Messensteken

In mijn hoofd steekt het al dagen, migraine op en af. Een mes die van achter mijn nek langs mijn oor omhoog, het hoofd doorboort. Om achter bij mijn oogbol uit te komen. De medicijnen doen het werk tot op zekere hoogte. De druk achter mijn hoofd blijft opspelen. Een volgende aanval ligt al op de loer. De pijn in mijn hoofd steekt, door het langdurig minder slapen. Door de ingenomen Sumatriptan kunnen er gedachten opborrelen…. Zelfdestructieve gedachten die mijn minderwaardigheid een podium kunnen bieden. Deze kant van mezelf, samen met de onderliggende overtuiging, dat ik er niet mag zijn…. lekkere combinatie met de vermoeidheid en algehele malaise.

Het onderliggende, wat in mij leeft, sinds hele lange tijd. Mag er niet zijn. Over het algemeen gaat het goed met me. Is het mogelijk om deze overtuigingen te relativeren, te accepteren en los te laten. In een ander perspectief te plaatsen, maar dan is mijn lichaam verzwakt en dan ook nog eens in mijn hoofd. Ja dan kunnen die gedachten vlijmscherp binnen komen. In de verte klinkt een galmende stem van ‘Cin je weet beter, dit is alleen nu, door dat je moe bent’. Wat dan gebeurt is een bevestiging, op die overtuiging, die al zo lang in mij leeft. Het cirkeltje is dan snel rond. ‘Dat de wereld beter af is zonder mij’. Het voelt als een soort zelfmedelijden, maar dat is het niet. Anders zou het vaker een onderwerp van gesprek zijn, alleen is dit niet wat bij mij op tafel ligt. Het gaat niet om medelijden.

Het is wat in mij leeft, waar mijn verdriet ligt. Dit verdriet wat nog meer aan de oppervlakte is gekomen, sinds mijn moeder voor een nieuw leven gekozen. Lastig om dit verdriet een plek geven. Alleen blijft en het blijft steken, dat een gesprek tussen ons niet mogelijk is. Er zijn twee mensen nodig om een open gesprek te voeren. Vraag me regelmatig af wat ik mis en wat ik niet zie… Dat is een stress waarin een mes mijn hoofd overneemt. Een spanning, waarin het accepteren en loslaten een taaie klus is.

Mijn dochter is nu 3,5 jaar en geen verlegen meisje. Ze praat met anderen honderduit en gaat met mensen mee. Deze situaties zijn voor mij een uitdaging. Op het moment dat die kleine haar gang gaat, komt het bij me binnen. Veiligheid, angst en de overtuiging en het verdriet van verlaten…. Over het algemeen heerst er trots, dat mijn meisje zelfstandig rondloopt. Dat ze de veiligheid voelt met mij naast haar en sinds kort ook op de achtergrond. De afgelopen dagen vermoeid en migraine, medicijnen… Ontstaat er door mijn stekende pijn een situatie waarin zij kan ontsnappen…. Bam, steek, mes alles in een teug omhoog.

Huilen en het rustiger aan doen, terugtrekken om de situatie te overzien. Zij zit in de leeftijd om haar grenzen te ontdekken. Grenzen zijn op deze momenten te vaag, waardoor het dan makkelijk de mist in kan gaan. Nee ook hier is het soms geen happy family. ‘Begrijpelijk waarom ze liever weg wilt’ dat stemmetje blijft zich herhalen in mijn hoofd. ‘Wie wil er nu een mama met migraine’. Dan wordt het lastig en kan het alleen maar beamen. Dat is dan die vervelende overtuiging, die mij komt vertellen ‘zie je wel ze is liever ergens anders dan bij jou. Net als je eigen moeder’. Deze bevestiging en overtuiging slaan in een moment van zwakte hard toe en zetten de mes op mijn keel.

Mijn gevoel schaamt zich voor mijn gedachten en zou dit liever niet hebben. Maar het is er op dit moment. Het besef komt bij me binnen om het verdriet te onderzoeken. Ik wil niet dat mijn dochter last krijgt van mijn relatie met mijn moeder.

Na een paar dagen van stilstaan en het laten gebeuren. De migraine is verder naar de achtergrond aan het verdwijnen. We zitten aan de lunch en heb een vriendin om advies gevraagd. Een vriendin appt me terug om mij te laten weten dat mijn dochter normaal gedrag vertoont. Ze kan erop uit omdat ze weet dat haar basis veilig genoeg is om op ontdekking uit te gaan. Dat het goed is om erover te praten. Fijn om lieve vrienden te hebben, die iets zeggen op het moment dat je het nodig hebt. Die kleine woorden en gebaren, die me een andere insteek kunnen geven. Zeker als alleenstaande moeder is het soms fijn om met naasten te kunnen sparren over de fases in opvoeding en verschillende situaties. Ze is scherp in haar woorden en ze komen bij me binnen. Gelukkig komen ze net zo goed binnen als die stomme migraine steken, snel en knoop het achter mijn oren.

De kunst is het om het weglopen van mijn dochter, los te zien van mij als persoon. Een manier vinden om ze beiden op een liefdevolle manier los te laten en laten ontdekken. Het zou mooi zijn als die migraine mij dan ook eens zou loslaten….

augustus 2023

Doetip: Een herinnering met wat te doen tijdens een aanval. Een rescue kit in de kast. In mijn agenda reminders om lief te zijn voor mezelf. Vraag om hulp!

“Messteken in mijn hoofd en hart, door de pijn willen verdwijnen. Je mag er zijn! knoop dat in je oren. Loslaten steekt, rozenkwarts dichtbij me, hartelicht laten schijnen. Je mag er zijn! herhalen tot je het zult horen”