Salie

“Wat ben je aan het doen, birdy?” Haar mondje gaat op en neer en er ontstaan rare geluiden. Ze haalt haar schouders op en gaat verder. Ze kijkt me aan met een ondeugende blik in haar ogen. Haar mondje getuit. Dan gaat haar hoofdje gebogen naar voren. Een witte dot spuug ligt 2 seconden later op de grond. Het neemt best een flinke ruimte in beslag. Verbazing over wat ze aan het doen is, maar lach er ook om. Ze steekt haar tong uit en rent weg. Ze kan hard rennen en dan komt ze terug met rode wangen. Hijgend met zweetdruppeltjes op de lippen en wenkbrauwen. “Take ’n easy birdy” en vraag me tegelijk af of het überhaupt bij haar binnen komt.

Zondagochtend en het is te vroeg om op te staan… 7 uur kom je bij me liggen in bed. Gelukkig word je wakker van het feit dat je wilt plassen. Het geluk dat jij vanaf je 2 jaar al droog bent. Supertrots na een paar maanden ook in de nachten. Je had een luier aan, maar die waren elke ochtend droog. Midden in de nacht deed je een plasje samen met mij en dan ging je weer verder slapen. Nu slaap je door en word je er vanzelf van wakker. De natte nachten kan ik op mijn hand tellen. Ik ben me er van bewust dat door alle veranderingen van fases het terug kan komen. Tot op heden doe je het fantastisch en kan ik slapen in de nacht. Een goede nachtrust is echt belangrijk, maar helaas komen er in de nacht aanvallen waar weinig vat op is. Nachtmerries over vroeger en angsten. Een aantal nachten per week van migraine breken me op… Een pijn die totaal geen doel heeft en ontzettend veel effect heeft op de rest van de dag.

Het sinds kort op tijd opstaan voor school, dus uitslapen zit er niet meer in. Ik ben moe dus alle hoop gevestigd op zondagochtend uitslapen… Daar ga ik al de mist in. Om 7 uur gaat bij jou de natte wekker af en komt bij me liggen in bed. Je bent lief en komt bij me liggen. “Mag mama nog uurtje slapen? Doen we nog één ronde en dan worden we wakker.” Birdy is een schat, maar slapen gaat hem niet worden. Het zingen als een kleine zachte nachtegaal naast me in bed. Dan komen de cijfers voorbij en wat letters. Een kusje en een knuffel…. Tussendoor met het beetje lucht dat boven in de longen zit, ontsnapt zachtjes mijn stem “slapen, slapen, slapen…. ” Haar liefkozingen zijn in strijd met mijn ogen, die niet open willen. Mijn stem die niet in staat is om klank uit te brengen… Je handje voelt of er lucht uit mijn mond komt. Je vinger tikt op mijn keel. Ondertussen haal je je neusje op. Je hoest een paar keer. De slaap wil mijn lichaam niet verlaten…. Dan komt de drang op mijn blaas…. Al mopperend en geïrriteerd in de badkamer om het overtollige water te lozen… Nee dit zijn van die momenten dat het intern in conflict is met wat er moet gebeuren… Er zijn ochtenden dat het de vermoeidheid de overhand heeft en het me niet lukt. Dan komt de mopperbrigade….

“Kom maar we gaan naar beneden!” gaat het streng. Met een irritatie van het moet, maar het lukt niet…. Die kleine meid heeft me superlief wakker gemaakt. De zachte manier, die ik iedere ochtend waardeer ondanks het moe zijn. Waar ik mee om kan gaan, waardoor we langer kunnen blijven liggen. En dan na een paar slechte nachten, migraine, oververmoeidheid, pijn, het warme en koude, komt een bulk eruit…. Het zweet gutst aan alle kanten eruit. Dit zijn momenten dat je met zijn tweeën moet zijn…. De momenten waarop iemand haar kan troosten, omdat het mij niet lukt…. Schuldgevoel dat ze maar één ouder heeft… De waterlanders mogen vloeien bij mij…. De tweestrijd in mezelf doet me pijn en het moet eruit. Dus loop naar beneden om het er uit te gooien, waarop de kleine birdy me aankijkt met angst in haar waterige oogjes. De snottebellen over haar gezicht, roept dat ze niet alleen wilt zijn. Dit is precies het moment, dat mijn adem hoog zit…. Alleen de ruimte nodig heb om mezelf lucht te geven . “Wacht even, twee minuten!” Het komt er minder tof uit dan ik in mijn hoofd had. De nuance is ver te zoeken en mijn irritatie is overgegaan in een boosheid. Het gaat niet eens meer om nu…. Het gaat om een langdurig opgebouwde spanning, die zich nu via deze kant een weg heeft gevonden om eruit te komen….. Boven aan de trap klinken de woorden van mijn geschrokken birdy….Dan begint de schaamte en het verdriet voor haar om de hoek kijken…. en kijk om me heen als een tazmanian devil voor een oplossing. Er ligt een handdoek en houdt die onder de koude kraan… Mijn hoofd overspoeld door de hitte, die de boosheid met zich mee brengt. De woorden trillen door de keuken….Mijn gezicht onderdompelen in het koude om mijn boosheid te laten schrikken. Om mezelf te laten schrikken en dat is precies gebeurt… Daarna was het rustig en stil. Het werd stil in mij, die de kletsnatte douche van net aan het verwerken is. Naar boven om die kleine lieverd een knuffel te geven. “Sorry lieverd mama was boos. Goed dat je me even hebt gelaten.”

Een paar dagen later zit ze te spelen met spuug in haar mond. Het zal niet de laatste keer zijn, dat ze dat doet. Ze spuugt het op de grond, bellen blazen en gewoon fijn om het in haar mond te hebben, vertelt ze mij. Bellen blazen heeft ze van mij. Heb mezelf er achteraf gezien op betrapt, dat ik bellen blaas met mijn spuug…. Ergens rustgevend om samen bellen te blazen. Dan komt haar kleine vingertje mijn kant uit en knalt een bel uit mijn mond. Haar handje ontvangt een aantal natte spetters. “Bah vies,” roept ze. Mijn lach kan ik niet inhouden, want haar gezicht gaat plots naar onweer…. Ze zegt boos, “dat is helemaal niet grappig hoor.” Haar handje wrijft ze af aan mijn shirt. “Hahaha is dat grappig dan?” vraag ik haar met een lach. Meestal kan ik dan kietelen ofzo en dan lachen we samen verder. “Ik loop even weg” zegt ze en steekt haar tong uit…. Ze loopt naar de gang en mompelt wat boos. Dan komt ze terug de kamer in gelopen. Ze geeft me een dikke knuffel en een dikke lik over mijn wang…

februari 2024

“frisse wind en natte lucht klaren,

wie rook over gang,

ontdek en vind jouw nieuwe ware”

Doetip: Steek de tong uit in de spiegel. Kijk ernaar en bestudeer het mondgebied. De tong regelmatig goed schoonmaken. Lichamelijke klachten zijn soms onverklaarbaar en brengen angsten met zich mee. Neem geen blad voor de mond en praat erover. Kijken naar de dieperliggende lagen kost bloed, zweet en tranen. Praten lucht op en maakt het bovenal luchtiger. Steek dan nog eens de tong naar de spiegel met een flinke knipoog.