Het is al goed. Hoeft niet te huilen. Het is toch al klaar. Het is nergens voor nodig. Oh daar gaan we weer… Hier een zakdoekje. Droog je tranen meid. De blik in de ogen van schrik bij mensen wanneer de tranen komen. Bij mij is het regelmatig tranen en dat is ok. Mijn visie op deze emotie, fysieke gewaarwording of zoiets in de loop van de jaren veranderd. Tijdens mijn depressie kon het water uit mijn ogen blijven stromen. Het was zelfs zo intens, alle emoties bij elkaar veroorzaakte een heuse paniekaanval, wanneer het op een huilen aankwam. Een paniekaanval waarbij mijn adem stokte en tranen vermengd met snottebellen over mijn hele gezicht zat. Het stopte niet…. Een luikje dat opengetrokken wordt en de dam breekt…. overstromingen…. en dit gebeurde alleen…. alleen in huis, op mijn appartementje. Hoe… als dit op deze manier zou gebeuren met anderen erbij? Hoe zou de blik dan in hun ogen zijn? Door onder andere deze gedachten blokte een mechanisme in mij. Een angst om te huilen bij anderen, bang dat het niet meer zou stoppen. Het zou uitmonden in een snotterige paniekaanval met hyperventilatie. … Wat als het zou blijven hangen daarin? Zoveel huilen dat het ‘numb’ wordt…, er ontwikkelde zich een soort apathie tegen huilen. Had thuis het nummer “indifference” van Pearl Jam dagen op repeat staan. Zitten op de grond en starend naar buiten, jointje in de asbak. Veel dagen verslonden op deze manier en dat was nodig. Dat is een hele lange tijd nodig geweest om naar deze state of mind terug te komen. Nodig om te beseffen dat deze weg niet langer ging blijven en ik hulp nodig had. Deze hulp heb ik gekregen in verschillende vormen zoals therapie, cursussen, oneliners van buren of kennissen op het goede moment…. Teksten in liedjes en meditatie, zingen en huilen, heel veel huilen. De tranen begonnen plaats te maken voor andere tranen en door elkaar heen. De tranen van machteloosheid, schuldgevoel, schaamte, angst, paniek, minder voelen, pijn. Tranen van in het donker zitten. Zoveel tranen van afwijzing, verlies, eenzaamheid, rouw, boosheid, om niks, maken plaats voor tranen van geluk, dankbaarheid, trots, ontroering, acceptatie, liefde, overwinning, compassie, vrolijkheid. Ze komen wanneer de sap uit de uien stroomt. Wanneer mijn onkunde in het opvoeden naar boven komt. Zo ontzettend vermoeid zijn, dat het voelbaar is wanneer er een nieuwe laag in je lijf wordt aangeschreven. De verschillende soorten hoofdpijnen de intrede doen en sluimeren op de achtergrond. Het besef wanneer de spiegel wordt voorgehouden om naar mezelf te kijken. Plotselinge, onverwachte tranen. Een aanraking op verschillende manieren, jouw lach of eerste gevoelens van verliefdheid. Tranen om jou, voor jou, door jou, zomaar…. in momenten, door mij, voor mij, om mij…. door elkaar en horen bij mij. Het is wie ik ben, met alle namen die er naar mijn hoofd zijn geslingerd. Een huilebalk, emo, dramaqueen…. nu met trots gedragen namen. Allemaal zijn ze nodig om te voelen en te zijn en te ervaren. Dat het ook weer voorbij gaat zolang het stroomt. Laten stromen en niet meer vasthouden. Het lucht op en het is mooi, mooi om te delen.
augustus 2022
CinTa-kracht 