Valkruid

Boem, daar ligt ze op de grond. Haar felle schreeuw galmt de straat door. Tranen rollen over haar zachte wangen. Haar verdriet raakt me van binnen en voel wat zij voelt. Toch laat ik het haar niet merken, dat er onzichtbaar draadjes lopen van haar naar mij. Snel ga ik haar richting op, om haar te troosten. Ze is een durfal en klimt overal op, dat maakt het lastig om haar altijd te beschermen. Je klimt zelfs op de toestellen voor grote kinderen. “Oh jee, zorg dat je met beide benen weer op de grond komt meissie.” Meestal met de hulp van mama, dan komt haar handje tevoorschijn. Als een prinsesje komt haar handje naar voren, zodat ze voorzichtig naar beneden geleidt kan worden. Oooh daar lach ik hard om, want ze doet dat ook bij andere kindjes. ‘Boem’ daar ga je weer met je bips in het zand. Een moment ziet het er naar uit dat de tranen komen, maar daar sta je alweer fier overeind. “Heeeeeey” roepen we en daar gaat ze weer omhoog. Even niet laten zien dat ik harder schrik van de val dan zijzelf. Haar gele jurkje is verfrommeld van het vallen en opstaan. Het maakt ook niet uit ze straalt en geniet van het buiten zijn, spelen in de zonnestralen. Nu is de evenwichtsbalk in haar vizier. Je rent hard die richting op en daar struikel je over een hoog liggend graspolletje. “Oh lieverd, wacht ik ben er, mama helpt je.” Maar je duwt me weg en wilt geen troost. “Zelluft doen” zeg je herhaaldelijk tegen me. “Even het gras afkloppen, dan kun je weer verder”. De adrenaline van de schrik schiet af en toe omhoog. Wil haar lekker haar gang laten gaan, maar ook bij haar blijven. Ze gaat van de ene naar de andere speeltoestel als een geoliede machine. Het is goed dat ze niet ziet wat er intern bij mij gebeurt, want de spanning blijft aanhouden bij mij. De angst voor vallen is bij mij groter dan bij haar, want zou het erg vinden wanneer ze mijn angsten overneemt. Mijn trauma van vroeger mag in het verleden blijven en hoeft zij de last niet van te hebben. Ze hebben me de hele nacht toen wakker moeten maken en heb daar lange tijd last van gehad.

Het is mooi om te zien hoe het vertrouwen bij haar in haar kunnen groot is. Terwijl ze aan het klimmen is, valt me op dat ze teruggaat wanneer het bij haar te spannend wordt. Ik ga bij haar staan en geef aan dat het mooi is hoe bedachtzaam ze is. Niet dat ze enig idee heeft wat ik daarmee bedoel, maar de toon en rust in mijn stem snapt ze wel. De overdekte glijbaan vindt ze eng omdat die donker is vanbinnen. Ze staat al vrij hoog en ze zegt, “mama vangen”….. Het gaat iets te snel en half met het opvangen liggen we samen op de grond. Ze ligt bovenop me en lacht hard waardoor ook ik moet lachen. Een vrouw op leeftijd komt langzaam aangelopen en vraagt of alles oké is. “Zeker dank u,” terwijl de tranen over onze wangen rollen van het lachen. “Gelukkig en fijn dat het hier weer schoon is gemaakt vanochtend. De jeugd staat hier vaak in de nacht narcotica te gebruiken. Ze laten een flinke troep achter.” Mijn kleintje gaat weer verder naar een schommel en al kloppend knikkend naar de aardige dame met prachtige lichte haren. “Klopt het was me ontglipt dat ze vandaag puin zouden ruimen. Het was nodig hè?” Met een half oog naar de schommel kijken wat daar gebeurt. De vrouw loopt ongemakkelijk een rondje om het het plein. Ze hinkt een beetje en hangt wat naar links. Dan zwaait ze zachtjes met een gebogen arm gedag bij het naar binnen gaan.

Samen gaan we in bad en tellen de plekken op onze benen. De schuim in het bad kan niet genoeg zijn en je benen gaan dan alle kanten op om het water te laten schokken. Een flink golfslagbad maak je ervan en dat werkt super ontspannend. Tijdens het eten slaapt haar hartje al bijna. Haar oogjes vallen al naar beneden. Wat zal ze weer lekker, moe en voldaan in slaap vallen. Heb een tijdje gedacht klopt dit wel? Gaat het zo makkelijk het naar bed gaan? Wanneer begint het huilen of ligt ze echt gelijk ligt te slapen? Het is al 3 jaar een schone slaapster met een paar overgangsnachtjes. Zo moeder zo dochter van die slaapmutsen. Iedere avond weer dankbaar en voldaan, wanneer ze veilig en rustig in haar bedje ligt te slapen.

November 2022