Lyme & eigen leven

Absoluut waar! Dit statement, wat iedereen in zijn achterhoofd mag houden. Dit is de weg, die iedereen mag bewandelen. Ik doe wat ik wil, het is mijn leven! Je ging je eigen weg en ging je eigen leven leiden. In mijn lichaam baande jij je een weg, maar het is ook mijn lichaam, mijn leven en daar gelden ook mijn regels, valt daar niet over te praten dan ga jij maar een ander lichaam zoeken…..

“Aan de kant, ik kom eraan!” De ellebogen schieten opzij om een weg te banen naar het doel. “Auw je doet me pijn. Stop, zo is het niet meer leuk! Hou op, stop!” Gaan we met zijn allen in de ronde schieten en maar zien hoe het gaat? Heeft dit spel nog regels? In het veld heerst onduidelijkheid. Stilzwijgend schietend de bal naar het doel. Mijn stem roept wat in het rond en niemand geeft antwoord op mijn vragen. Ze zijn bezig met een spel maar niet het spel waar ik aan dacht mee te doen. “Wat is hier aan de hand, joh?” Een bal wordt hard geschoten en gaat rakelings langs mijn hoofd. “Stop nou, ik schrik me kapot! Is er een scheidsrechter in de buurt? Kan iemand mij vertellen wat hier aan de hand is?” “Aan de kant je staat buiten spel,” zegt een van het andere team. Verbouwereerd sta ik te kijken naar mijn teamgenoten en haal mijn schouders vragend naar ze op. Het spel is na al die jaren veranderd, alleen heb ik de memo gemist. Helaas is er niemand die me op de hoogte brengt van de nieuwe stand van zaken. Terwijl ik naar de kant loop, probeer ik tevergeefs contact te maken met de anderen, maar geen reactie. Langs de lijn staan een aantal mensen, die begrijpen ook niet wat hier aan de hand is. Er wordt flink geschreeuwd en gescholden van onbegrip en machteloosheid. Een aantal spelers zijn gewond geraakt en het lijkt de spelers op het veld namelijk niets uit te maken. “Het is ons spel en vind je het niks ga maar weg!” “Het boeit me niet wat je te zeggen hebt, aan de kant moet je je mond houden!” wordt er vanuit het veld geroepen. Van ons team zijn er een paar, die het ook niet zien zitten en gaan bij mij langs de kant staan. Ze schreeuwen ook wat, maar het maakt niets uit. De anderen gaan gewoon door, want zij willen het op deze manier. Ik ben lamgeslagen, moe…. op. Nu is het duidelijk wat er wordt bedoeld met murw geslagen zijn. Sommige spelers hebben de weg vrijgemaakt om hun doelen te bereiken, ongeacht wat er gebeurt. Maakt het hen niet uit, dat er een aantal niet meer meedoen met het spel? Het doet ze niets, dat er mensen gewond zijn geraakt door het harde spel zonder regels. Ze lijken makkelijk afstand te nemen en het voor lief te nemen. In mijn veronderstelling zijn we een team. Is het de afgelopen jaren veranderd? Het is dat gesprekken samen anders verliepen. Luisteren niet meer naar elkaar zoals vroeger. Er is geen begrip meer voor elkaar, ‘ikke en een dikke’. Geld en eigen leven is belangrijk geworden. De beloning bij een score is hetgeen waar alles voor moet wijken. Het gaat om het doel en niet meer hoe we het samen bereiken. Het plezier is verdwenen. De eigen bankrekening zorgt ervoor, dat er de regels niet meer gelden. Verdrietig om op deze manier met elkaar om te gaan of juist niet meer met elkaar om gaan. Ieder gaat zijn eigen weg en doet waar ie zin in heeft….

De eerste helft gaat aan mij voorbij en maakt plaats voor de rust. Op een bankje zwijgzaam ondergaan en luisteren naar wat er verteld wordt. Zou het wat duidelijk maken? Misschien dat naar je verhaal luisteren helpt om te begrijpen hoe we verder kunnen gaan. Het zou fijn zijn om samen verder te kunnen op een manier die voor beide fijn aanvoelt. Vanaf kinds af aan spelen we samen buiten…. Ik ben er stil van en laat het allemaal gebeuren. Jouw kijk op het spel is voor mij onbegrijpelijk geworden en in de rust volgt een kwartier vol rechtvaardiging en overtuiging….

De tweede helft is het alleen maar erger geworden en de hakken zitten verder in het zand. Duidelijk dat niets uitmaakt wat anderen zeggen Hoog of laag springen of stilzitten het leidt nergens toe. De tweede helft, die voor meer schade en gewonden zorgt, maakt een einde aan ons samenspel. Constructieve communicatie is niet mogelijk, dan is het voor mij genoeg. Tuurlijk mogen jullie dit spel spelen alleen vind ik het niet meer fijn. Het kost me energie om gehoord te worden. Het is tijd om van dit spel weg te lopen en mijn eigen weg te kiezen. Ik ben kapot! Mijn lichaam en geest zijn op en heb er op deze manier geen zin meer in. Ik zet mezelf buiten spel.

november 2022