Wijnruit

Verbazing hoe een kruid op het pad komt. Mij meer weet te geven dan gedacht. Je komt in mijn schoot geworpen op het moment dat mijn ogen gesloten zijn. Mijn zicht is wazig. De pijn in mijn achterhoofd is vaste prik. Ellende duurt 1,5 jaar en niets helpt om het te ontnemen. De migraine ontneemt me het licht en donker is wat fijn voelt. Het is duidelijk dat stress een grote factor is. Duidelijk waar het vandaan komt. Alleen is het daarmee niet weg.

In de lente kom je voorbij. Mijn birdy speelt op het kleed met een nieuw vriendje. Het geeft me rust door jouw duidelijk aan te geven dat het kleed jouw speelveld is. In de tuin wandel ik er rustig omheen. Het prille geluk van de net gemaakte vriendschap is heerlijk om naar te kijken. Al bespiedend, met mijn ogen half dicht voor de schitterende zon, foto’s maken om het schattige moment tussen de twee kersverse vrienden vast te leggen. Hoe ontspannen kan het leren kennen gaan tussen jonge kinderen. Je staat open. Bewegen in de ronde van de walnotenboom, dansend door de opgroeiende verse groene kruiden in de beginnende lente. Mijn zijn is meer gesloten voor de buitenwereld. Krampachtig proberen de migraine buiten de deur te houden…. Binnenlaten van alle prikkels maakt dat gesloten het makkelijker maakt…. tenminste… Tot iets binnendringt en dan ineens boem. Mijn pad gaat jouw kant op, nog 4 of 5 stapjes van jou verwijderd. Net voor de bloei, van je prachtige bloem, loop ik langs je heen. Jij wilt mij een kusje geven op mijn armen… Mijn hart begint sneller te kloppen. Hebben we elkaar gevonden? Is het een droom?

Mijn dochter komt in enthousiasme aangerend en valt bijna langs me heen in de struikjes. Van ver roept een stem “Pas op die kruiden naast je kunnen branden!” De harde zware stem komt op me af. Van de schrik schiet de spanning als een lichtflits achter in mijn nek. De nachtelijke angsten worden werkelijkheid? De kramp die er al tijden onder ligt laat van zich horen. De donkere angst zit achter in mijn schouders, loert en komt plots, bam. Deze weet een weg te vinden naar de duizeligheid in mijn hoofd met als eindbestemming migraine. We liggen samen in het een beetje geschrokken in het groene gras van de waarschuwende stem. Het is flink bij me binnengekomen. Een zacht klein kusje op een neus. “Fijn jouw kusjes branden niet birdy.” Mijn rode ogen branden een knipoog weg en de tranen prikken erachter. Je naam wordt geroepen en weg ben je, om verder te spelen in het warmer wordend zonnetje.

Vermoeid lig ik naast je op de grond. Wilde je mij aanraken? Het zonlicht brandt in mijn gezicht, mijn prikkende ogen knijpen dicht. Waar ben je? De schrik zit erin. Wat ga je doen? Wat wil je met me doen? Wat voor pijn is dat dan? Dan ineens is het gebeurt. De kramp schiet in mijn harder kloppende nek. Mijn verkrampotte nek kraakt en de zijkant van mijn hoofd begint te kloppen. Er wordt aan die deur geklopt. Een deur die open gaat, maar dicht moet blijven. Migraine komt weer op visite, als je nu je rust niet pakt. Iedere week is het zover. Heb geen zin meer in je gezelschap. Snel naar ons veilige rustige huis. Zucht het is weer zover. Tijd om naar huis te gaan. Eens kijken of Birdy klaar is om te gaan….

Maanden later sta je in een lijstje en knipoog je naar me. Mijn eerste gedachte is: wat moet ik daar nu weer mee? Ik ken je niet, blijf weg. Zucht…. voorzichtig pak je me. Heb je mijn aandacht. Langzaam ontvangen van wat je mij wilt geven. Een periode van leren kennen is aangebroken. Onze prille vriendschap wordt leven ingeblazen. We hebben meer gemeen dan gedacht. Laten we samen rustig aan beginnen. Rustig aan beginnen en het daarna dunnetjes overdoen. Help me met ontspannen, want heb teveel op mijn schouders meegenomen. Lange tijd heeft lange tijd nodig voor bescherming en genezing. Voor nu is dat wat we elkaar kunnen geven. En dan mag je mij daarna een kusje geven voor meer lichter licht.

november 2023

Doetip: Stoot, wat je afstoot, niet gelijk af. Sluit je niet direct af en ga er niet vol in. Neem een op jou tempo een visualisatie door een ruitjesbril. Een raster van ruiten om je heen niet alles tegelijk naar binnen en naar buiten. Een irritatie kan afstoten of er vol tegenin gaan. Alleen kan het soms ook de opening zijn, dat je nodig hebt. Het lichtpuntje dat voorzichtig dichterbij kan komen.

“Pas op, hou op stop! Wacht aandacht. Kijk uit, brand de huid! Over en weer nagedacht. Rustig vooruit.”