… Ben jij degene voor mij? Ben jij degene waar ik mezelf naast oud zie worden? Gisteren was je ook al onaardig voor me. We hebben in de auto geslapen omdat er muggen in onze tent aan het vervelen waren. Zit onder de bulten en na een dag krabben is mijn huid aan het bloeden. Jij die me daarom hard uitlacht. Daarbovenop mij kwalijk neemt, dat het muggenspul thuis ligt. Mijn koppie bij de weg houden, want wil nu door rijden. Doorrijden naar huis, alles in mijn lijf zegt: naar huis. Straks in mijn eigen bed liggen stimuleert me om door te rijden. Was het niet beter om alleen te gaan op vakantie? Waarom wilde je mee? Waarom eigenlijk? Uiteindelijk is alles uit mijn portemonnee gekomen en wanneer ga jij mij dit terug betalen? Zijn jouw beloftes iets waard? Hoezo heb ik me laten meeslepen in jouw ideeën? Volgens mij werk jij míj op de zenuwen. Is het me nu tijdens deze rit duidelijk aan het worden ,dat dit tussen ons niet werkt? Het brengt me in verwarring en probeer tijdens het rijden de puzzelstukjes bij elkaar te brengen. Je stem blijft maar in mijn oren tetteren, maar hoor niets. Mijn gedachten nemen de overhand en mijn lichaam is stijf van de zenuwen. Mijn hoofd draait overuren. Jij die me overhaalt om dingen te doen, die ik niet wil doen…… Nee…. En het gaspedaal gaat onbewust een stukje harder. De paarse velden razen als bomen langs ons heen. Waarom trap ik daar iedere keer weer in? Het gaat nog wat harder. Het doel is naar huis. De velden veranderen door de snelheid in paarse flitsen langs de auto heen. Het is eigenlijk bizar hoe dat gaat… Dit kan zo niet meer. Ik wil dit niet meer….. “Cindy!!!! Stop, kijk uit, Stop!!!!!! Stoooooop” klinkt zijn stem naast me.

Midden in de paarse vlakte komt de geur ons tegemoet. “Wat doe je nu? Ben je gek geworden ofzo?” Verdwaasd door het moment komt een vlaag van rust over me heen en zeg tegen hem: “Uitstappen alsjeblieft. Het stopt hier, ik ben er klaar mee.” Bij het wegrijden staat hij in de achteruitkijkspiegel in volle verbazing tussen de paarse vlaktes.

augustus 2022