Passiebloem

“Heb ik goed geslapen mama?” de vraag trilt door onze slaapkamer. Na een slapeloze nacht waarin de zorgen bleven spoken in mijn hoofd. Mijn lijf geen kalmte kon vinden door de onrust die er heerste. Zenuwtrekken mijn armen en benen laten bewegen als een poppenspeler. Het is niet de eerste keer dat dit soort nachten mijn balans verstoren. Het kost me moeite om wakker te worden vanuit een diepe slaap. Eindelijk heeft een aantal uurtjes eerder de vermoeidheid mij in een houdgreep. Ik ben jaloers op jouw heerlijke diepe slaap en ben tegelijkertijd dankbaar dat jij heerlijk ontspannen kunt liggen in je bedje. “Je hebt heel fijn geslapen ladybird, goedemorgen meisje.” De beste start van de ochtend na een slepende nacht, is jouw stem die me wakker maakt, “goedemorgen mama.”

“Je ziet er prachtig uit!” vol bewondering kijk ik naar de manier hoe je de kleding showt. Het jurkje dat door mij is klaargelegd is niet door jouw goedkeuring heen. Ik vind het zo schattig staan, maar je zegt volmondig “Nee, dat doe ik niet aan, mama.” Ondertussen liggen wat shirtjes en broekjes op de grond, want je zoekt iets specifieks. Het kost me moeite om niet nerveus te raken van de lange tijdsduur die deze zoektocht kost. De zenuwen bouwen zich op wanneer al die kleding op de grond gegooid wordt. In mij begint iets op te borrelen, vingers krijgen een onbehagelijk gevoel. Ik ga mijn vingers af en tel tot 10. Een zucht om mijn kalmte bewaren, want mijn doel is om jou de gang te laten gaan op dit moment. De voorkeur gaat naar een zomers katoenen topje met flamingo’s. Aaaaaah, dit shirtje is een favoriet van de vorige zomer. Dat die een beetje strakker zit, omdat het 3 maten te klein is, maakt je niet uit. Het enthousiasme straalt van je gezichtje af en trekt het shirtje aan. “En dit broekje erbij mama.” Mijn kleine fashionista draait een rondje, met de door haar uitgekozen kleren voor vandaag. “Prachtig, je ziet er mooi uit, Ladybird.” De trots straalt van je af en zegt, “dat weet ik wel mama.”

“Mama ben ik al groot?” met handen hoog in de lucht langer maken. “Ik ben al supergroot hè mama? Met 3 ben je klein hè? Nu ben ik al bijna 5, echt groot. Bijna net zo groot als jij.” Je serieuze opmerkingen zijn grappig in mijn ogen. Bij het horen van een grinnik ben jij niet blij. “Dat is niet grappig hoor mama,” haar blik spreekt me tegelijk aan op mijn, in haar optiek, verkeerde reactie. Onze dynamiek is hilarisch en met moeite onderdruk ik een lach bij het horen van je opmerking. De sfeer wordt iets meer gespannen, want jij vindt het echt niet leuk. Het gaat hard de tijd en jouw ontwikkeling. Je laat steeds beter merken, wanneer het niet gaat zoals je dat wilt. Bij het zien van de vrolijke blik en jouw vurige blik mijn kant op, is het een moment in afwachting welke kant het op gaat. Zitten we op dezelfde golflengte of gaat het de andere kant op? De spanning trilt in mijn oog. Ladybird ziet dat er iets gebeurt in mijn gezicht en we schieten beiden in de lach. De sfeer kalmeert en ze gaat richting haar kamer. Daar hangt een roze meetlint met daarop haar lengte, schoenmaat, en soms kledingmaten geschreven. Voor het meetlint sta je klaar met je hand boven je hoofd. “Kijk mama zo groot ben ik. Bijna 5,” maar dat mag nog even duren.”

“Mama kun je dit?” Je staat in de kamer met je armen in de lucht en je been omhoog. Een poging om je na te doen mislukt en het is nodig om me aan een stoel vast te houden. Het is een genot om je te zien in allerlei poses. Het zijn een soort yoga poses, daar word ik blij van. Ik wil jou yoga leren, maar jij hebt jou idee daarover. Je bent vol overgave aan het voordoen en vertellen hoe ik het dan moet doen. Het is wonderbaarlijk, hoe jij je van de ene naar de andere pose manoeuvreert. Ik geef me over aan jou en laat me volledig leiden in jouw fantasie. Met een kontje in de lucht en op handen en voeten voor de ‘downward facing dog’. De ‘childpose’ komt voorbij in deze ontspannende ochtendsessie. Het is op jouw manier, het is Ladybird yoga. Geweldig hoe jij, mij instrueert welke houding ik moet aannemen. “Je doet het niet goed, mama. Je moet je handen daar doen.” Blijkbaar is het anders dan wat ik dacht. Het is nodig om mijn mindset te veranderen en het aan jou over te laten. Jouw focus is er op gebrand om mij precies hetzelfde te laten doen. Jouw kleine handje laat de richting zien. Het gaat in harmonie tot mijn trillende spieren niet niet goed weten wat er komen gaat. Daardoor is het evenwicht ver te zoeken en boem op de grond. “Jij moet me nadoen, mama…. en ik val niet.”

Daar waar het interne vuurtje van aan gaat…. “Goedemorgen mama”.

augustus 2024

“zenuwen spoken waar nachten harmonieus veranderen in zielsveel houden van”

Doetip: Balans vinden in lichaam, geest en ziel kan beginnen bij rust in de slaapkamer. Ga met de rug op bed liggen, armen en benen wijdt, kwetsbaar openstellen. Sluit ogen een paar minuten. Neem de tijd voor bewustwording van een wakkerend vuurtje? Open de ogen? Wat zie je? Voel je? Wat maakt blij? Kleur, geluid, geur, foto’s, boeken, ander licht, beddengoed, geen tv, telefoon, wifi. Het bed op een andere plek, minder spullen? Hoe wordt het een eigen kalmerende plek om de overgang van slaap en wakker harmonieus te laten verlopen?

Passiebloem verhaal:

“Wat vind jij? Ik weet niet hoe dat allemaal werkt.” Al nachten niet goed geslapen vanwege die date aanstaande vrijdag. Het is gek toch? Nou ja, het is niet dat het vaak voorkomt, dat er een afspraakje gemaakt wordt via zo’n datingapp. “Weet jij wat te doen? Wat we kunnen gaan doen? En wat zal ik aantrekken? Die paarse jurk? Help me please.” Een paar weken zijn we over en weer aan het kletsen, eerst via de app en sinds vorige week hebben we elkaars telefoonnummer uitgewisseld. Oh de zenuwen gaan door mijn buik en met mijn hoofd al in de zevende hemel. De gesprekken lopen vlot en allerlei raakvlakken om niet over uitgepraat te raken. Mijn telefoon trilt in mijn handen… een berichtje. “Wat stuur ik terug? Help me eens. Ik wil niet stom overkomen of…. uh too much zeg maar.” Eerst het huisje van de appel weggooien in de prullenbak, want het trekt insecten aan. Ik loop rondjes op zoek naar de prullenbak. “Misschien verschillende lagen over elkaar, dan kan ik altijd iets uittrekken?” Ik hoor haar hard lachen en een “trek alles maar uit op een eerste date”. In het stadspark, de kern van het centrum is het nagenoeg stil. Het verkeer is hier niet te horen. De drukte van binnen de stadsringen is door de bomen en de muren niets van te merken. We zitten in deze oase van rust te kletsen over de liefde. “Misschien die roomwitte rok? Of die paarse jurk met die sliertjes… Hier zitten en kletsen over het dagelijkse in ons leven, samen met mijn hartsvriendin, doet wonderen voor mij, op alle vlakken. “Oh ja die met die franjes? Die jurk staat je mooi ja.”We zijn de zogenoemde soulmates. Zij kan me rust geven wanneer mijn gedachten weer eens overuren draaien.

De vorige relatie heeft me gebroken, het heeft me veel kruim gekost om daar bovenop te komen. Mijn hoofd bleef draaien en tollen op het einde. Waarom het niet duidelijk was hoe de vork in zijn steel zat…. Het bezorgde me veel migraine en hoofdpijn van de spanning. Voelde me erg onrustig in die tijd en nachten wakker gelegen van het vele huilen. Mijn hele lichaam was verkrampt en mijn lichaam leidde een eigen leven, zoals ook jij dat deed. Hoe kan het gebeuren en ongezien? Ineens, voor de winter was alles verdwenen, alles was weg. Onbegrijpelijk hoe verhalen de ronde gingen en het langs mij af ging? Stil met zoveel vragen en onzekerheid. De antwoorden bleven uit die waren onbereikbaar. In een kringetje werd erover gesproken, alleen….. mezelf erbuiten gezet. De controle volledig kwijt en pas jaren later was de cirkel rond. Stukje bij beetje komt er plaats voor duidelijkheid. Een bizarre tijd, het vertrouwen was verdwenen in alles en iedereen, maar vooral in mezelf. Bevestiging zoeken bij mensen die mij totaal niet kende. In totaal duurde het toen 5 maanden voordat het bij me binnen kwam dat het niet meer okay zat tussen ons. Die bewustwording kwam na 5 keer vreemdgaan wel bij me binnen en heb daar mezelf in momenten volledig laten gaan. Stop! Het is tijd voor verandering. Met behulp van anderen een weg ingeslagen die me 10 stappen voorruit heeft gezet. Het duurt ongeveer 3 jaren om weer balans in mezelf te vinden. Om de harmonie weer te vinden in mijn leven zijn de 3 maanden in Zuid Amerika essentieel geweest. Het zonnige klimaat deed me goed. Het kalme leven geeft me rust en geeft me een beetje vertrouwen terug. Het vertrouwen in mezelf en in de mooie, fijne lieve vrienden die in de loop van de tijd op mijn pad gekomen zijn. Ze zijn op 2 handen te tellen zijn en t maakt mijn cirkel rond. Mijn twee handen in elkaar maakt een rondje met mijn lichaam, samen met mijn hart. Omarm mijn lichaam, omarm mijn hart, met liefde voor mezelf en het vertrouwen in een ander. Met liefde, dankbaarheid en compassie mag mijn hele muur bedekken. Een mooi geschenk dat mij is gegeven.

Mijn onzekerheid lijkt door deze date omhoog te borrelen. Laat mijn vriendin dat gelijk de kiem in smoren door haar woorden, “prachtig mens, precies zoals je bent is meer dan genoeg.”

november 2022