Het gaat alweer een aantal jaren terug, dat we elkaar ontmoet hebben. Het is niet de beste tijd van mijn leven, maar wel de meest leerzame en confronterende. Ik wil er graag voor anderen zijn. Niet alleen omdat het in mijn aard zit maar het neemt ook de aandacht weg bij mij. Ik praat niet graag over wat mij bezighoudt. Liever koetjes en kalfjes. In een groep al helemaal niet, dat vertrouwen heb ik niet. In die periode is het lastig om elkaar te leren kennen. Je bent nieuw in de groep. Meteen heb jij je plek, de plek waar ik meestal zit, met bombarie gevonden. Jij hebt de brute kracht, om de confrontatie aan te gaan en voor jezelf op te komen. Iets wat voor mij totaal niet zo werkt, juist het tegenovergestelde. Gelijk verzuurd het tussen ons. Wanneer jij praat komt dat bij me binnen, een aanwezige persoonlijkheid. Zeker wanneer je in mij iets gevonden hebt, om tegen tekeer te gaan. Ja dan ga je helemaal los.
Buikpijn en trillende handen kijken de ogen van anderen mij aan. Je blijft tegen me schreeuwen en je hele lichaam buigt naar me toe. Je ogen kijken fel mijn kant uit. Besef jij dat dit mij zo ongemakkelijk maakt? Het liefst zou ik de ruimte uit willen stormen, maar de freeze stand is aangezet. Mijn lichaam krimpt ineen, maagkrampen. Terwijl jouw stem steeds harder gonst door het lokaal, probeer je de anderen op je hand te krijgen. Misselijkheid slaat zelfs toe. Mijn lichaam duikt ineen bij je woorden en harde stem. Verbaal en bijna fysiek kom je bij me binnen. Met gesloten ogen voelt mijn hart in mijn borst harder tekeer gaan. Nerveus en bang. Ineen gekropen op de stoel alles over me heen laten komen. Hoofdpijn, schaamte.
De les is voorbij, eerste stop de wc. Hoe snel ik ren. Ik wil alleen zijn. Het is te veel en ik zit vol. De frisse geur van een net schoongemaakte wc lucht komt tegemoet. De misselijkheid wordt erger. Benauwd. Nu begint het kloppen in mijn bovenlip en mijn hoofd…. migraine… dat kan er ook wel bij. Wanneer ik om hoog kijk in de spiegel, zie ik mijn gezicht, een beginnende koortslip en mijn verkrampte blik in mijn ogen. Vermoeidheid slaat toe… wat gebeurt er allemaal? Tranen… Bang… Angst voor de aanvaring, angst voor de confrontatie, angst voor wat het met me doet, angst voor niet kunnen slapen. De gedachten blijven dwalen, nerveus wat anderen van me denken, geen stem durven hebben, bevestiging zoeken van buiten omdat er te veel onzekerheid is van binnen? Tranen en zuur verdriet van binnen…. het duurt een lange tijd, voordat ik zachter en dieper kan ademhalen.
Een paar keer diep zuchten, open mijn ogen en kijk ik mezelf aan, jaren later…. mijn gezicht kalm en ogen zachter. Het heeft een tijd geduurd en moest door het zure heen bijten. Mijn hart is kalm en zacht. Zelfs naar overactieve, aanwezige mensen…. Eindelijk zien hoe Melisse me in de spiegel heeft laten kijken.
november 2021
“Ik zie, ik zie, wat ik niet zie… Ga door, ga er doorheen…. dan zien, zie jouw ‘wie'”
Doetip: Kijk minimaal 10 minuten naar je gezicht in de spiegel. Laat het gebeuren zonder een oordeel te hebben. Kijk je zelf eens diep in de ogen. Niet bang, zijn laat gedachten komen en varen. Ervaar wat het met je doet en schrijf het op. Verhaaltje: spiegel
CinTa-kracht 