Verloren

‘Sint Antonius mijn lieve vrind zorg dat ik mijn sleutels terugvind’ dat is een spreuk, die een vriendin me leerde. Een van die dingen, die in mijn geheugen blijven, wanneer ze in mijn gedachten is. In die tijd was zij haar sleutels kwijt en ik mezelf. Kon Sint Antonius mij helpen? Of is er misschien een engel die mij kan helpen mezelf terugvinden. Chamuël spreek ik in die tijd ook aan en zie dan regelmatig een wit veertje op mijn pad tijdens het wandelen. Dit witte veertje is een symbool geworden om vertrouwen te hebben in het universum en daar maak ik deel van uit. Het vertrouwen dat met liefdevolle intenties en vanuit het hart een richting is die een mooie basis biedt.

Iedere dag wakker worden en geleefd worden. Leven los van mezelf verdrink ik in de geneugten van de nacht. De nacht is donker en loop er verloren rond. Alle hulp is welkom om mezelf terug te vinden, de weg te wijzen om mezelf te vinden.

De hulp heeft zich in de veel verschillende vormen aangeboden en met beide handen aangenomen. We zijn op zoek gegaan naar wie ik ben? Wat wil ik nou eigenlijk? Welke kant wil ik op gaan? Welke mogelijkheden zijn er met de capaciteiten die mijn gezondheid biedt? Heel veel vragen over mezelf en de mogelijkheden en nu stel ik mezelf regelmatig vragen om te voelen welke kant op te gaan.

In die tijd is een teruggetrokken leven met een handjevol vrienden en heel veel rust, dat helpt. Terug naar de basis, waar ook daar ik me een tijdje verloren voel. Tijd en rust helpt om erachter te komen wat mij blij maakt op verschillende vlakken. Een poging om een beeld te scheppen van wat mijn droom is. Wie ik wil zijn en wat mij gelukkig maakt. Vragen stellen en ervaren wat het dan is. Bij mij is het antwoord niet in een klap duidelijk. Het is passen en meten met een gezondheid die veel aandacht nodig heeft. Toch komen mijn doelen aan bod, want opgeven is geen optie.

Een aantal van mijn dromen zijn uitgekomen en zijn zich aan het waarmaken. Steeds verder breidt mijn wereld zich weer uit. Ik kan me dan weer even verloren voelen in waar het naar toe gaat. Terug naar de rust en basis. Witte veertjes komen in het zicht en het vertrouwen komt dat er liefde om me heen is. Een lach verschijnt op mijn gezicht bij het zien van een veertje. Knipoog naar het veertje en bedank de Engelen voor hun aanwezigheid. Welke naam de onzichtbaarheid krijgt die mij het vertrouwen geven maakt niet uit. Voor mij zijn het engelen daar voel ik me goed bij. De grootste engel loopt voor me uit, die bezorgt mij de grootste lach op mijn gezicht. En natuurlijk om de weg te wijzen ;).

juni 2023