Nootmuskaat

Daar sta je dan, op je eerste feestje in Nederland. Tegen de muur aan, beetje hangen bij de andere kerels. Je staat daar, voor je uit te staren. Beetje saai eigenlijk. Van een afstandje bekijken, want mijn interesse is gewekt. In de klas hangt een heerlijke mannelijke geur, precies de juiste hoeveelheid. Teveel ervan zou misselijkmakend zijn geweest. Net even dat vleugje om op te vallen, dat we weten dat jij het bent. Genoeg om mijn aandacht te krijgen en mij ermee te bedwelmen. Het laat me niet los, sindsdien zit je in mijn hoofd. Je verhaal vertelt vrij weinig. Je bent hier nog niet zo lang geleden gekomen, vanuit Indonesië met je broers en zusje, verder onbekend. Zou meer van je willen weten. Je bent niet een super opvallende verschijning. Je kunt met iedereen een kort praatje maken. Met iedereen kleine beetjes kletsen, gewoon geen ruzie, geen woorden, wat complimentjes. Haast vanzelfsprekend… Je hoort er gewoon bij.  

Zal ik tegen je gaan praten? Je kant op kijken en hopen dat je terugkijkt….

Van de zenuwen komt de buikpijn opzetten. Snel ren ik langs jou en de anderen heen om naar de toilet te gaan. Oooooh net op tijd, krijg er flinke buikpijn van…. of heb ik iets verkeerds gegeten? 

Heb wel peperkoek en speculaasjes op vanmiddag bij de thee? Misschien teveel geweest van het goede? of de pittige soep? Het gaat gelukkig iets beter, ondanks dat ik weer langs de jongens moet lopen. Op zo’n moment ben ik me zo bewust van mezelf…

In een mooi lichtgekleurd okergeel rokje rondlopen, die valt wel op. Zou hij me in de gaten hebben? Graag wil ik bij hem opvallen, dat hij mij ziet staan. Alleen hij kijkt niet veel om zich heen. Rustig laat hij het een beetje over zich heen komen. Daarentegen heb ik niet geslapen afgelopen week. Van de zenuwen bijna niets gegeten. Het is allemaal een beetje too much, kan alleen maar aan jou denken. Wat ik allemaal van je wil weten? Pffff mijn hoofd is vol en leeg tegelijkertijd…. warm, warmer en dan begint het te draaien. 

Een blik zijn kant op hopend op oogcontact. Zou hij het in de gaten hebben? Och nee mijn buik, gerommel. Oh nee opschieten….  het word gevaarlijk in mijn buik. Snel weer langs de jongens op weg naar de wc. 

Dan hoor ik mijn naam…. Iemand roept mijn naam en mijn hart gaat tekeer. Hoe graag ik ook wil stoppen om met hem te praten…. doorlopen anders gaat het niet goed komen. 

Het schaamterood staat op mijn wangen en weet niet hoe ik ongestoord weer terug kan gaan naar het feest. mezelf vermannen en hopen dat er niemand na mij de wc in wilt.  

De deur van de wc open en Oooh wat gênant dit…. als de deur van de toilet opengaat…. staat hij te wachten….. oh neeeeee… Ik kan door de grond zakken van schaamte….

Knalrood op mijn wangen en mijn hart gaat tekeer…. kan hem niet aankijken….rode vlekken in mijn gezicht…. het wordt warm. Snel verdwijnen uit dit hok, uit deze setting. Doe net of ik hem niet zien en weg…. langs hem af. Tijdens het wegrennen, pakt hij mijn hand. “Gaat het ok met je?” vraagt hij met een warme zoete stem. Met mijn gemaakte stem: “Tuurlijk gaat goed, doei doei”. Hij heeft mijn hand nog stevig vast en door de weerstand van mijn lijf de andere kant op, verlies ik mijn evenwicht…. BOEM en val bijna over de drempel. Gelukkig kan hij me net op tijd oppakken en zegt:”mij foelie je niet. Gaat niet goed, je valt bijna. Ziet wit. Niets gebroken? Niet misselijk? Hoeveel vingers? Kom glas water? Ga rustig zitten.” 

Helemaal leeg en beduusd. Begrijp er niet meer van. Mijn gedachten komen en gaan. Wat is er gebeurt? Hoezo? Zitten we hier samen op een bankje. Daar komt hij aan met een glas water en koekjes. Ik zit met mijn mond vol tanden en vergeet alles om me heen. Het is een roes, een droom…. Hij vertelt zijn mooie verhalen over Indonesië. Hij wilt dokter worden om zijn familie te helpen. Zijn blouse heeft dezelfde kleur als mijn rokje. Vullen we elkaar daar mooi aan. Hij geeft er een complimentje over. Thats so sweet! 

december 2021

“vanzelfsprekende aanvulling beproefd… Soms ver weg, soms dichtbij… mogelijkheden alle kanten op… gewoon zien na pech, de finish is nabij”

Doetip: Vanzelfsprekend is onherkenbaar. Soms is er iets ergens wat we niet meer beschouwen, maar het is er. Wat/wie is voor jou vanzelfsprekend? Opnieuw herkennen, zien, proeven, ruiken en voelen van wat er alle tijd al is geweest. Nieuwe ontmoetingen, nieuwe belevingen, nieuwe verhalen van wat er al is.