Supermarkt

In het verleden is er meerdere malen een mand met boodschappen achter gelaten, omdat de paniek insloeg. Het doet iets met me, dat gevoel. Dat gevoel overvalt me. Het enige dat dan bij me binnenkomt is “wegwezen”. Vluchten zo snel als het kan. Het gevaar dat dreigt is wat er op dat moment op me af komt. Alles daar kwam in die tijd op me af de rijen, producten, de keuzestress, de mensen, de blikken, de hele route door de winkel heen en daarnaast de boodschappen.

Gelukkig zijn er al meerdere uitdagingen in de supermarkt overwonnen en kan tegenwoordig boodschappen doen zonder er teveel over na te moeten denken. Ga niet op vrijdag of zaterdag naar de supermarkt tenzij het echt noodzakelijk is. Toch de uitdaging soms aangaan en zonder briefje naar de supermarkt. Of eentje waar ik nooit kom, of de zelfscan gebruiken. Ja ja deze zijn voor mij een uitdaging omdat mijn brein in stopstand of vluchtstand gaat bij te veel prikkels.

Okay vandaag in de supermarkt zonder briefje en de eerste boodschappen liggen in het mandje en dan staren er meerdere blikken naar me. Blikken tomaten, blokjes, puree, merken, biologisch dan sta ik daar te staren naar die blikken. Heb ik dit nodig? Uhm wat eten we vandaag? Oh ik weet niet. Loop even een rondje dan kom ik er wel achter. Na keer zoveel lijkt mijn hoofd leger dan daarvoor. Misschien dat mijn mandje verraadt wat op het lijstje stond. In mijn ooghoek merken de medewerkers mijn verdwaalde blik en ze staren naar mij met een blik of er iets mis is met me….

Zal ik vragen aan hen waar het staat? In mijn zoektocht naar, waar ik op zoek ben naar woorden in de wirwar van de winkel. Sta stil en staar naar de blikken tomaten en voel de blikken…. Nee ik ga niets vragen. In de stilte schreeuw ik naar die blikken. Jullie laten het merken, merken dat er iets mis is met mij. Mijn verdriet blijft verborgen achter het gelach, jullie lach.

Doet het iets met die ander? Jullie lachende blik om mijn zoektocht, mijn verdriet, mijn uitdaging? Onbekend voor de ander wat een rondje supermarkt voor iemand kan zijn. Onbegrip voor de onbekende…. Ach het zullen vragen blijven voor mij. Eerst mijn boodschappen afrekenen, want vanavond eten we pasta met tomatensaus.

maart 2023

Het doet iets met me. Jullie blikken naar elkaar, terwijl mijn woorden zoeken in de wirwar. Er is iets met je. De stilte schreeuw en staar. In het lachen van de ander verblijft mijn verborgen verdriet. Doet het iets met de ander? Onbegrip naar mijn zoektocht. Vragen die blijven hangen in de lucht en bij hen is het allang klaar…