Het kleine handje gaat langzaam omhoog. Jouw minivingers zijn verspreid voor mijn buik. “Het is de egel met die stekels”, de woorden komen uit je lachende mondje. Een aantal keren doen we elkaar na en gieren het uit van het lachen. Zeker wanneer ik in je kleine buikje begin te kietelen en jij mij daarop weet nadoet om mij te kietelen. Dit zijn die heerlijke momenten samen voor het slapen gaan.
Het verhaaltje over de egel komt niet vaak voorbij. Wanneer jij het boekje ziet liggen, dan gaat het gelezen worden. De eerste keer dat het boekje werd voorgelezen had je geen idee wat een egel is. Toen was daar de uitleg mijn hand als stekels die jou vervolgens gaan kietelen. Het gaat om de manier waarop de stem wordt ingezet om het zinnetje uit te spreken…. Duidelijk en streng als een echte legerofficier. De letter S spreken we uit met een lange uithaal van de sssssssssssslang….. Die S bijt dan slissend tussen de tanden door.
“Birdy kom je hier?” de angst in mijn stem is te horen. Op het strand rent die kleine alle kanten op. Met je zonnehoedje op als bescherming tegen de zon, ga je op avontuur. Je gaat nieuwsgierig bij andere mensen zitten op het strand. Rustig zit je met hen te spelen terwijl je wangetjes roder en roder worden… “Kom je onder de parasol?” Gelukkig ben je ingesmeerd en houdt een t-shirtje de hete zonnestralen tegen. Toevallig net vandaag is het net over de 30 graden en de zon prikt door mijn huid. De parasol biedt bescherming en de zee verkoeling. Het is heerlijk en rustig, want het is lente. Het begin van de eerste warme dagen. Haren vast of los? Het is warm. Mijn tong gaat over mijn schrale lippen, waar de hartslag in begint te bonken. Na een tijdje begint de temperatuur op te lopen. De warmte zorgt ervoor dat ademhalen minder fijn is. De zon bijt me en begin me niet goed te voelen. Het zweet gutst uit de poriën van mijn voorhoofd en op andere plekken. Het uitzicht door de zon is prima, maar om te grillen in die hitte… Nee ik kan daar niet tegen, mijn humeur begint ook te zakken. Mede omdat het moeite kost om niet misselijk en draaierig te worden. Daarbij loopt die kleine dreumes in het rond en wil ik haar beschermen. “Meisje kom je hier? Kom je bij ons zitten?” maar ze hoort me niet. Het kost me moeite om iets uit te brengen en geïrriteerd sta ik op om naar haar toe te gaan. Dit is een moment, dat het me niet lukt om te socializen. Het begint te duizelen… Waarom zit ze bij andere mensen midden in de zon? Het begint te prikken in mij… word prikkelbaar. Het wordt lastiger om mijn koppie erbij te houden…. en jouw koppie ziet erg rood en lijkt gezwollen…. Mijn meisje heeft niet in de gaten wat er aan de hand is en gaat vrolijk verder. In een wit oversized t-shirt ren je over het hete zand. Je gaat zelfs liggen in de scherpe witte schelpjes of het niets is. Ik wil je beschermen voor de zon en jezelf meisje. Kun je de linken leggen? Bij het zien van je wangen die roder en roder worden… begint het in mijn lijf te kriebelen… het begint echt te jeuken…. Nee het word tijd om je te begrenzen anders krijg je straks nog een zonnesteek. “Birdy meisje, kom eens hier.”Je hoort niets en gaat vrolijk verder niet in de gaten hebben, dat je aan het verbranden bent. Mijn irritatie prikt in mij en het is genoeg… Dan komt er teveel bij me binnen… Hoe leuk en gezellig het ook is dat jij op avontuur gaat…. dat jij je nieuwsgierig in de wereld aan het bewegen bent. Ik geniet ervan, maar dat witte stevige lijfje van jou heeft nog niet eerder zoveel zonnestralen gezien. Nee het is genoeg. De grens is bereikt. Dat zijn de momenten dat het gevecht in mij bezig is, omdat het avontuur en gezelligheid jou gegund is, maar dan komt het besef, veiligheid, bescherming en zorgen voor jou. “Ladybird, nu komen,” roep ik tijdens het omhoog komen. Duizelingen en heb een moment nodig om mezelf bij elkaar te rapen….
De kleine dreumes heeft mij vanuit haar ooghoeken in de gaten. En voor mijn lijf overeind is, rent ze weg en roept, “Pak me dan mama.” Ze begint al sneller te worden dan mij… Voeten doen zeer in het hete zand, “oeh oeh oeh auw oeh oeh, hoe doe je dit? auw oeh oeh…” gillend over het hete prikkende zand met mijn knieën in de nek. De zanderige haren hangen langs een bezweet gezicht…. “Mama indiaantje”, en ze giert het uit. We lopen nu bij beiden overdreven door het hete zand te dansen als twee prototype indiaantjes, te roepen naar elkaar, “oeh oeh oeh”. Over de witte schelpjes lopen we naar elkaar. Tussendoor spray ik de witte zonnebrandspetters haar richting uit. “Kom maar snel richting het water birdy, dat is lekker fris. Met de golven mee. Pak je mijn hand?”Haar mutsje recht zetten. De verkoeling van het water is een verademing. Nauwlettend op de kleine Birdy voor het eerst in de zee naast haar voor de zon, zodat ze in de schaduw staat. Mijn handen gaan naar voren met mijn vingers uiteen om haar vast te pakken. “Mama egel met de stekels!” roept ze naar me. Verbazing over de fantasie van kleine kinderen en lach met haar mee. Ondanks vermoeidheid ga ik in op haar verzinsel, door haar te pakken en mee roepen, “egel met de stekels gaat je kietelen….” Ze giert het uit en hoest van het lachen. Niet in de gaten dat ik de zonnestralen voor haar breek. De zon bijt in mijn rug….. “Mama kijk een slang!” geschrokken stemmetje wijst haar vinger naar iets groens in het water. “Eens kijken meis, ooooh dit lijkt een slang ja, maar dat is alg… Eten uit de zee. Dit zal je niet bijten birdy.” Ik pak het op en geef het groene spul aan haar. Vol verbazing met het groene sliertje in haar hand, speelt ze verder in de fantasie. Het water is heerlijk en het doet ons beiden goed om in de rust te vinden in onze fantasie verhaaltjes. We spelen fijn in de zee tot in mijn ooghoek verschijnt…. een zwart bolletje met stekels…..
februari 2024
Doetip: Iedereen heeft dagen, momenten dat het fysiek, mentaal of emotioneel minder gaat. Schroom niet om gelijk in het begin hulptroepen in te schakelen. Het is ok, om bij de eerste beten, steken en prikken, terug te trekken, om op te laden, te rusten of intern strijd te voeren. Veiligheid, bescherming, zorgen voor en begrenzen een basis, een rode draad om elkaar bij te helpen door het toe te laten en door te doen.
“egel met de stekels, bijten als een slang
witte soldaten, wijze indianen
grenzeloze rust, intern wrang
begin binnen de banen
hulp is van wezenlijk belang”
CinTa-kracht 