Lyme & open

Het is duidelijk waar het aan ligt… ik klap dicht… de verandering in mijn state of mind is voelbaar. Het begint met krampen in de onderbuik en pijn in de onderrug. Mijn manier van uiten wordt anders, mijn gedachten grimmiger. Huilen wil naar voren komen, maar krijgt geen kans. Diepe pengewortelde overtuigingen in die onderlagen zijn niet uit te gummen. Nee die zitten er voor altijd als een litteken. In de chagrijnigheid van de maand komen ze makkelijker in het openbaar. Ineens is het aanwezig, een rode geïrriteerde plek, ….die er niet is. Het begint bij het opstaan, dan is het anders, het voelt anders, ik voel anders. Mijn lichaam is gesloten en verkrampt, vermoeid. Kan en wil niet opstaan bah geen zin. Het heeft geen zin…. Minderwaardig van het niet mogen zijn, van het maakt ook niet uit…. Wat doet het er allemaal toe…. Waar doe ik het voor…. Er was een tijd, dat het onmogelijk was om hier uit te komen. Is het nu het bewustzijn die hier ruimte biedt of is het mijn meisje die zegt “mama, wake up. Mama klaar nu.”

Open agenda, niets plannen. In de rust wetende dat het over een paar dagen beter gaat, houdt me voor nu op de been. Zet die gekrampte benen in beweging en sta open…. Sla je je dekbed open… Alleen, pffff het voelt alleen en minder…….. Ik voel me alleen en minder…… nu…… hou het open….. “Mama kom nou”. Die rode irritatie laten voor wat het is… Met rust laten…. Misschien voelt het morgen een stuk minder…. hou dat voor ogen…. sta op en sla de gordijnen open. Met open armen staat die kleine me aan te kijken om me te knuffelen. “Goedemorgen mijn magicgirl.”

november 2022