Lyme & strijd

Het is donker in mijn slaapkamer. Zou het dag of nacht zijn? De reclame op de televisie duurt korter dan anders dus denk dat het nacht is…. De hele dag in bed…. of is het al langer? De tijd is kwijt…. Is het vanwege de pijn? De vermoeidheid? Het geen zin hebben om uit bed te komen? Waarvoor? Zou het liefst een luier aanhebben….. Opstaan doet pijn en dat hele eind naar beneden… de trap af…. Zelfs het liggen begint zeer te doen. Hoe zal ik gaan liggen? Op mijn rechter of linkerzij of toch op mijn rug blijven? Wat een dilemma….. Ah nee is mijn thermoskan ook al leeg…. Hoe dan? Irritant…. Zucht pfffff….. Het is confronterend, de pijn bij het lopen. Eerlijk gezegd de voordeur open doen maakt me bang…. Wie ziet mij? Zien ze iets aan mij?… Moet ik dan gaan praten? Wat moet ik dan zeggen? Met mijn hoofd naar beneden is een hallo al teveel. Het komt te hard binnen…. het is teveel….. alles is teveel….Het liefst naar buiten wanneer het donker is, dan gaat wegglippen makkelijker en minder mensen op straat…

Het heeft ook allemaal geen zin meer…. Mijn best gedaan de afgelopen jaren en het schiet niet op… Nee hoe harder het gevecht lijkt te gaan hoe snel de bom valt. Waarom eigenlijk mijn best doen? Hard gewerkt misschien uitgesloofd het betere woord ervoor… En waarvoor? Afscheid nemen met een rechtszaak terwijl mijn hart erin lag…. De ander die me als afscheidscadeau een SOA meegaf…. Vertrouwen in anderen en mezelf die hard bij me weg rent…. Het is teveel ineens… Allemaal zaken lopen door elkaar…. Alleen…. Alleen het besef dat het niet meer duidelijk is wat en hoe er van alles gebeurt…. Ik begrijp het niet meer….. Kan iemand me vertellen hoe het werkt? Het verdwijnt met de rest en er blijft een pijn in mijn hart en mijn lijf achter, die moeilijk te beschrijven is….. en moe….. slapen alleen maar slapen…. oooooh wat moe….. is dit wat echt moe zijn is? Zelfs ademhalen is iets wat niet meer vanzelf gaat…. Ik wil niet meer….. ik kan niet meer….. ik weet het niet meer….. het is klaar…. het is klaar en wil liggen… ik wil slapen… ik wil niet meer voelen…. ik wil dit niet meer……

Mijn hart kleurt zwart, mijn ziel is zwart.

Om me heen is het zwart alleen de televisie staat aan. De hele dag de televisie aan op comedy central het stukje wat een beetje tegenhang geeft aan het donkere. Om mijn emotionele en fysieke pijn te verzachten helpt het blowen van een jointje…. op korte termijn helpt het me, later is er het besef dat het een keerzijde heeft. Maar het helpt nu, het helpt me mijn lichaam stil te houden, de pijn te kunnen verdragen. Het helpt me door een tijd heen te komen dat er bijna geen uitweg mogelijk is…. Was het mogelijk om mezelf uit te zetten? Een resetknop aan te zetten? Het enige dat me helpt is verdoving, verdoving van alle pijn die in me zit….

Jaren later zijn de herhalingen van comedy central al 3 keer voorbij gekomen en is er niet veel verandering behalve de therapie. De fysieke pijn is niet weg gegaan helaas, alleen het blowen staat me tegen. Starend naar de televisie speelt er vanalles af in mijn hoofd…. Kan ik de pijn verdragen? Er kan niets meer bij… De emoties en fysieke pijn…. En dit gaat een hele lange tijd door……

Mijn leven is tot stilstand gekomen. Hier en daar een uitspatting, maar zit het liefst onder mijn steen, alleen met de rust. Het heeft tijd nodig en een paar lieve mensen om me heen. Mensen die vertrouwen hebben in mij…. Mede dankzij therapie en mijn directe omgeving is vertrouwen weer een beetje om de hoek komen kijken, alleen het is fragiel… Met de pijn liggen op de bank in mijn vertrouwde omgeving met het vertrouwde jointje. De redenen zijn de smoesjes geworden, het is tijd voor actie! Geen jointjes meer roken binnen in huis en zeker al niet meer in bed zijn de eerste stappen. Wanneer de emoties naar boven komen is dat eng, eng omdat ze komen uit de mist van jointjes ergens verdwenen naar de achtergrond die niet zijn aangepakt…. Hier doorheen, hier doorheen door die mist, die mist die de emoties niet helder maakt. Wanneer de mist optrekt dan ontploft er weer een bommetje. Soms in de avond een klein jointje…. Het is een flinke strijd om er doorheen te komen, want dit is niet de enige strijd die gevoerd moet worden. Een strijd die mijn vechtlust een hele lange tijd niet heeft kunnen voeren. Een strijd tegen de emoties, een strijd tegen de fysieke pijn, de mist om me heen, andere leefstijl, de vertrouwen winnen in de strijd….. Het duurt jaren om iets in beweging te zetten… De beweging….. Stap voor stap met alle pijn en moeite komt het terug en plukt het na een hele lange tijd zijn vruchten. Tijd weer om doelen voor ogen te houden en volhouden. Zelfs als het tegen lijkt te zitten, zien dat het de goede richting op gaat. Vertrouwen op mijn kunnen en mijn willen. De toekomst die een tijdlang zwart voor me was begint weer kleur te krijgen.

augustus 2022