Valeriaan

Vrolijk de buren groeten en je handje zwaait in de lucht: “goedemorgen, wij gaan naar school!” De weg vervolgt met hinkelen over de grijze, vierkante stoeptegels. Een goedemorgen naar de poes, die meestal in de ochtend ontwaakt voor het raam een straat verder. De ochtendroute verandert in een speelse beleving. Stoppen en rennen “Kom op mam, rennen en……. Stop!”

Woelen maakt de nacht weer lang. Het onrustige gevoel in mijn benen. Lopen de mieren over mijn huid? Rillingen over mijn lijf. Geen positie die fijn ligt… Het enige dat dan helpt is draaien en rollen in de hoop dat de slaap mij pakt. Een nachtelijke plaspauze is mij niet vreemd. Teveel water of ontregelde zenuwprikkels? Wat veroorzaakt drang, drang om te plassen en te bewegen? Een blik op de rode cijfers van de radiowekker. ‘Welke dag is het vandaag?’ Het besef dat het een schooldag is sijpelt dan langzaam binnen. Een diepe kreun verlaat mijn longen…. Iehhhhhhh. Vanuit mijn rug uitrekken van links naar rechts als een katje. Mijn bedje ligt nu zo lekker…. Ben moe prrrrr……. “Ladybird ik hou van mijn bedje en van jou…. Goedemorgen meisje.” De liefdevolle ochtendbegroeting wordt beantwoord met het geluid van een lange scheet. ‘Prrrrrrrrrrrt’ is door de kamer te horen. “Wow, komt dat uit jouw kleine kontje?” vraag ik haar. De kleine begint met een lach en springt op mijn bed. “Ruik je het mama?”

Heerlijk om wakker te worden in jouw geurende vrolijkheid. Toch gaan mijn gedachten naar momenten van vroeger….. of het boodschappenlijstje…. Wat er beter kan…. Mijn hoofd maakt in de nacht overuren…. Hoe zou het zijn, zonder zorgen, zonder hoofdpijn, zonder ontregeld zenuwstelsel, zonder mineur…. Waar komt het allemaal vandaan? Perfectionisme, onzekerheid, het willen leren, verandering aan brengen? Ik ben zo klaar met die nare gedachten, die overheersende, destructieve gedachten. Gedachten dat ik het niet goed doe, dat ik niet leuk ben, dat ik er niet toe doe, dat ik niets te zeggen heb, dat ik het niet waard ben…. Een donker randje kleeft aan mij, melancholie…. Ben verre van perfect…. Heb zelfs een kattige kant die weleens kan uithalen… Fysiek laat het afweten….. Een geur vindt zijn weg via mijn neusgaten…. Ja en scheetjes kunnen stinken…. Zelfs uit jouw kleine kontje…. Lachend op handen en voeten zit je voor mijn gezicht met je kleine achterwerk pffffffft….

Nu eerst: uitrekken. Mijn armen naar boven en handen in een vuist. Van links naar rechts gaat mijn rug gekruld en mijn benen de andere kant op… het kraakt aan alle kanten. Hoofd ronddraaien aaaaargh. Er komt een grunt geluid uit me om jou en de dag te begroeten. Samen knuffelen, dat geeft ontspanning. Gekruld in elkaars armen… De tijd is om te vergeten. We komen te laat op school…. Een moment van stress gaat door mijn lijf…. Alleen alles in me zegt…. Het kroelen in bed is nu…. Nu samen dit…. Ok ik geef me eraan over. Het is ok om te laat te komen… niet gaan stressen om een poging te wagen op tijd te komen…. Nee voor nu het moment om samen met mijn meisje te kroelen en te stinken in ons bedje. Prrrr prrrr prrrr…

Ontspannen en zwaaien naar die nare gedachten. Ze zullen voorbijkomen maar ik wil ze niet meer aanraken. Ik wil ze niet meer groter maken dan ze zijn. Deze overtuigingen krijgen bevestiging in onbenullige gebeurtenissen die de aandacht niet eens waard zijn… Maar die bij mij onderhuids zijn gaan leven. Tot in het diepste van mijn zenuwen zijn gaan leven. Rusteloos in de nachten gaan mijn benen alle kanten op. Geen manier die lekker ligt om de rust te pakken, waardoor overdag mijn kattige humeur de meest vreemde sprongen kan maken. Het wordt tijd om die kittige kat een andere ronde te laten maken…. Niet die gebeurtenis af te gaan katten, maar uit te halen naar die gedachten. Die nare gedachten hebben mij in de houdgreep, wanneer onrust intern overheerst. Nerveus om me heen schoppen tijdens de slaap. Bont en blauw. Innerlijke kwelgeesten schoppen de grond onder mijn voeten…. Vandaag gaat het veranderen. Ik begin het door te krijgen, hoe het bij me gaat. Deze kwelgeesten willen me helpen, beschermen…

“Stop mama” zegt de kleine Ladybird vrolijk. Ze stapt eerst met haar voeten in het zand. Een paar stappen rennen en dan volgt daar met beide voeten stampen in een plas water. De spetters vliegen in het rond. Mijn broek is vies van de modder. ‘Ok ik doe mee’.

Gelukkig komen we weer op rustige pootjes terecht…. in de aarde en/of het water… uiteindelijk aan de oever.

juli 2024

Doetip: Uitrekken van top tot teen alle spieren draaien van links naar rechts en andersom. Visualiseer het bij een kat/poes, die zijn rug omhoog en omlaag doet. Het uitrekken van de pootjes tot de snorharen. Maak het af met het geluid ‘pfffffft’.

“rollen in water en aarde, in het nu zoeken van eigen-waarde”

Wat is het heerlijk in het zonnetje. Iedere dag lekker luieren en ontspannen op mijn plek. Een keertje strekken en uitrekken. Mijn oog valt op iets in de verte. Zwaait er iets? Zwaait ie naar mij? Geen idee wat of wie het kan zijn. Mijn neus gaat de lucht in en de neusvleugels op en neer. De wind neemt een aangename zoete geur met zich mee en pakt mijn aandacht. Ogen en lichaam staan scherp. Met de focus naar het gedaante dat op en neer gaat. Het is onduidelijk wat het is en de drang om te willen weten wat het is, is groot. Wat zou het zijn? Alleen de warmte van de zonnestralen zijn fijn op mijn vacht…. Mijn koppie draait naar achteren en geniet van het moment. Mijn neus begint weer te kriebelen en de nieuwsgierigheid groeit. Wat is dit? Aah wat vervelend nou, dit verstoort mijn dag. Mijn hele planning gaat overhoop zucht, maar wat of wie is dat daar? Het blijft maar zwaaien en die geur oooooh die wil ik opeten. Eerst weer even uitrekken aaaaaah. Het been trilt en spant zich aan. Na wat rek en strekwerk gaat het soepeler. Chillen is fijn…… Maar die geur oh die geur, weer gaat de neus in de lucht en volgt naar de ‘zwaaier’. Mopperen de mopper, omdat de geur bedwelmd en roept tegelijk. Wil eigenlijk ontspannen, alleen de geur lonkt me naar zich toe. Aaaah ok een kijkje nemen dan. Eerst nog een keertje flink de pootjes strekken, want ze trillen van de spanning wat daar te vinden is. Na een een flinke zucht in een sprong omhoog. Wat staat die nou te zwaaien man, die lange stengel. Heeft ie nou een hoedje op? Is het een wit hoedje? Zucht en lopen maar.. Langzaam sjokkend die kant op, met een kermend zuchtje krampachtig de kant op van de “zwaaier”….

Oh nee water, de spanning is hoog. Oei het is nu oppassen, want de “zwaaier” staat dichtbij het water. De trillingen in mijn lijf schokken. Mijn lichaam staat nu in een staat van uiterste alertheid. In een hoge concentratie en voorzichtigheid sluipt mijn lichaam die kant op. De geur wordt heviger niet perse zoeter niet perse lekker maar opooooooheeeh die geur pakt me….. Hoe dichter en dichterbij hoe meer prachtig het wordt. Het is een droom waar ik in kom gekropen. Kleine roze witte parapluutjes gaan op en neer. Een droom, waarin gedanst wordt op het nummer ‘singin in the rain’. Alleen de zon schijnt vandaag… ooooh het ruikt… Daar in mijn droom waar iedereen blij is en het ritme van de dag volgt. Alles gaat zoals het zou moeten heen en weer. Lekker dansen samen in de regen van zonnestralen. Zullen we samen dansen? Dichterbij “de zwaaier” er bovenop springen. Samen rollen we over de grond, het is geweldig. Plots is het plons valt mijn droom in het water. Neeeeee geen water, in een hoge snelle sprong en grote schrik, ERUIT!!!!! In de verte roept een stem “Kom daaruit anders zwaait er wat!” Terug naar mijn plekje in het zonnetje. Verder met de orde van de dag.

maart 2023

“Geef me water, want de aarde is droog…. Ken je kater, want de kramp is loog….”

Doetip: Zwaai vrolijk naar iemand die je niet kent. Zwaai ontspannen naar die persoon of je die al jaren kent. Zwaai onbedachtzaam want je hebt hen al jaren niet meer gezien. Het wordt samen lachen of er zwaait wat 😉