Moederkruid

“Mama, ik heb je nodig.”

Mijn hoofd draait overuren. Iedere vrije minuut zit vol met gedachten over hoe, wat, waar, wie, hoeveel, wanneer en waarom? Wanneer het nodig is, ook als het niet nodig is… Zucht… een diepe zucht… Kopzorgen keren terug en breiden zich uit…Het loopt in elkaar over zonder enige ruimte. Verdraagzaamheid vermindert, wanneer wit licht naar binnen brandt… Geuren verbittert achtergebleven in de trapopgang. Het ontsteekt vanachter de schouders en vindt in de vernauwing een weg naar boven. Dit is niet zoals het zou moeten zijn, maar maak er het beste van. De maan vertelt hoe het zich opbouwt en de periodes waarin het afbouwt. Bewust bezig zijn en daardoor vastzitten in hoe het loopt en hoe het gaat…. Afspraken die vaststaan in de agenda zonder ruimte. Duizelingen van woorden, die draaien in zinnen, zinnen die draaien in de vastlopende gedachten….

“Moeder, waar ben je?”

Mijn hart draait… Liefde maakt overuren. Vrije tijd zit vol met activiteiten in en om het huis… Studie, vrienden en alles waar ik van in beweging kom. Het loopt in elkaar over en vooral mijn kleine Birdy… Voor jou klaarstaan. Vanaf het begin in elkaar verstrengeld en daarna steeds een stapje terug… liefde is vasthouden, waar het loslaten tegelijk is begonnen. “Mama, ik kan dat zelluf,” een terugkerend zinnetje met vallen en opstaan. Je beentjes zitten onder de blauwe plekken. Het snotteren is een patroon sinds een paar weken de sjaal niet meer aan hoeft. Hoesten begint langzaam normaal te worden. Mama is niet nodig, want je kunt het zelluf…. Smekend om mijn moederrol te mogen vervullen… “Mag ik je beschermen? Mag ik je verzorgen? Mag ik de pijn stillen?”

“Mag ik, jouw mama zijn?”

Mijn maag draait…. versteend in angst, dat er een antwoord komt dat ik niet wil horen. Het kan soms hard zijn wat een reactie kan zijn. Het heeft me in de loop van de tijd geleerd om dat niet persoonlijk op te pakken. In het begin gingen mijn oren suizen bij een keiharde “Nee” of “Nu niet” of een “ga weg mama”. Die woorden mijn allergie! Dan kon het op een verkeerde manier warm lopen… Dat is gelukkig snel gezakt door er met een frisse blik naar te kijken. Het zo te draaien dat het een trots is, dat jij, kleine birdy, je grenzen duidelijk kan aangeven.

“Moeder, herken je het?”

Mijn baarmoeder draait niet… Jouw komst op de wereld maakt overuren… Dagen puffen en krampen van top tot teen…. Na de ruggenprik ben jij doorgegaan… Deze overgang duizelt na in mij. Nadenken kan ik niet meer, want mijn hele ‘zijn’ is in mijn buik. Daar kwam ik pas later achter… dat jij doorging tijdens de opvoerende weeën. Het voelt dat ik, jouw mama het heeft laten afweten…Toen al losgelaten, zo voelt het soms en dat is een pijn, die wordt meegedragen. “Je hebt het zelluf gedaan Birdy! Wat heb jij hard gewerkt.” Mijn baarmoeder draaide niet, ontstoken placenta bleek achteraf…. “Mama, ik heb je nodig..” Mijn moeder, jouw oma, zorgt tijdens die 55 uur voor ons. De tijd dat ik niet in mijn hoofd zat, maar alles laat gebeuren op gevoel… Het ging 9 maanden goed, super goed zelfs. Ik kon het zelf samen met jou in onze bubbel. Tot het moment dat het mis dreigt te gaan. “Mama waar ben je?” De roep om die basis van bescherming en veiligheid…. dan is mama bij je. Een moeder, die kopzorgen wegneemt… je bij de hand pakt en liefdevol de juiste richting op draait. De moeder in de buurt, naast je staat, wanneer het nodig is een stille pijn wegneemt. “Moeder laat los en geef me de hand”.

februari 2024

Doetip: Bedank hardop de onderbuik. Uit het verkrampte hoofd vol zorgen, een weg naar een ontspannen gouden hart. Krampachtig vasthouden geeft stress. Draai het om. Losjes geeft ontspanning. Maak zachte draaiende bewegingen, de armen losjes van boven naar beneden. Houd ouder of kind losjes vast en beweeg met een zachte moederkant. Leg handen dankbaar op de onderbuik (of van de ander). Zeg ‘bedankt voor alles iedere maan’. 

“vastlopende gedachten, gevoelens, liefde en lichaam…. vol vernauwing vast verkrampt…. vrouwelijke liefde vol in balans gaat de gouden maan“