“Til er niet zo zwaar aan, jij altijd…”
“Maar het raakt me, regelmatig in de nachten aan het woelen de laatste tijd”, mijn stem neemt duidelijke vorm aan en iets begint te borrelen.
“Jeetje waar maak jij je druk om? Het gaat jou niet aan en je hebt er niks van te vinden. Kijk eens naar wat je zelf allemaal gedaan hebt in het verleden.”
“Maar het gaat over nu, niet over toen. Dat was een andere situatie. De situatie raakt me nu en heb er verdriet van. Anderen hebben er verdriet van.” Een frustratie van jaren en de verdrietige onderdrukking komt naar boven en mijn stem verheft zich.
“Het zal allemaal meevallen. Jij legt op alle slakken zout en stelt je aan. En verder gaat het je niet aan. Was je maar meer zoals die ander, die weet het tenminste te accepteren. Die gaat er tenminste normaal mee om.”
Die komt binnen….. Er ontstaat een brok in mijn keel, die zich verspreidt naar mijn buik, middenrif. Schiet omhoog naar mijn ogen. Met een trillende bovenlip “Meen je dit? Het is niet de eerste keer dat je dit zegt”.
“Ja dan zou het allemaal niet zo’n probleem zijn. Iedere keer die boosheid en al die emoties om niks. Zo overdreven allemaal. Jij maakt overal een probleem van.” Het begint week te worden in mijn lichaam en er volgen trillingen in mijn vingers, handen, armen. Buikpijn. “Waarom? Waarom zeg je dit? Zijn emoties niet normaal dan? Ben ik niet normaal dan? Mag ik me niet uiten? Mag ik er niet zijn? Die emoties zijn er en probeer het al zo min mogelijk te laten zien, te delen met jou.”
Stoïcijns, koud sta je voor me. Het doet je niks, jouw ratio heeft 100% gelijk. Jij mag doen wat je wilt, je mag zijn wie je wilt…. En ik…. ? Als een kind op zoek naar de warmte van haar moeder. Alleen….. de onbegrijpelijke muur is zo hard, zo koud, zo kil en voor mij…. Voor mij is het te koud en te zwaar…. te zwaar om nog te tillen…….
juli 2022
CinTa-kracht 