nee of ja

Het valt me de laatste tijd op dat ‘nee’ zeggen een beetje de standaard reactie is wanneer mijn kleine meid vraagt om iets. Een antwoord die in eerste instantie gebaseerd lijkt op een angst voor iets ‘gevaarlijks’. Soms is het een nee uit een moment van automatische piloot, omdat het maar half binnen komt wat ze nu eigenlijk vraagt.

En ja, ;), betrap me er nog steeds op dat de automatische piloot van angst de eerste overhand heeft. Toch komt het vaker voor dat de nee even terugdraai naar een trouwens even wachten. Wat wil je met blote voeten in het zand. Tuurlijk mijn schoenen gaan nu ook uit. Chocolade op mijn gezicht waarom niet? Lekkerdere lippenstift is er niet. Vijf minuten voetballen in de tuin? Zet het eten op een lager vuurtje. Het zijn de tijden waarin we ongegeneerd hard kunnen lachen samen. Prima, wat is het probleem? Naast het extra nadenken om haar slippers of jasje mee te nemen. Extra eten of duidelijk aangeven waar de grenzen liggen…. dat na 3 chocolaatjes het echt klaar is… Ja daar komt dan uiteindelijk toch de nee tevoorschijn. Nee je mag niet tot elf uur opblijven. Nee een vierde is niet nodig. nee niet langer dan tien minuten…. Nee komt bij die kleine niet voor. Ze gaat grenzeloos door tot ze erbij neervalt. Om er een magische draai aan te geven, is er een spelletje van gemaakt om random ja en nee naar elkaar te roepen, tot de laatste opgeeft.

Gelukkig heeft die kleine magicgirl een mama die met haar blijft spelen. Een spelletje dat mijn antwoorden ‘nee en ja’ met elkaar blijven spelen.

juli 2023