Linde

Daar zijn vele verhalen begonnen…..

Onder de Linde, waar gele zonnestralen schitteren door een lichtgroene zee van hartjes. Kleine lintjes verlichten de bladeren, waardoor een kleurenpalet van groen ontstaat. Met het contrast in een prachtig rustige, helder blauwe lucht.

Onder de Linde laten ongeveer dertig kleuters van zich horen. De een hard schreeuwt en de ander rustig bezig is met zandsoep in een pan te maken. Ze staan in groepjes bij elkaar bij de schommels, rekstokken, in de boomhut, de zandbak beschut onder de bladeren van de bomen. Het is een milde warme zonnige dag en jij bent voor de eerste keer op het schoolplein aan het spelen. Het zweet staat op je gezichtje. Tussendoor stoppen om mij iets te vragen en weg ben je weer. Je weet me gelukkig te vinden als er iets is of iets nodig hebt. Een kleine drie maanden tot jij mag meelopen met groep één om kennis te maken. Vind het erg spannend, maar laat het jou niet merken. Wil jou niet extra nerveus maken over de aankomende veranderingen. Door deze gedachte ontsnapt een diepe zucht van vermoeidheid en trots. Trots op ons, hoe de eerste vier jaar gegaan zijn. Het maakt me rustig om je bezig te zien met vertrouwen en voorzichtigheid. Het bewijs dat je veilig begeleid bent in de eerste fase van je leven. Hier onder deze boom begint het volgende hoofdstuk van ons verhaal…. onder deze oude Linde…..

Onder de oude Linde staan de tranen in mijn ogen. Vandaag is de dag dat jij de eerste keer lang naar school bent. In de nacht spoken verdriet en angsten, waardoor de tranen, door de vermoeidheid, makkelijker een weg naar buiten weten te vinden. Hoofd en hart maken overuren in de nacht, beter dan heb jij het niet in de gaten. Deze twee werken als een magneet met elkaar. Gedachten ontlokken de emoties. Gevoelens gaan weer over in spannende taferelen in het hoofd. Warm en koud tegelijk. Onder de dekens in warmte mezelf beschermen en veiligheid geven om mezelf te troosten.

12:34 uur op de rode cijfers van de wekkerradio. Ik kijk al vanaf het middaguur gespannen op de klok, want ik kan niet wachten om te horen hoe je het gehad hebt. De laatste tijd komt 1,2,3,4 geregeld voorbij in verschillende vormen, maar het middaguur is in herhaling. Wat betekent dit? Een liedje is er in vier minuten tijd op gemaakt. Het plezier van de afgelopen jaren is niet te beschrijven. Het lijkt in 4 tellen voorbij te zijn gegaan. Deze middag tikken de minuten langzaam voorbij. De drukte in mijn hoofd over een todo lijstje. Op de zolder is het nodig om van alles op te ruimen, dus dat is stap één. De druk boven voert op, want wil het netjes af hebben voor je thuiskomt. Snel dit en nog even dat aan de kant. Boven op zolder komt langzaamaan meer ruimte. Stofzuigen en spinnenwebben weghalen is de tweede stap. Stap drie reinig de lucht met wierook. Het stinkt hierboven en het voelt vies. Tijdens het opruimen van de babyspullen waren een paar tranen gevallen of het waren zweetdruppels. Het geeft me tegelijk een warm en zacht gevoel, om dit voor jou in de toekomst te bewaren. De vierde stap is eigenlijk sporten vandaag, maar ik besluit naar school te lopen om haar op te halen en weer naar huis te begeleiden.

Onder de Linde ontmoeten we elkaar. Over het schoolplein komt jouw stemmetje in de verte al roepend mij tegemoet. Met het rugzakje springend op je rug, ren je naar mijn kant op. Je haren plakken aan je hoofdje. Mijn koude jas is natgeregend. Een dikke knuffel volgt, het maakt niet uit hoe nat we zijn. Een grote gladde kliederboel. Mijn ogen zoeken nerveus de jouwe om te zien hoe je je voelt. Oh, je hartje gaat snel op en neer en met enthousiasme wil je gaan vertellen met rood gekleurde wangen. Eerst een flinke ademhaling “hehehe het zit erop meis”. De eerste dag naar de kleuterklas. “Mama ben je met de auto?” vraagt de kleine ladybird… “Ben je moe? Hoe is het gegaan?” vraag ik op mijn kniehoogte. Je antwoord: “leuk”. Nieuwsgierig als ik ben, naar haar eerste dag. “Zullen we eerst aan de juffrouw vragen hoe het is gegaan?” Daar onder de lindeboom wordt de eerste ‘lesdag’ geëvalueerd met jouw nieuwe begeleiding en je hebt het geweldig gedaan. Ook netjes naar de wc gegaan. Mijn hart verwarmt van trots, wanneer je daar in de boomhut staat, als een kleine koningin op haar troon. “Mama kijk mij!”

Hier onder de oude Linde komen de mensen bij elkaar in de ochtend en de middag. Het is prachtig hoe het zich reguleert, terwijl het door elkaar heen loopt, rent, staat en zit. De ophalers (ouders, grootouders, familie, vrienden), die in spanning wachten en uitkijken naar degene die ze komen ophalen. Tot het moment dat de kinderen per klas naar buiten lopen om hen tegemoet te komen na een lange lesdag. Ieder met zoete verhalen, grote glimlachen of een traan, vermoeidheid en de grote rugzak. Meegenieten in dit hartverwarmende moment. Voor nu eerst naar huis door de plakkerige vieze smurrie. Thuis eerst een kopje thee met honing en een stroopwafel, want dat zal voor jou klaarstaan. “Welke spannende, zoete verhalen heb jij beleefd onder deze oude Linde?”

november 2023

“Kille tijden…. stroop mijn hart, zoet vervult in stroming verdreven. Omarm me met gestroopte mouwen, voel warmte hartelijk stromen.”

“1,2,3,4 we hebben veel plezier dansen en zingen 1,2,3,4 handjes voor de ogen 1,2,3,4 kijken door een kier 1,2,3,4 lachen van plezier”

Doetip: Vind een lindeboom in je woonplaats om rustig onder te zitten. Kijk door de bladeren heen, voel de bladeren. Blijf daar een tijdje bij zitten alleen of met anderen. Lees een boek daar, kijk naar de mensen, maak een nieuw eigen verhaal. Leg je hand op de boom. Kun je iets meer te weten komen over de boom? Vraag, onderzoek, ondervind de mensen eromheen, de boom. Vrienden met de boom, met anderen, met jezelf.