Lyme & in drievoud

“Mama drietig…. mama huilen”. Mijn kleine meisje kijkt me aan en aait me over mijn wang. “Waarom mama drietig?” Hoe leg je een kleine dreumes uit over de dood? Een berichtje komt hard bij me binnen op maandagochtend…. Het is van de moeder van een vriendin met een kaartje dat ze gemist gaat worden. Dus het is gebeurt, ze heeft het doorgezet. Haar plan en mijn angst zijn werkelijkheid geworden. Had je zo graag nog een keer een knuffel gegeven. Gezegd dat je een topper bent. Die dag kunnen de tranen niet tegengehouden worden, ze zijn de vrije loop gegaan. De dagen die daarop volgen zijn niet anders, mijn emotie komt ineens opzetten. Dus vraagt de kleine regelmatig “Wat is er mama?” Wat zeg ik dan tegen die kleine dreumes? Hoe valt dit uit te leggen? “Mama gaat haar missen meisje, een vriendinnetje. Ze is er niet meer. Daarom huil ik. Wil je mij even knuffelen?” Daarop klimt de kleine in mijn armen en strijkt met haar handje over mijn rug. Vertederend dat ze dat gebaar overneemt, om te troosten. “Voel me een stuk beter nu, wat fijn dank je lieverd.” Met een lach en wangen vol tranen trots op die schat. “Kijk mama een vogel.” Ze wijst naar het raam en daar zit een roodborstje. “Britta is voor mij een vogeltje, ze fladdert rond en komt terug naar het nest. Ze kwam iedere keer weer aanwaaien. Ineens stond ze dan aan mijn voordeur, maar nu gaat dat niet meer….” Een kaartje met een roodborstje ligt klaar voor de begrafenis, voor haar, mijn laatste woorden, mijn laatste gebaar. “Daar is ze mama, kijk!” En als ik opkijk zit er een roodborstje op de tuintafel.

Een week later ligt mijn neef in de hospice. Wij zijn samen opgegroeid en zijn samen op stap geweest. Hij lacht naar het uitzicht, door het raam naar buiten. Bloemen en bomen. Hij vertelt een verhaal over de eekhoorn, die daar al een paar ochtenden een stukje brood uit een bakje pakt. Is voor hem een hoogtepunt van zijn dag, zijn laatste dagen…. Wat een bijzondere maanden zijn het geweest vol ongeloof, verdriet, lachen, herinneringen en mooie gesprekken. Bedankt dat we dat samen mochten delen. We lopen in het bos om tot rust te komen en wat afleiding van de afgelopen stressvolle week. Onverhoopte factoren en stress zijn voor mij een teken om goed op mezelf te letten en mijn rust te pakken. Terug naar de basis om mijn lichaam te ontlasten en te verwerken, anders komen de klachten. Mijn gedachten gaan naar Wesley die me aankijkt van ‘hoe kan dit….dit was het’. Die blik in zijn ogen staan in mijn geheugen gegrift….. Had graag meer voor je willen en kunnen doen, maar het mocht niet zijn…. “Mama kijk, wat is dit?” Ze heeft een eikel in haar hand. “Mama veel gehuild de afgelopen week. Sorry meisje….. het laten stromen.” Ze geeft me de eikel en zegt: “mama blij… cadeautie….. Drietig…. Britta…. Wesley”. “Dank je, mijn magicgirl. Jij, het bos maakt me rustig en blij. Hier en bij jou kan en mag het zijn.” Tijdens een dikke knuffel horen we geritsel bij een boom en de kleine wijst met haar vinger en zegt: “Kijk mama, daar Wesley eekhoorn.”

Een dag na het afscheid in de hospice gaan we een stukje fietsen, eitjes halen bij de boer. Dat is een heerlijk moment even naar de diertjes kijken en zingen. De ontspanning is op het moment voor mij van groot belang. En naast dat het schuldgevoel over het vele huilen tegenover mijn dochter, is het ook ok. Ze mag zien dat emoties er mogen zijn en dat het ook weer goed komt. Voor mij is het opkroppen en niet uiten een crime voor mijn gezondheid. Dus laat het gaan met een lach en een traan. Net voor we vertrekken komt er een mailtje binnen…. Mijn buurvrouw overleden…. Wat hebben wij veel thee gedronken samen en veel gedeeld. Een stel kakelende kippen hahaa. Wat een verhalen over vroeger en samen frietjes eten. De tranen springen in mijn ogen… Een paar diepe zuchten om de emotie een weg te bieden. Het is anders, niet minder. Verdriet is er in verschillende vormen, de herinneringen, het afscheid, de acceptatie. “Mama drietig… Britta…. Wesley…..” nog één zucht “Ja schat, een beetje veel binnen afgelopen drie weken, drie dierbaren.” Een dikke knuffel van die kleine achterop de fiets doet me goed. “Mama gaan we naar de kippen kijken?” vragende oogjes kijken me aan. Het is dat mijn tranen op zijn, ook die van geluk, want mijn trots groeit met de dag. “Is goed meis, we gaan naar kippie Toos?” zing ik haar toe. Op de fiets verzinnen we samen een liedje over een roodborstje een eekhoorn en een kippie.

november 2021