Leeg hoofd, lege planning, dan is er rust en geen stress. “Sorry het gaat me niet lukken….” een standaardbericht in mijn telefoon. De redenen zijn uiteenlopend, maar meestal is het niet één reden. De hoofdreden is over het algemeen doordat mijn lichaam zegt NO STOP. Confronterend voor mij en voor jou, voor jullie… Het was gezellig geweest en had het naar mijn zin gehad, dat weet ik zeker. Alleen teveel factoren zorgen ervoor dat de overweging gaat naar veiligheid en zo min mogelijk risico. Soms wint het risico maar dan is het een kleiner risico, die is ingezet. Het gaat om risicoberekening net als bij een levensverzekering. Verschillende kruisjes zetten en een percentageberekening over wat de uitkomst zal zijn. Het is naar om anderen teleur te stellen, af te zeggen… Soms staat er iets op de planning omdat het noodzakelijk is of puur door mijn enthousiasme, verjaardagen. Hopen dat het allemaal meevalt met de risico’s. Momenten dat de reis al onderweg is tot het moment dat mijn gedachten laten weten dat het beter is…. Beter is om niet te gaan. En dat voelt shit… ‘Sorry het gaat me niet lukken’….. Uitleg blijft uit, omdat het zelfs voor mij niet uit te leggen valt. Uit schuldgevoel, teleurstelling en angsten dat leeft naast de pijn. Het spijt me…. Het maakt me ook verdrietig… Graag was ik overal bij geweest en meegedaan met jou, met jullie in de drukte, gezelligheid, nieuwe plekken, nieuwe mensen. Heb dat lange tijd gedaan en daar was mijn lichaam achteraf niet blij mee.
Vóór mijn dochter was een week in bed liggen geen probleem. Hele dagen op de bank liggen om mijn lichaam te verdragen, bij te komen van de uitspatting. Het was indertijd ok en had het nodig om door een ‘donkere fase’ te gaan. Alleen om verder te gaan en lief te zijn voor mijn lijf is het nodig om mijzelf te begrenzen. Een grote uitdaging om dat voor elkaar te krijgen. Sommige avonturen zijn niet mogelijk omdat het fysiek ontoelaatbaar is. Maar waar een wil is, is een weg… Is het niet de eerste weg, niet de snelweg maar het zandpad of met de trein. Waar een wil is, is een weg…. Misschien is het niet de eerste weg die voor ogen is. Het is een teleurstelling dat de makkelijke weg niet haalbaar is, alleen is het fijn wanneer de weg leeg is. Weinig tot geen risico’s en obstakels. Aanpassingen en creatieve oplossingen en accepteren dat het met tijden is zoals het percentage aangeeft. Is het mogelijk om uitdagingen als avontuur te zien? Het zit in vele vormen en maten, fantasieën, dromen en werkelijkheid. Meerdere wegen leiden naar Rome, Zweden, Parijs, met jou, met jullie…. Zonder avontuur…..?
“Sorry het gaat me niet lukken”
augustus 2022
CinTa-kracht 