Maretak

Verwondering in de ogen van de anderen. We zijn allen hier te gast. Ik zie het niet. De rest blijft twee aan twee bij elkaar plakken. Praten over hoe geweldig het is en bijzonder. Het loopt over. Ze steunen elkaar in de liefdevolle woorden. Ik voel hem niet. Mijn tenen krullen. Irritatie over hoe jij jouw weg gaat in de takken van de boom. Ik vind het niets. Van alle kanten komt hetzelfde positieve geluid. Ik hou er niet van. Voor mij tikt het een negatieve vibe aan. Ik baal er ook van dat er niemand anders hetzelfde ervaart als ik. Het besef komt binnen, dat ik zelfs een hekel aan je heb. Iets in mij begint te groeien en het voelt niet goed. Ik voel me er alleen onder. Het gesprek blijft maar doorgaan, waarin de verwondering alleen maar verder opbouwt. Voor mij ben je een spook, een geest. Ik schrik ervan hoe het verschil tussen ons op deze manier groeit en groeit. Ik ben in verwarring. Ze praten maar door over hetzelfde. Ik houd wijselijk mijn mond.

Weken later bekijk ik je in een ander daglicht. Met moeite zoek ik naar jouw bijzondere kwaliteiten. Staan, zitten van links en rechts. Ik kan het niet vinden. Mijn hele lijf schreeuwt weg hier. “Prachtig he?” roept iemand achter me. Het maakt me zenuwachtig en voel me opgelaten wetende dat ik niet hetzelfde deel. Nogmaals hoor ik achter me hoe prachtig het is. We staan nu beiden te kijken. “En wat vind jij?” verwachtingsvol om een gezamenlijk goedje te delen. Onmogelijk om er nu onderuit te komen. Een hoge druk komt mijn kant uit om antwoord te geven op de vraag. Het dilemma ontwaakt in de waarheid of leugen? “Mwah, ik weet het niet. Ik ben op zoek naar de prikkeling, die de rest ervaart.” Mijn teleurstellende antwoord is niet waar ze op staat te wachten en ze loopt snel van me weg. 

De tweestrijd tussen waarheid en leugen om erbij te horen blijft in mij bestaan. Laat ik mezelf zien door meningen, gedachten en emoties te delen? Of praat ik mee om deel uit te maken van de groep? De harmonie bij elkaar vinden, zonder mezelf te verloochenen. Stilzwijgen en mijn ideeën gevoelens voor me houden. Een groepsdruk kan hoog zijn om leuk gevonden te worden, om steun te krijgen vanuit een groep. Zeker wanneer het niet lekker gaat is dat zo gewenst. Dat anderen je eens kunnen opvangen, maar hebben ze dan een idee wie ze opvangen? Of maakt dat niet uit? In sommige gevallen is het misschien ook beter om aan te passen aan de andere gasten. Dat geeft misschien wel lucht in onzekere tijden.

Tijdens een winterwandeling komen we elkaar tegen. Een wandelmaatje heeft namelijk een prachtige plek gevonden en ze loopt over van enthousiasme. Dit werkt aanstekelijk en ik word nieuwsgierig. Vol overgave vertelt ze verhalen over het hoe en waarom. Ze legt haar ziel en zaligheid in het beantwoorden van mijn vragen. Langzaam begint mijn liefde voor jou te groeien. Het heeft tijd nodig gehad om je te leren kennen. Het was klaarblijkelijk nog niet het juiste moment om je te leren zien en voelen. Door jou te bestuderen over hoe jij je opbouwt van warrigheid naar orde en structuur. Ik ben er nog niet, mijn liefde is nog niet overgoten. Toch blijf je voorlopig aan mij plakken. Het heeft voor mij nog meer tijd nodig en die tijd zal ik nemen. Ik ben bereid om voor jou net even wat meer moeite te steken. Niet persé om met de anderen mee te praten, maar om te leren over mezelf. Waarom juist jij mij hebt geprikkeld op een kwade en steeds meer op een goede manier.

december 2024

doetip: Verzoen je met iemand waar het contact is verwaterd. Geef elkaar de ruimte, tijd en veel liefde. Het is ok om in moeilijke tijden steun te vinden zonder te gaan kleven. Verandering in goede of kwade zin om samen opnieuw op te bouwen. Rustig aan omarmen vanuit liefde en verwarm het hart.

“kleeft het hart, onder verzoening een nieuwe start”