Weegbree

De eerste keer dat mijn kleine meid alleen bij opa en oma is, zodat ik naar school kan. Ze is 10 maanden. Sindsdien zijn we altijd samen geweest. Een nieuwe fase breekt aan en de tranen vloeien over mijn wangen… Onze veilige bubbel is groter aan het worden. Mijn wangen zijn nat en de zilte smaak ligt op mijn lippen.

Daar in de auto op het kruispunt om naar school te gaan. Welke kant ga ik uit? Linksaf of rechtdoor? Ik wil terug, omdraaien, terug naar onze cocon. Deze fase is voorbij, helaas. Mijn gedachten zijn verzonken aan jouw lieve lach. Aaah mijn kleine ladybird, wat was je verdrietig toen ik vertrok. Ik huil nu met je mee bij het stoplicht. De blik in je ogen van: wat doe je me aan? Hoezo ga je zonder mij weg? Waar ga je naar toe? Kom je nog terug? Het trapt op mijn hart en de brok in mijn buik steekt. Het voelt rot om je achter te laten, maar je bent in goede handen. Je gilde het uit, je wilde het niet horen, hoesten door de snottebellen heen, nee niks stelde je gerust. Dit voelt slecht… want om dan weg te gaan terwijl jij mij vasthoudt en niet meer wilt loslaten… Ik jou eigenlijk ook niet wil loslaten, maar dan toch weerstand geven om los te komen…. Jou gerust stellen en die pleister er snel vanaf trekken, door snel weg te gaan…. Vreselijk. Was daar maar een handleiding of kit voor…. Gelukkig zijn opa en oma er om jou de eerste hulp te bieden.

We gaan door, door naar de volgende fase. Het zou gek zijn, als dat niet was, want het is logisch dat er ook een groei plaats gaat vinden. Een ontwikkeling en daar is dit er een van. Alleen het voelt slecht, mijn hart eruit gehaald en er op getrapt… Ik wil bij jou zijn. Het moment is alleen aangebroken, dat andere zaken gaan meespelen. Deze studie is een heerlijke afleiding en moment van even uit staan. Ik kan mezelf helemaal verliezen in de wereld van de kruiden. Nu moet ik tegen mezelf zeggen, dat het goed komt…. Het komt niet binnen, ik kan het mezelf niet horen zeggen, want het voelt nu verdrietig. Zie jouw blik van vragen voor mijn ogen…. Een diepe zucht en nu zeven keer hardop “Komt goed Cin, het is oké.”

Nu ieder zijn pad, voor een paar uurtjes. Het hoort erbij… De tranen prikken in mijn ogen. Het loslaten is begonnen…. en dit is nog maar een fractie van wat komen gaat. Die gedachten steken de emoties los in mijn buik. Niet over nadenken, het is nu. Nog een keer een diepe teug zuurstof naar binnen en “Yes komt goed!” Na een keer of 7 het herhaald te hebben hoor ik het. Mijn stem klinkt harder en sterker. “Het is oké.” Dan komt het liedje op de radio: “the only way is up!” Hard meezingen door de tranen heen. Waar liggen de zakdoekjes?

Het stoplicht springt op groen, linksaf is de snelste route. Fijn om op tijd op school te zijn en om in de tuin te lopen. Mijn rust te vinden en even te bellen om te kijken hoe het met Ladybird gaat…. Het verdriet was vrij snel weer weg en ging ze weer haar gang.” Dat komt bij mij als een messteek binnen. Tegelijkertijd het besef, want ze heeft geen verdriet meer. Het is dat moment  van weggaan, onwetend wat er staat te gebeuren en de spanning is om te snijden….

januari 2024

Doetip: Een EHBO kitje voor onderweg maken. Affirmaties in de agenda of briefjes in het huis om moed in te spreken. Opbeurende liedjes. Een klein tasje met 7 items bv zakmesje, olie en zalf, pleisters voor onderweg. Maak iets voor jezelf om een hart onder de riem te steken en voorbereid te zijn voor de weg naar de top.

“Fases komen en gaan, snel en onverwacht. Bij kruising kan het steken, hoor jezelf… geef moed en kracht. Eigen bereid bovenaan.”