Lyme & bewijs

Kun je mij een bewijs geven? Helaas mevrouw de rest van uw leven wordt u niet geloofd want de medische wereld heeft geen bewijs dat het zo is. Okay maar u kunt mij vertellen dat de klachten die er zijn afkomstig zijn van de borrelia bacterie? Helaas mag het niet zo gezegd worden mevrouw Hens. Alleen gezien de plek op uw been 7 jaar geleden, de klachten die sindsdien zijn ontstaan en die ene test die iets aangeeft kunnen we concluderen dat het daarvan afkomstig is. Alléén we mogen het niet noteren want we moeten harde bewijzen hebben. We gaan u 3 maanden een antibioticakuur geven en hopelijk bent u dan van de klachten af.

Helaas was dat niet het geval na bijna 7 jaar met deze klachten rond te lopen, gaat het met die kuur alleen maar slechter met me. Ergens is het geloof en hoop dat het me uiteindelijk iets gedaan heeft…. alleen de klachten blijven. Toch door het beestje een naam te geven en een soort van erkenning te krijgen bij de internist kan ik verder. Het accepteren van lichamelijk ziek mogen zijn en dat het niet alleen maar tussen mijn oren zit. Hoewel het duidelijk is voor mij dat depressie en mijn emoties lastig vinden er ook naast lopen.

Mijn leefstijl en voedingspatroon veranderen en de therapie hebben me geholpen, om me beter te voelen dan vóór de uitkomst, chronisch lyme. Alleen is het oppassen en rekening houden met allerlei factoren, waaronder de grootste stress en emotionele spanning. De klachten van lyme zijn in meer of mindere mate aanwezig in de loop van een periode.

Afgelopen jaren hebben zich nieuwe klachten ontwikkeld. Na een bezoek aan het ziekenhuis, is het duidelijk geworden, dat mijn hersenen door alles verkeerde signalen afgeven. Pijnprikkels worden afgegeven alleen er is geen disfunctie oid. Die error in pijnprikkels komen voort uit stress, angsten en/of onverwerkte emoties. Dus er is een doorverwijzing naar een volgende therapie, want er zal veel stress zijn doordat ik denk chronisch lyme te hebben….. Het voelt wederom als een verloren zaak. Hetgeen wat jaren daarvoor bij de internist is besproken of dat niet heeft plaatsgevonden. Gewoon omdat er geen hard bewijs is, bestaat het niet. Het liefst wil ik terug naar de internist, maar het gaat om wat ik geloof. Wat mijn bewijs is voor mij. De arts die nu voor mij zit, beseft niet wat het hele plaatje is. Kijkt alleen maar naar de harde feiten op haar computer en gaat na ons gesprek weer verder met haar leven. Zij ziet niet hoeveel pijn en onzekerheid het onmeetbare voor mij is geweest.

Na een paar uur verontwaardiging en huilen, het gesprek en de uitkomst op een rijtje gezet. De logica in harde bewijzen zijn nodig om in de maatschappij een maatstaf te hebben. Daarover in gesprek met een psycholoog is voor mij fijn en kan nieuwe inzichten geven. Jaren geleden heb ik bij de andere therapie bewezen ook veel geleerd. Mijn zelfvertrouwen en liefde, een stuk van mezelf teruggevonden, vanuit depressie en fysieke en emotionele klachten. Het is okay dat de fysieke klachten niet te meten zijn, of niet erkent. Ze staan niet op jouw computer beschreven. Uiteindelijk gaat het erom wat voor mij goed voelt….. De onmeetbare factoren die niet te bewijzen zijn.

augustus 2022