Post

“Mama kijk ik heb iets voor jou”

Je blauwe ogen kijken me onschuldig aan. Tenminste zo lijkt het. Je handen zijn verstopt achter je rug. Je glimlacht stiekem en draait met je lijfje wat heen en weer. Nieuwsgierig vraag ik met mijn allerliefste stem: “Wat heb jij daar?”

Een bijna dagelijks spel, waar je van geniet. Jij hebt iets voor mij, maar voor je zover bent om het mij te geven…. gaat er iets aan vooraf.

“Een verrassing voor jou,” met een grinnik sta je voor me. Een half uur geleden werd er een kleurplaat bewerkt met stiften en glitters. De schaar kwam er aan te pas en je knipt er weer iets nieuws van. Je trekt je niets aan van de troep op de grond. Je loopt van de ene kant naar de andere kant. Trekt weer ergens een la open en een doosje , want daar zit iets in dat je ook kunt gebruiken. Totaal ongezien weet zich een ravage te ontstaan. Op de vensterbank voor en achter, op de tafel, de stoelen, de kast en zelfs in de gang. Door het huis word je gevolgd door een spoor van glitters. Ik kijk door de kamer en de gedachte die het oproept van “wie gaat dit opruimen?” laat ik in een zucht weer wegvliegen. Adem in en vraag je in de genomen rust “Wat heb jij voor een verrassing?”

Het is een verrassing welke klachten en welke benaming over mijn gezondheid de juiste is…. Het houdt me bezig is het chronisch de ziekte van Lyme of de nasleep? Iets dat me langere tijd bezighoudt. Vanwege mijn ongeloof, dat de bacterie of ‘ziekte’ zich op dit moment huisvest in mijn lijf. De antibioticakuur, de rust en alle andere ontwikkelingen hebben hun werk gedaan, mijns inziens. Het idee is ontstaan dat de ravage, die is aangericht mijn lichaam blijvend in disbalans brengt. 

Je trotse blik verraadt in welke hand het cadeautje is verstopt. Ik hou me van de domme. De waarheid laten we even achterwege. Een paar tellen en wat gestuntel later verwissel jij het achter de rug van de ene naar de andere hand. Je rechterhandje gaat naar voren: “Nee hoor mama, niet goed,” je lacht. Vol ongeloof vraag ik: “Hoe kan dat nou? Hey, dat klopt niet. Huh, hoe kan dit?” Het spelletje meespelen is het mooiste wat er dan kan gebeuren. We zijn hard aan het lachen. Daarbij helpt het extra kietelen in haar zij en voor mij haar aanstekelijke lach. Ze wringt zich in bochten om het maar niet te laten zien wat ze achter haar rug heeft. “Waar is het nu gebleven? Ik snap er niks van.” Verstopt in de ene hand of de andere hand. “Welke mama?” Maakt het uit, links of rechts? “Die hand?” mijn blik richt zich op haar rechterhand. “Of is het de andere hand?”

De zoektocht naar duidelijkheid heeft jaren in beslag genomen. Het niet weten maakte me onzeker. Het uiteindelijk weten van waar mijn klachten vandaan komen, zorgt onder andere voor begrip en acceptatie. Het heeft een ontwikkeling in werking gezet naar revalidatie. Waarom is het dan niet opgelost? Wat is het nu dan? Waarom zit er dan pijn? Het werkt op de zenuwen? Heb ik het nog? Waar is het dan? Heet het dan nu nog Lyme? Wat heb ik?

“Kijk mama, wat ik heb voor jou.” Je staat rechtop en je handje reikt naar voren. We kijken elkaar een seconde aan. Vervolgens naar het kleine papiertje in je hand. Opgevouwen als een klein envelopje. “Kijk mama, dit is post voor jou.” Met verbazing in mijn stem: “Zit het in die hand? Hoe kan dat nou? Die was net leeg.” Je glimlacht en drukt je handje verder mijn kant op. “Hier is het, mama.” Het is te schattig om de post van je aan te nemen. “Aaah wat lief. Is dit voor mij?” Langzaam ontvouw ik het papiertje van ieder hoekje, een ienemie envelopje. Vol spanning kijken we naar het kleine papiertje. Wanneer ik het papiertje open vouw….. “Hey wacht eens even….” Je begint hard te lachen, nog harder dan we net deden. “Hoe kan dit? Wat is dit?” Het wordt me duidelijk wat het is. “Hahahaa mama, er zit niks in.” Jouw gezicht en je lichaamstaal laat zich zien met het grootste plezier., dat je me voor de gek hebt gehouden. “Kleine grapjas!” roep ik naar de kleine meid. Samen liggen we krom op de grond van het lachen. Nu kunnen we er samen om lachen, want het maakt ook niet uit, die lege envelop, die lege post.   

februari 2025

Soms is iets zo belangrijk dan wordt dat het doel…. Mis niet wat er onderweg gebeurt… 

“Met het doel voor ogen, onderweg missen, wat er is voorgelogen”

Doetip: Maak het duidelijk voor jezelf, geef het beestje een naam. Door onduidelijkheid kan stagnatie plaatsvinden. Doe een envelopje in de hand en zeg dit is het. Verzin een naam mocht het helpen en schrijf dit in het envelopje. Neem het mee en pak het op momenten van onrust. Stel de vraag: Wat betekent een naam voor mij? Vul een uitkomst en en bedenk wat de uitkomst zou kunnen betekenen. Misschien helpt het om verder te kunnen, om iets in gang te zetten.