“Mama niet vallen, mag niet vallen!” We staan bij de put van vrouw Holle in de Efteling. Het is een rustige middag en het zonnetje komt tussen de bomen door. Een prachtige dag om hier in het Sprookjesbos rond te lopen. Het mooie is die blije snoet met verwondering over de muziek uit de paddenstoelen. De kleine zit op de put en we kijken naar beneden de donkerte in…..
Het was een diepe put, een diepe donkere put…. daar waar ik was gevallen…. gevallen in de diepte…. in die diepte waren de zonnestralen ver te vinden…. zwart, zwart voor mijn ogen….. mijn ogen zaten dicht, mijn hart was gesloten…. zo open was mijn karakter, hoe op slot het daarna zat….. langzaam, stap voor stap…. knipperen mijn ogen…. knipperen mijn vingers zachtjes om hulp…. op een andere manier komt mijn zicht in het zwart…. niet meer kleurenblind… de kleur komt terug… stap voor stap, kleine stapjes omhoog… mijn doel voor ogen zonder licht…. licht me op en kom…. kom naar mij met mijn handen omhoog…. raken mijn handen jouw handen…. pak me vast we zijn er bijna….
“Mama pas op, niet vallen!” daar klinkt de stem naast me met haar armpjes om me heen. “Nee meisje, we gaan niet vallen.” We houden elkaar vast in het licht van de zonnestralen….. aan deze kant van de put.
september 2022
CinTa-kracht 