Vast, het zit vast. Ergens borrelt er iets en het kan er niet uit. Zuchten heel veel zuchten. In plaats van huilen komt er lucht uit. Weken geleden, sinds dat ene bericht, is het op slot gegaan. Vandaag is het opstaan lastig, na een nacht slecht te hebben geslapen. De nachten zijn onrustig in mijn hoofd. Allerlei gedachten passeren de revue. Mijn bordje zit vol, mijn hoofd zit vol en mijn buik is er vol van. Toch mezelf staande houden in deze situatie, want anders gaat het niet goed komen.
De serie hapert… drie kleine bolletjes draaien in het rond. Het beeld staat stil. Het geluid is uit. De regen tikt tegen het raam. De foto’s van jullie staan op de schouw. Ogen kijken mijn kant op. Jullie ogen staren. Dit beeld staat stil. Wij staan stil. Dit was het voor ons. Dit verhaal is geschreven. Het staat vast en er is geen ander eind dan dit. De realisatie dringt zich op en verdwijnt dan in dezelfde snelheid tot het stil is. Vasthouden, terug in de tijd. Terug in de tijd dat de telefoon kan gaan. Een berichtje kan versturen om te vragen hoe het gaat… Maar het is stil. Geen gesprekken meer in de avond alleen het tikken van de regen.
Een maand geleden, het gaat veel te snel. Niet te bevatten dat je er al een maand niet meer bent. Bij het schrijven schiet ik vol. Dan klapt het ineens binnen. Het zal stil blijven van jouw kant…. Jouw zware stem zal niet meer horen. Het ongeloof is overheersend in het begin. Langzaam begint het binnen te sijpelen, de waarheid. Laart me in de leugen leven! Ik wil de waarheid niet horen, laat het stil zijn! Laat het vast zitten, laat me zitten in eerder! Ik wil het blijven vasthouden, jou vasthouden. Ik wil vasthouden dat je me ieder moment kunt bellen… Alleen de waarheid begint een weg te vinden. Het verdriet komt naar boven gedreven en het wordt tijd om mee te gaan bewegen. Mee te gaan bewegen met wat nu is. Ik wil niet! Ik ben nog niet zover! Het is een gevecht waarin de realiteit het aan het winnen is. Het gemis staat in het midden en voert de boventoon. Ik kan niet meer vechten tegen de leugen, tegen eerder. Het moet gaan bewegen. Niet tegen de stroming in, niet tegen eerder in. Maar meebewegen met de stroming nu. Loslaten is, kan ik niet. Nu niet, later weet ik niet. Voor nu beseffen en accepteren van een nieuwe situatie die veel te vroeg is gekomen. Ik wil je niet missen nu nog niet. Langzaam sijpelt het besef bij me binnen. Het gevoel borrelt naar boven. Het is te snel, te vroeg…. alleen dit is wat het nu is. Je bent er niet meer. Je belt me niet meer. Je bent stil. Ik ben stil. Het is stil, alleen….
De regen tikt tegen het raam. Snottebellen huilen uit mijn neus. Deze stroming biedt zich nu aan. Voor nu kan die mij een beetje bescherming geven. Een klein laagje om het verdriet. Ik omarm mezelf in gedachten. Mijn handen omarmen een warm kopje thee. Het kopje is zo heet, even mijn vingers op een andere plek zetten. Mijn koude verkrampte lichaam verschuilt onder de nieuwe elektrische deken. Een warm laagje om het koude heen, dat is wat ik nu nodig heb. Eerst mijn gezicht schoonmaken en dan bescherming zoeken om het gemis te verzachten….
november 2023
Doetip: rouwen is rauw. Het is hard en iedere keer anders. Voor iedereen anders. Laat los van het idee, hoe bepaalde processen zouden horen te lopen. Niet loslaten van een persoon… Soms anders vasthouden, andere manieren om te laten stromen. Zoeken wat werkt voor jou. Uit je hoofd, de momenten pakken om stil te staan. Met je voeten stevig op de grond. Vuisten maken en loslaten. Diep inademen en het uit zuchten. Dan te buigen voor jouw eigen gevoel, zonder oordeel. Doe dat daarna ook voor de ander. De stilte en ruimte geven om te buigen voor het gevoel van de ander.
‘Het is niet oké, houdt mijn hand vast. Het is niet oké… zonder uitzicht. Het is oké… laat ons los. Het is oké, ga maar mee in de stroming. Jij bent oké, voel licht.’
CinTa-kracht 